فیلم Death at a Funeral 2010

فیلم واقعاً خوب است؛ ارزش دیدن دوباره را دارد و آن را توصیه می‌کنم. این فیلم بازسازیِ نسخهٔ 2007 «مرگ در یک مراسم خاکسپاری» است؛ نسخهٔ قبلی انگلیسی بود و این نسخه، آمریکایی با بازیگرانی عمدتاً سیاه‌پوست است. از نظر من پر کردن جای نسخهٔ اصلی، آن‌هم فقط سه سال بعد، کار سختی بود. جالب این که فیلم تقریباً خط‌به‌خط مثل نسخهٔ اصلی است و حتی پیتر...

فیلم واقعاً خوب است؛ ارزش دیدن دوباره را دارد و آن را توصیه می‌کنم. این فیلم بازسازیِ نسخهٔ 2007 «مرگ در یک مراسم خاکسپاری» است؛ نسخهٔ قبلی انگلیسی بود و این نسخه، آمریکایی با بازیگرانی عمدتاً سیاه‌پوست است. از نظر من پر کردن جای نسخهٔ اصلی، آن‌هم فقط سه سال بعد، کار سختی بود. جالب این که فیلم تقریباً خط‌به‌خط مثل نسخهٔ اصلی است و حتی پیتر دینکلیج نقشِ مشابه را دوباره بازی کرده (که در صنعت سینما اتفاق نسبتاً نادری است). این باعث می‌شود سوال پیش بیاید چرا آلن تادیک، که نقش موردعلاقهٔ من در نسخهٔ اصلی بود و او هم آمریکایی است، این فرصت را نیافت تا نقشش را دوباره ایفا کند. جیمز مارسدن تلاش می‌کند رنگ و بوی شخصی خودش را به نقش بدهد، اما بیشتر شبیه تقلیدی از بازی تادیک به نظر می‌رسد. لوک ویلسون جای نقشِ اسکاتلندی را گرفته و تنها بازیگر سفیدپوست دیگر فیلم است؛ که بیشتر بازتابِ نوع نگاه انگلیسی‌ها به اسکاتلندی‌هاست تا چیز دیگری — دیدی که به نظرم بی‌مورد است؛ جهان بهتر است با هم کنار بیاید. بازیگرانِ فیلم فوق‌العاده‌اند: زویی سالدانا، کریس راک، مارتین لارنس، دنی گلاور (شاید محبوب‌ترین بازی این نسخه برای من)، تریسی مورگان، کوین هارت و کیت دیوید. همهٔ آن‌ها عالی‌اند و حتی بازیگرانی که کمتر با آن‌ها آشنا بودم، کاملاً مناسب نقش‌هایشان بودند. بنابراین این نسخه از نظر بازیگری و شخصیت‌ها نمرهٔ خوبی می‌گیرد. فیلم کمی روشن‌تر و بازی‌های شخصیتیِ آن شاداب‌تر است، اما در کل همان داستانِ عالی و بامزهٔ نسخهٔ اصلی را دارد. نمی‌گویم یکی را به‌خاطر دیگری سرزنش کنید که ببینید، اما شخصاً نسخهٔ اصلی را بیشتر می‌پسندم، عمدتاً به خاطر بازی آلن تادیک.