فیلم The Mosquito Coast 1986

دیزنی برای آنارشیست‌ها قبل از آن‌که «رنسانس مک‌کونا» آغاز شود، «هری‌سانس» بود. آری، درست شنیدید: «هری‌سانس». در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ هریسونِ شیکاگو در چند سال پیاپی در فیلم‌هایی بازی کرد که می‌توان گفت یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های ماجراجویی و شاید بهترین فیلم علمی‌تخیلی تاریخ را رقم زدند. او در همان سه‌گانهٔ دوست‌داشتنیِ Star Wars هم حضور داشت؛ و علاوه بر آن فیلم‌های برجسته‌ای مثل Presumed Innocent،...

دیزنی برای آنارشیست‌ها قبل از آن‌که «رنسانس مک‌کونا» آغاز شود، «هری‌سانس» بود. آری، درست شنیدید: «هری‌سانس». در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ هریسونِ شیکاگو در چند سال پیاپی در فیلم‌هایی بازی کرد که می‌توان گفت یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های ماجراجویی و شاید بهترین فیلم علمی‌تخیلی تاریخ را رقم زدند. او در همان سه‌گانهٔ دوست‌داشتنیِ Star Wars هم حضور داشت؛ و علاوه بر آن فیلم‌های برجسته‌ای مثل Presumed Innocent، Frantic، The Fugitive و دو تریلر دربارهٔ جک رایان را در کارنامه دارد. از میان فیلم‌های موردعلاقه‌ام از دوران هری‌سانس — (اگر این عبارت را بیشتر تکرار کنم، معنا پیدا می‌کند) — دو فیلم را پیتر ویر کارگردانی کرده است؛ استرالیایی‌ای که هیچ برخورد فرهنگی‌ای را پیدا نکرده که نخواهد آن را فیلم‌برداری کند. ویر چند فیلم آمریکایی ساخت و مرد مناسب را برای نقش‌ها انتخاب کرد. Witness مورد توجه قرار گرفت و هریسون نقشِ پلیسی سخت‌گیر و درستکار را بازی می‌کرد که از امنش‌ها دفاع می‌کرد. اما به نظر من Mosquito Coast بهتر بود. بازیگران اصلی را ببینید: هریسون فورد، هلن میرن، ریور فینیکس؛ از داستانی از پل تِرُو و فیلمنامه‌ای از پل شرِیدر (فیلمنامه‌نویس Taxi Driver و Raging Bull). منتقدان آن زمان از وسعت جاه‌طلبانهٔ فیلم چندان شگفت‌زده نشدند، اما از توانایی هریسون در بازی کردن ضدقهرمان استقبال کردند. چه چیزی او را ضدقهرمان می‌کرد؟ او فوق‌العاده بود! کاش پدر من بود. چقدر دلم می‌خواست با پدری نابغه و مخترع به یک ماجراجوییِ فرارگونه بروم؛ پدری که رؤیاهای بزرگی برای برپایی یک اتوپیای نو تازه در جنگل‌های بلیز با ساختن یخ در مناطق استوایی داشت. خب، شاید او زیاده‌روی کرد؛ کمی مغرور و هذیان‌گو شد و به همان پدرسالارِ ستمگری تبدیل گشت که از آن فرار می‌کرد. اما آن خشم از درونِ درک این حقیقت برمی‌خاست که در دههٔ ۱۹۸۰ شاید بتوان از طمع شرکت‌های چندملیتی گریخت، اما از طمع انسانی گریزی نیست. آه، چه تراژدی‌ای برای انسان‌ها.