فیلم Bedtime Story 1964

مارلون براندو نشان می‌دهد که در کمدی هم دستی توانا دارد، در نقش «بنسون»، دلربایی حرفه‌ای که با دیوید نایونِ خوش‌قیافه و باوقار در نقش «جیمسون»—مردی در خور او—روبرو می‌شود. جیمسون خود را به‌عنوان یک شاهزادهٔ تبعیدی در ریویرا فرانسه جا می‌زند تا از مشتریان ثروتمند کلاهبرداری کند. آن دو با موفقیت به هم می‌پیوندند تا این که شرلی جونز (در نقش «جانت واکر») وارد...

مارلون براندو نشان می‌دهد که در کمدی هم دستی توانا دارد، در نقش «بنسون»، دلربایی حرفه‌ای که با دیوید نایونِ خوش‌قیافه و باوقار در نقش «جیمسون»—مردی در خور او—روبرو می‌شود. جیمسون خود را به‌عنوان یک شاهزادهٔ تبعیدی در ریویرا فرانسه جا می‌زند تا از مشتریان ثروتمند کلاهبرداری کند. آن دو با موفقیت به هم می‌پیوندند تا این که شرلی جونز (در نقش «جانت واکر») وارد داستان می‌شود و به‌زودی میانِ آن دو رقابتی جدی شکل می‌گیرد، هر یک می‌کوشد «پادشاه میدان» باشد. نایون در این فیلم در عنصر خودش است و سه بازیگر روی پرده با ریتم خوب و تعداد زیادی جملهٔ کوتاه و بذله‌گویانه، با هم انس و هماهنگی دارند؛ در حالی که جونز با زیرکی هر دو مرد را بازی می‌دهد. ساخت فیلم صیقلی است و اگرچه طنز گاهی بیش از حد فیزیکی می‌شود (که هرگز از علاقه‌های من نبوده)، این کمدی کوچک خوش‌ساخت و لذت‌بخش است که الهام‌بخش بسیاری از آثار بعدی شده—که به‌نظر من هیچ‌یک به خوبی نسخهٔ اصلی نیستند.