فیلم You Can’t Get Away with Murder 1939

با اینکه ستارهٔ فیلم هامفری بوگارت بود، بهترین اجرای اثر به بازیگر جوان بیلی هالوپ (در نقش «جانی») تعلق دارد که با جنایتکارِ کوچکِ «ویلسون» (بوگارت) همراه می‌شود. ویلسون اسلحه‌ای را از برادرِ نامزدِ او قاپید، و وقتی آن اسلحه در یک قتل به‌کار رفت، نامزدِ مقتول، «فِرِد» (هاروی استفنز)، بود که با صندلی الکتریکی روبه‌رو شد. کمی بعد این دو جوان به‌خاطر جرم دیگری...

با اینکه ستارهٔ فیلم هامفری بوگارت بود، بهترین اجرای اثر به بازیگر جوان بیلی هالوپ (در نقش «جانی») تعلق دارد که با جنایتکارِ کوچکِ «ویلسون» (بوگارت) همراه می‌شود. ویلسون اسلحه‌ای را از برادرِ نامزدِ او قاپید، و وقتی آن اسلحه در یک قتل به‌کار رفت، نامزدِ مقتول، «فِرِد» (هاروی استفنز)، بود که با صندلی الکتریکی روبه‌رو شد. کمی بعد این دو جوان به‌خاطر جرم دیگری زندانی می‌شوند و این‌جاست که داستان کمی جالب‌تر می‌شود: جانی می‌داند فرد بی‌گناه است و باید با وجدانش دست‌وپنجه نرم کند و شاید بتواند دوستِ مشکوکش را وادار به انجام کار درست کند. فیلم‌نامه تا حدی شلوغ است و داستان زمان زیادی طول می‌کشد تا به جریان بیفتد، اما وقتی جریان می‌افتد هالوپ جوان (اینجا تنها ۱۹ ساله) بازی نسبتاً خوبی ارائه می‌دهد که با حضور «پاپ» (هنری تراورس) و گیل پیج در نقش خواهر سینمایی‌اش «مدج» خوب تکمیل می‌شود. بوگارت در این فیلم بیشتر در حد تکرارِ فرم ظاهر شده؛ او در فیلم‌های جناییِ تیره و خشک این ژانر استاد بود، اما این فیلم بیش از حد فرمولی است و خیلی مطابق ساختار کلاسیکِ آغاز، میانه و پایان پیش می‌رود، بنابراین چندان هیجان‌انگیز نیست. ارزش تماشا دارد، اما فیلمی نیست که انتظار داشته باشم در خاطرم بماند.