فیلم The Old Gun 1975

متفقین به شهر کوچک نزدیک می‌شوند، اما نه به سرعتی که جراح محلی «داندیو» (فیلیپ نوآره) انتظار دارد؛ بنابراین همسر و دخترش را به قلعه‌ای دورافتاده و خارج از مسیر اصلی می‌فرستد تا امید داشته باشد بتوانند بقیه جنگ را در امان بگذرانند. وقتی مدتی بعد برای دیدارشان به آنجا می‌رود، در نمازخانهٔ کوچک قلعه با منظره‌ای از کشتار مواجه می‌شود. او با شتاب به...

متفقین به شهر کوچک نزدیک می‌شوند، اما نه به سرعتی که جراح محلی «داندیو» (فیلیپ نوآره) انتظار دارد؛ بنابراین همسر و دخترش را به قلعه‌ای دورافتاده و خارج از مسیر اصلی می‌فرستد تا امید داشته باشد بتوانند بقیه جنگ را در امان بگذرانند. وقتی مدتی بعد برای دیدارشان به آنجا می‌رود، در نمازخانهٔ کوچک قلعه با منظره‌ای از کشتار مواجه می‌شود. او با شتاب به سوی قلعه می‌شتابد و درست در زمان رسیدنش شاهد وحشی‌گری کامل نازی‌هاست و بلافاصله حس انتقام در او زبانه می‌کشد. اما این مرد مسن و متمدن چگونه می‌تواند در برابر یک گروه مسلح واکنش نشان دهد؟ او در زیر بنا تونل‌هایی دارد که در یکی از آن‌ها شات‌گان قدیمی‌اش را پنهان کرده؛ تونل‌ها پاساژ مخفی به سالون دارند و خودش مردی اهل ابتکار است که دیگر چیز زیادی برای از دست دادن ندارد. با یادآوری‌های پراکنده‌ای از زندگی با همسرش (رومی شنایدر) و چابکی در عمل، نوآره ما را به سناریویی تقریباً سرگرم‌کننده اما خشن هدایت می‌کند که در پایان، همگی‌چیز به شکلی برازنده و درعین‌حال تأثرانگیز جمع‌بندی می‌شود. فیلم گفت‌وگوی زیادی ندارد؛ تصاویر به اندازهٔ کافی حرف می‌زنند و کلیت اثر تصویر قدرتمندی از خطراتی که بسیاری از آدم‌های شریف در جریان جنگ جهانی دوم تجربه کردند، ترسیم می‌کند. فیلم تا حدی هم به تأثیرات روانی آنچه شاهدش بوده و پیامدهایش می‌پردازد: حس هدفمندی او، مدتی او را از پذیرش کامل واقعیت بازمی‌دارد تا کارش را به انجام برساند. حضور رومی شنایدر هرچند اندک است، اما هر بار که ظاهر می‌شود رخداد را روشن‌تر می‌کند و کوتاهی‌های نقش او به‌خوبی زشتی و غیرانسانی‌بودن اشغالگران را نشان می‌دهد؛ این حضور از سوی نقش افسر اس‌اس با اجرای یواخیم هانسن نیز به‌خوبی تجسم می‌یابد. فیلم در ظاهر خود دقتی به خرج داده و با هنرنمایی درخشان نوآره، دیدن آن خالی از لطف نیست.