فیلم Die My Love 2025

گریس (جنیفر لارنس) و دوست‌پسرش جکسون (رابرت پتینسون) به خانه‌ای دورافتاده در مونتانا می‌رسند که زمانی متعلق به عموی او بوده است. گریس از آن خانه چندان دل‌نشین نیست، اما آن‌قدر در حال عاشق‌پیشگی هستند که خیلی زود روی کف چوبی با هم صمیمی می‌شوند و بچه‌دار می‌شوند. مشکل این است که با آمدن مادرشدن، گریس اثرات کامل انزوا را حس می‌کند. جکسون اغلب سر...

گریس (جنیفر لارنس) و دوست‌پسرش جکسون (رابرت پتینسون) به خانه‌ای دورافتاده در مونتانا می‌رسند که زمانی متعلق به عموی او بوده است. گریس از آن خانه چندان دل‌نشین نیست، اما آن‌قدر در حال عاشق‌پیشگی هستند که خیلی زود روی کف چوبی با هم صمیمی می‌شوند و بچه‌دار می‌شوند. مشکل این است که با آمدن مادرشدن، گریس اثرات کامل انزوا را حس می‌کند. جکسون اغلب سر کار است و دور از خانه؛ او هم از بی‌حوصلگی رنج می‌برد و هم جذب همسایهٔ متأهل و موتورسوارشان، کارل (لَکیت استنفیلد)، می‌شود. بعد از زایمان، چیزی شبیه تروما یا اختلال پس از زایمان سر می‌زند و نه دوست‌پسر و نه مادر جکسون، پم (سیسی اسپِیسک)، که خودش تجربه‌های مشکل‌خیزی با شوهر مرحومش (نیک نولت) داشته، نمی‌توانند با رفتارهای روزافزون بی‌ثبات و اغلب وسواسیِ جنسی او کنار بیایند. وضعیت وقتی بدتر می‌شود که جکسون دیگر علاقه‌ای به بعد جنسی رابطه‌شان ندارد و به‌تدریج شکافی مشخص میان آن‌ها شکل می‌گیرد. آیا برای آن‌ها چیزی قابلیت نجات دارد؟ آیا برایشان مهم است؟ آیا برای ما مهم است؟ فیلم متعلق به لارنس است که با اجرای آزاد و جسورانه‌اش می‌درخشد؛ او شخصیت را به‌خوبی نشان می‌دهد و سردرگمی، رخوت، تمایلات جنسی و اشتیاق را به‌طور قدرتمندی به تصویر می‌کشد، هرچند حضور کم‌رنگ اسپِیسک تا حدی این اثر را خنثی می‌کند. پتینسون اما در اینجا بسیار خشک و بی‌روح به نظر می‌رسد و نمی‌توانم تصمیم بگیرم که آیا او صرفاً به‌خاطر کم‌کاریِ کاریزماتیکش انتخاب شده تا فیلم صرفاً دربارهٔ گریس بماند یا اینکه توقع بیشتری از او بوده و او از پسِ آن برنیامده است. فیلم به برخی عناصر بیماری روانی اشاره می‌کند، اما زمینه و توضیحات علمی اندکی وجود دارد تا بفهمیم آیا او واقعاً بیمار است یا صرفاً به‌دنبال جلب توجه است؟ اگر مورد دوم باشد، چه چیزی ممکن است رابطه‌شان را شکسته باشد؟ این فیلم مبهم است — احتمالاً عمداً — با خطوط داستانی که بعضی روشن، بعضی مبهم و بعضی هم کاملاً غایب‌اند؛ اما این ابهامِ احساسی هر چه جلوتر می‌رود برایم کم‌رمق و خسته‌کننده می‌شود چون قصه بدون هدفِ مشخّصی پیش می‌رود. شاید من روی همان طول‌موج نبودم، اما از این داستان به‌طرز قابل‌توجهی بی‌روح چیزِ خاصی دریافت نکردم. متأسفم. Die My Love پرشور، آشفته و به‌طرز عجیبی زیباست. فیلم عمیقاً به فروپاشی شخصیت‌هایش می‌پردازد بی‌آنکه لحظه‌ای مصنوعی به نظر برسد، و اجراها واقعاً بارِ آشفتگی را به دوش می‌کشند. تماشای آن همیشه آسان نیست، اما به‌خوبی در ذهن می‌ماند. درامی جسورانه و تندوتیز که عمدتاً به هدفش می‌زند.