فیلم Eternity 2025

زندگی گاهی انتخاب‌های سختی پیش روی ما می‌گذارد. اما طبق جدیدترین فیلم نویسنده-کارگردان دیوید فرین، مرگ گاهی انتخاب‌های بسیار بزرگ‌تری هم به ما تحمیل می‌کند. این همان معمایی است که برای جوآن کاتلر (الیزابت اولسن) مطرح می‌شود؛ زنی که پس از یک زندگی طولانی و شاد می‌میرد. اما وقتی وارد زندگی پس از مرگ می‌شود، با وظیفه‌ای روبه‌رو می‌شود که اصلاً انتظارش را نداشت، چون...

زندگی گاهی انتخاب‌های سختی پیش روی ما می‌گذارد. اما طبق جدیدترین فیلم نویسنده-کارگردان دیوید فرین، مرگ گاهی انتخاب‌های بسیار بزرگ‌تری هم به ما تحمیل می‌کند. این همان معمایی است که برای جوآن کاتلر (الیزابت اولسن) مطرح می‌شود؛ زنی که پس از یک زندگی طولانی و شاد می‌میرد. اما وقتی وارد زندگی پس از مرگ می‌شود، با وظیفه‌ای روبه‌رو می‌شود که اصلاً انتظارش را نداشت، چون ماهیت ابدیت برخلاف تصورش غیرمنتظره از آب درمی‌آید. معلوم می‌شود متوفیان می‌توانند شکل ابدیتی را که می‌خواهند تجربه کنند انتخاب کنند؛ شکلی برگرفته از مجموعه‌ای تقریباً نامحدود از علایق شخصی. اما چند قید وجود دارد: (1) ارواح تازه‌وارد یک هفته فرصت دارند تا ابدیتی را که می‌خواهند انتخاب کنند، و (2) پس از انتخاب، دیگر امکان بازگشت نیست. این فرایند برای جوآن پیچیده‌تر می‌شود چون دو روحی که قبلاً فوت کرده‌اند منتظر ورود او بوده‌اند و هر دو می‌خواهند همراه او وارد هر ابدیتی شوند که او انتخاب می‌کند: همسر تازه درگذشته‌اش بعد از ۶۵ سال، لری (مایلز تلر) و عشق اول زندگی‌اش، همسر اولش لوک (کالوم ترنر). او هر دویشان را دوست دارد و لری و لوک هم همین احساس را نسبت به او دارند. اما چگونه جوآن باید چنین انتخاب دشواری را انجام دهد؟ هماهنگ‌کنندهٔ زندگی پس از مرگ او (جان ارلی) تلاش می‌کند کمک کند، همان‌طور که هماهنگ‌کنندهٔ لری (دِواین جوی رندال) نیز کمک می‌کند، اما توان آن‌ها محدود است. همین وضع برای لری و لوک و همچنین دوست تازه‌درگذشتهٔ جوآن، کارن (اولگا مِرِدیز)، هم صدق می‌کند؛ اما تصمیم نهایی با خودِ جوآن است. پس او چه انتخابی خواهد کرد؟ «ابدیت» روایتی جذاب ارائه می‌دهد از این‌که در چنین شرایط دشواری چه باید کرد. فیلم نشان می‌دهد آنچه بسیاری از ما تصور می‌کنیم زمانی مملو از شادی و آرامش ابدی است، می‌تواند چالش‌هایی شبیه به زندگی‌ای که ترک کرده‌ایم نیز داشته باشد، حتی اگر در نهایت خوشبختی بالقوه‌ای در انتظار کسی باشد که از این آزمون‌های اخلاقی سربلند بیرون بیاید. از این منظر، فیلم یادآور آثاری مانند «دفاع از زندگیت» (1991) و «آن‌چه خواب‌ها ممکن است بیاورند» (1998) است. این کمدی-درام عاشقانهٔ فراطبیعی با پیچش‌های متعدد داستانی، طنزی نوآورانه و غیرمنتظره، ریتم پایداری در روایت و بازی‌های خوبِ تمام گروه بازیگری—به‌ویژه راندالف و ارلی در نقش‌های فرعی به‌یادماندنی—تماشاگر را مجذوب نگه می‌دارد. دیدن یک رمانتیک‌کمدی که به کلیشه‌ها پناه نمی‌برد یا در دام شعارهای احساساتی و دستکاری عواطف که معمولاً در این ژانر شایع است، گرفتار نمی‌شود، دلپذیر است. تصویری از ابدیت که چندان شبیه تصورات کلیشه‌ای نیست نیز تازه‌کننده است. کاش دنیای واقعی هم چنین باشد. داستان دیگری هم روایت می‌شود: «جوآن» مریض (بِتی باکلی) و همسرش «لری» (باری پریموس) شصت سالی است که با هم زندگی کرده‌اند و تبدیل به زوجی غرغرو و خشک‌مزاج شده‌اند. آن‌ها به مهمانی اعلام جنسیت نوه‌شان می‌روند که لری بیش از حد یک پیش‌غذا برمی‌دارد و در نهایت زنِ خود را در پله‌برقی آسمانی هل می‌دهد. همهٔ آدم‌ها در سالن انتظار خدا به سن‌هایی می‌رسند که در آن‌ها شادترین بوده‌اند، بنابراین حالا «لری» به شکل مایلز تلر درآمده و برای کمک به برنامه‌ریزی ابدیتش از بین گزینه‌های متعدد، «آنا» (دِواین جوی رندال) به او اختصاص می‌یابد؛ گزینه‌هایی که مانند غرفه‌های یک نمایشگاه خانه‌های ایدئال چیده شده‌اند. او برای فراموشی دردهایش به بار می‌رود و با بارمن «لوک» (کالوم ترنر) آشنا می‌شود و بعد، همان‌طور که انتظار می‌رفت، «جوآن» هم می‌آید و الیزابت اولسن درست سرِ وقت می‌رسد تا آن‌ها ابدیت‌شان را با هم برنامه‌ریزی کنند و خوشبخت تا آخر عمر زندگی کنند. خوب، شاید قرارِ کار همین باشد؛ مگر این‌که معلوم شود «لوک» همان همسر اول اوست که در جنگ کره کشته شده و تمام این مدت منتظر او بوده است. او انتخاب سختی پیش رو دارد: عشق اول، عشق تمام‌عمر، یا هیچ‌کدام؟ در ادامه شاهدیم که دو مرد از نظر کلامی و گاهی فیزیکی برای به‌دست‌آوردن دل زن رقابت می‌کنند، در حالی که او از آرشیو خاطرات برای کمک به انتخابش بهره می‌برد. شاید این موضوع به‌ظاهر پیش‌پاافتاده و احساساتی به نظر برسد، ولی در واقع نگاهی تأثیرگذار به زندگی زناشویی است: چگونه جرقهٔ عشق ممکن است به چیزی کمرنگ یا در عین حال پایدار بدل شود—شاید هر دو با هم؟ وقتی ابدیت پیشِ روست، چه امیدی هست که ما بتوانیم توافق کنیم چگونه بهترین استفاده را از آن ببریم، چه برسد به این‌که تصور کنیم بعد از هزار سال هم باز هم ۲۸ ساله خواهیم بود! راندال و جان ارلی در نقشِ مشاور همصحنه، همیشه طنز را به‌خوبی حفظ می‌کنند و فیلم در مجموع دوست‌داشتنی و کمی ملیح است؛ همین ویژگیِ ملایم بودن هم نوعی از فیلم است و احتمالاً حتی یک بروشور هم برایش هست. از ایدهٔ فیلم لذت بردم. شوخی‌های خوبی هست، ولی پراکنده‌اند. دو هماهنگ‌کننده (AC) هر صحنه‌ای را که در آن هستند می‌دزدند. در مجموع، فیلم چندان تأثیرگذار نبود.