فیلم The Wrong Box 1966

برای گردآوری بازیگرانی درخشان باید به برایان فربس آفرین گفت، اما این اقتباس نسبتاً کند از رمان رابرت لوئیس استیونسون چندان دلپذیر نیست. داستان حول سرنوشتِ سرمایه‌ای بیست‌هزار پوندی می‌چرخد — حاصلِ تانتاینی که بیست خانواده هرکدام هزار پوند در آن گذاشته‌اند تا هر کودکی از آن‌ها که زنده بماند کلِ مبلغ را ببرد. سال‌ها می‌گذرد و در پیِ جریان زمان، ششادَه سال بعد فقط...

برای گردآوری بازیگرانی درخشان باید به برایان فربس آفرین گفت، اما این اقتباس نسبتاً کند از رمان رابرت لوئیس استیونسون چندان دلپذیر نیست. داستان حول سرنوشتِ سرمایه‌ای بیست‌هزار پوندی می‌چرخد — حاصلِ تانتاینی که بیست خانواده هرکدام هزار پوند در آن گذاشته‌اند تا هر کودکی از آن‌ها که زنده بماند کلِ مبلغ را ببرد. سال‌ها می‌گذرد و در پیِ جریان زمان، ششادَه سال بعد فقط دو برادر باقی می‌مانند: «مَستِرمن» (جان میلز) و «جوزف» (سر رالف ریچاردسون). مَسترمن پیر و مکار است و به‌شدت به پول اهمیت می‌دهد؛ حسی که نوهٔ توطئه‌چی‌اش «مایکل» (مایکل کیند) هم دارد. جوزف اما آدمی بی‌خیال نسبت به ثروت است؛ مسخره‌مسلک و دوست‌داشتنی، با داستان‌هایی از هر جور ماجرا، که توسط پسرعموها و خواهرزاده‌های دسیسه‌گرش—پیتر کوک («موریس»)، دادلی مور («جان») و نانِت نیومن («جولیا»)—برای مدتی هرچه طولانی‌تر نگه داشته می‌شود. صحنه برای مجموعه‌ای از ماجراهای سبک و لطیف آماده می‌شود و چند حضور کوتاه هم از تونی هَنکاک (در نقش پلیس)، پیتر سلرز (در نقش پزشک) و ویلفِرد لاوسون که نقشِ سرپاسبان «پیکاک» را به‌خوبی و با ریتمی دقیق بازی می‌کند، در میانهٔ کار دیده می‌شود؛ همهٔ این‌ها به پایانی تقریباً هزل‌آمیز در قبرستان می‌انجامد. فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است، جان بری موسیقی‌ای کمترِ متمایز برای آن ساخته و گام فیلم سریع است — اما از لحاظ کمدی شکست می‌خورد. شوتایِ خنده‌دارِ فیلم از دور نمایان است و به‌جز لاوسون و اجرای نزدیک به کاملِ سر رالف در نقشِ جوزف مهربان، شخصیت‌ها بیشتر شبیه گردهم‌آییِ ستاره‌ها برای ستاره بودن‌اند تا بخشی منسجم از قصه‌ای که به‌واقع می‌توانست سرگرم‌کننده باشد. این یکی از بهترین داستان‌های استیونسون نیست؛ فیلم می‌کوشد تا «فضایل» بریتانیای قرن نوزدهم را به‌سخره بگیرد، ولی در این کار از ظرافت و شوخ‌طبعی لازم برخوردار نیست و خصوصیات نامتعارف شخصیت‌ها — به‌ویژه در اجراهای کوک و مور — اغراق‌آمیز شده‌اند. در دههٔ ۱۹۶۰ نوعی سبکِ خاصِ کمدی در بریتانیا رایج بود که طرفداران آن احتمالاً از این فیلم بیش‌تر لذت خواهند برد؛ اما برای من تماشای آن دشوار بود.