فیلم Yours, Mine and Ours 1968

افسر مهندسی «فرانک» (هنری فوندا) همسرش را از دست می‌دهد و پس از پایان خدمت روی ناو یو‌اس‌اس «انتِرپرایز» وظیفهٔ سنگین بازگشت به سان‌فرانسیسکو و رسیدگی به ده فرزند—دقیقا ده فرزند—را برعهده می‌گیرد. در همین حال «هلن» (لوسیل بال) پس از مرگ همسرش در موقعیتی مشابه قرار دارد، البته او فقط هشت فرزند دارد. پس از برخورد چرخ‌های خرید در سوپرمارکت، این دو بزرگسال با...

افسر مهندسی «فرانک» (هنری فوندا) همسرش را از دست می‌دهد و پس از پایان خدمت روی ناو یو‌اس‌اس «انتِرپرایز» وظیفهٔ سنگین بازگشت به سان‌فرانسیسکو و رسیدگی به ده فرزند—دقیقا ده فرزند—را برعهده می‌گیرد. در همین حال «هلن» (لوسیل بال) پس از مرگ همسرش در موقعیتی مشابه قرار دارد، البته او فقط هشت فرزند دارد. پس از برخورد چرخ‌های خرید در سوپرمارکت، این دو بزرگسال با هم آشنا می‌شوند، رفت‌وآمدشان آغاز می‌شود و وقتی عشق میانشان شکل می‌گیرد تصمیم می‌گیرند ازدواج کنند و همهٔ فرزندان‌شان را زیر یک سقف—با چهار سرویس بهداشتی—بپرورانند. در ابتدا ایدهٔ فیلمی با هجده بچه که همه چیز را از قیل‌وقال تا هورمون‌ها به نمایش می‌گذارد برایم اصلاً جذاب نبود. با این حال فوندا و بال واقعاً از پس این کار برمی‌آیند. گاهی کمی پرحرف است و شوخ‌طبعی‌اش کهنه شده، اما در کل شیمی واقعی بین بازیگران دیده می‌شود و بسیاری از مشکلات والدینی‌شان—به‌ویژه وقتی می‌فهمند یک نوزاد دیگر در راه است—واقع‌گرایانه به نظر می‌رسد. کارگردان، ملویل شیولسن، بخش‌های پرهیاهوی داستان را به‌خوبی مدیریت می‌کند؛ آشفتگی وجود دارد اما به‌طور مقتصدانه به کار رفته تا حس خستگی و دل‌زدگی پدیدار شود، بدون اینکه داستان نسبتاً مهربان و دوست‌داشتنی فیلم را تحت‌الشعاع قرار دهد. مطمئن نیستم آن ناو هواپیمابر نمادین می‌توانست مرا از این وضعیت واقعی دور کند یا نه، اما تماشای فیلم روی پردهٔ بزرگ و از دور، ما را به تجربه‌ای خوشایند از زندگی خانوادگی می‌برد که آکنده از صبر، صبر و عشق است. یک بار تماشایش کنید؛ ممکن است به توانایی فوندا به‌عنوان یک بازیگر کمدی نسبتاً خوب و بال به‌عنوان—خب—یک ستاره، پی ببرید.