فیلم Big Trouble in Little China 1986

فکر می‌کنم وقتی این فیلم اکران شد، به‌عنوان یک فیلم ماجراجویی تبلیغ شد. می‌توانم تصور کنم بعضی‌ها ناامید شدند اگر واقعاً انتظار یک ماجراجویی کامل را داشتند. من هم اولین بار که این فیلم را دیدم جزو آن دسته بودم. با این حال، اگر با این دید وارد شوید که فیلم درواقع یک کمدی است یا حداقل یک اکشن-کمدی، فیلم خیلی لذت‌بخش است. کل فیلم آشکارا...

فکر می‌کنم وقتی این فیلم اکران شد، به‌عنوان یک فیلم ماجراجویی تبلیغ شد. می‌توانم تصور کنم بعضی‌ها ناامید شدند اگر واقعاً انتظار یک ماجراجویی کامل را داشتند. من هم اولین بار که این فیلم را دیدم جزو آن دسته بودم. با این حال، اگر با این دید وارد شوید که فیلم درواقع یک کمدی است یا حداقل یک اکشن-کمدی، فیلم خیلی لذت‌بخش است. کل فیلم آشکارا مضحک است؛ به‌خصوص نقش‌های کاراته‌بازِ نمایشیِ آسیایی که به‌صورت پارودی اجرا شده‌اند. هر چیزی در این فیلم وقتی شما آن را جدی نگیرید شما را می‌خنداند. صحنه‌های اکشن اغلب حسابی بامزه‌اند و در عین حال واقعاً خوب طراحی و کورئوگرافی شده‌اند. جلوه‌های ویژه البته کاملاً قدیمی‌اند، اما برای این فیلم کافی‌اند. داستان هم هست، اما زیاد مهم نیست — صرفاً برای پیوست دادن صحنه‌های خنده‌دار و به‌ویژه صحنه‌های اکشن قرار گرفته است. بازیگری؟ بیایید بگوییم با طبیعت طنزآمیز فیلم همخوانی دارد. من این فیلم را به‌عنوان یک تجربه کوتاه امتحانی انتخاب کردم تا مطمئن شوم اگر وسط تماشا قطع شد ناراحت نمی‌شوم. این‌بار بیش از اولین دیدنم از فیلم لذت بردم... و تجربه‌ام هم خوب بود. نمره نهایی: ★★★ — من خوشم آمد. شخصاً توصیه می‌کنم دست‌کم یک بار ببینید. جک پیر همیشه می‌گوید... "چه می‌شود؟" «سردرگمی بزرگ در چایناتاون» محصول 20th Century Fox است، به کارگردانی جان کارپنتر و بازی کرت راسل، کیم کت‌رال، دنیس دان، جیمز هونگ و ویکتور وونگ. اقتباس از W.D. Richter و فیلمنامه از Gary Goldman و David Z. Weinstein است. فیلمبرداری: دین کندی؛ موسیقی توسط آلن هاوارت به همراه کارپنتر. خلاصه: راننده کامیون، جک بورتون (راسِل)، قبول می‌کند دوستش وانگ چی (دَن) را به فرودگاه ببرد تا نامزدش را بیاورند. اما جک نمی‌داند که قرار است وارد نبردی فراطبیعی بین خیر و شر در زیر منطقه چایناتاون سان‌فرانسیسکو شود. در زمان اکران، فیلم در گیشه شکست خورد و معروف شد به فیلمِ لحظه‌ای که کارپنتر از هالیوود دل‌زده شد، اما در سال‌های بعد موقعیت «فرهنگ کیلت» پیدا کرد و این روزها وضعیتِ بهتری دارد. کارپنتر در این فیلم تندیسِ رمز و راز چینی را با ماجراجوییِ کمیک-موجز ترکیب کرده؛ فیلم هم خنده‌دار و هم پرانرژی است و قهرمانش هرچند ظاهر جذابی دارد اما ناتوان و بی‌کفایت هم هست. کارپنتر همیشه دلش می‌خواست فیلمی درباره هنرهای رزمی بسازد و اینجا می‌توانست همراه با کمدی و جلوه‌های ویژه بازی کند، چون بخش عمده فیلم در دنیایی جادویی با هیولاها، جادوگران و زنان چشم‌سبز جذاب زنده می‌شود. حالا واضح است که فیلم از زمان خودش جلوتر بود، نه از نظر فنی بلکه از نظر تلاش برای آمریکایی‌سازیِ سبک «چاپ-کاکی» (chopsocky). این فیلم سال‌ها قبل از آن است که استفاده از سیم‌بازی و اساطیر چینی در هالیوود رایج شود. شایان ذکر است که اگرچه قهرمان اصلی یک مرد آمریکایی خوش‌اندام است، قهرمانان واقعی فیلم در عمل آسیایی-آمریکایی‌ها هستند؛ همراهِ دان به‌عنوان یارِ اصلی برجسته است در حالی که بورتونِ راسِل از صحنه‌ای به صحنه دیگر دست‌پاچه می‌گذرد. اینکه کارپنتر روایت را این‌گونه ساخت حرکت جسورانه‌ای بود که مدیران فاکس را ناراحت و تماشاگران را سردرگم کرد. روشن است چرا فیلم آن‌وقت شکست خورد: مقایسه‌اش با فیلم هم‌موضوعِ ادی مورفی، «کودک طلایی»، که همان سال پرفروش بود، نشان می‌دهد تماشاگران آنچه معمولاً می‌خواستند — قهرمان آمریکاییِ استاندارد که روز را نجات می‌دهد و دختر را به دست می‌آورد — را آنجا یافتند. کارپنتر جرات متفاوت بودن داشت و آشکارا در طول مسیر خیلی خوش گذراند، و همین برای بازیگران هم صدق می‌کند. شاید دهه‌ها طول کشید تا این دیدگاه اثبات شود، اما کارپنتر درست می‌گفت: «سردرگمی بزرگ در چایناتاون» یک فیلم پاپ‌کورن واقعاً خوب است. راسل نقشِ کله‌گندهٔ خود را با ژست و طعنه بازی می‌کند، بدنی متناسب برای جذب تماشاگران زن دارد و پیش از بروس ویلیس در «جان سخت» تی‌شرت پوشیدن را باکلاس نشان می‌دهد. کت‌رال جذاب و درخشان است؛ دان دوست‌داشتنی و چالاک است و هِنگ در نقش لو پن یک ضدقهرمان فراموش‌نشدنی ارائه می‌دهد. فیلم سرعت خوبی دارد و در بخش صحنه‌های نمایشی هم کم نمی‌گذارد. همه جلوه‌ها در بالاترین سطح نیستند، اما در فیلمی که رگه‌های کمیک‌بوکی و پرانرژی دارد، این موضوع چندان اهمیت ندارد. با بسته‌بندی مناسب خانگی که شایسته‌اش باشد، این فیلم سرانجام مخاطبان قدردانی‌کننده‌ای یافته است. نمره: 8/10 فیلمِ سرگرم‌کننده و تا حدی ماجراجویی با اجرای کاریزماتیک دیگری از کرت راسل. داستان گاهی پاره‌پاره به‌نظر می‌رسید (یک توالی واقعاً پیش‌برندهٔ داستان نبود) ولی همچنان خیلی خوش‌گذرانی داشت. نه بهترین فیلم کارپنتر است و نه یکی از شاخصِ دههٔ ۱۹۸۰، اما به‌قدر کافی دوستش داشتم. نمره: 3.5/5 «سردرگمی بزرگ در چایناتاون» مرا سرگرم نکرد. راستش چیزی در آن نبود که واقعاً دوست داشته باشم. فیلم از بدترین‌ها هم نیست، اما داستان با من درگیر نشد و شخصیت‌ها و بازیگران آن چندان جذاب نبودند. طرح داستانی من را قانع نکرد و وقتی فیلم کامل به سمت دیوانگی می‌رود برایم خیلی من‌درآوردی و لوس بود. یکی از ضعیف‌ترین اجراهای کرت راسل که من دیده‌ام است — در حالی که من او را بازیگری قابل می‌دانم. کیم کت‌رال هم تا حدی فراموش‌شدنی است و جیمز هونگ (با آن صدای منحصر‌به‌فردش) فرصت کافی برای درخشش ندارد. آرایش و جلوه‌های ویژه، به‌خصوص برای بعضی شخصیت‌ها، برایم قانع‌کننده نبود و طنزش هم جواب نداد. نگاهی سریع به ویکی‌پدیا نشان می‌دهد رقیبی مثل «کودک طلایی» وجود داشت؛ اگر بخواهیم مقایسه کنیم آن فیلم بهتر عمل کرد، هرچند نه خیلی فاصله زیاد — من هم خاطرهٔ روشنی از آن ندارم چون سال‌ها پیش یک‌بار آن را دیدم. این فیلم سرگرم‌کننده و تا حدی نمایشی/کمپی است؛ زیاد در موردش فکر نکنید، از همان چیزی که هست لذت ببرید. حسِ این فیلم شبیهِ افسانه‌ای است؛ انگار قصه‌ای طعنه‌آمیز روایت می‌شود و فیلم خودآگاه به این حالت می‌خندد، بنابراین بعضی جنبه‌ها ممکن است اغراق‌شده به‌نظر برسند. اگر فیلم را با این دید ببینید، احتمالاً از آن لذت خواهید برد؛ ولی به محض اینکه جدی‌اش بگیرید، فرو می‌پاشد. تماشای آن سرگرم‌کننده است. شخصیت‌ها بزرگ و گاهی مضحک‌اند و داستان اغلب در مسیرِ درست حرکت می‌کند. این فیلم در اولین اکرانش مورد توجه قرار نگرفت (کمک نکرد که قبل از آن «بیگانگان» اکران شده بود)، اما در بازار ویدئو خانگی جای خود را پیدا کرد. اولین باری که این فیلم را دیدم چیزی درباره‌اش نمی‌دانستم؛ فقط نشستم و تماشا کردم و آن را دوست داشتم — خنده‌دار بود، هیجان‌انگیز بود و در چند صحنه حتی هیجان‌آور. کامل نیست و نقص‌هایی دارد، اما فوق‌العاده مفرح است.