فیلم Who’s That Knocking at My Door 1967

در ابتدا به فیلم علاقه‌مند بودم، ولی راستش هرچه جلوتر رفت، «Who’s That Knocking at My Door» برایم کمتر جذاب شد. این فیلم ۱۹۶۷ به‌خاطر اولین تجربه کارگردانی مارتین اسکورسیزی و نخستین حضور هاروی کایتل در سینما اهمیت دارد. متأسفانه برای من علاقه همین‌جا تمام می‌شود. بخش آغازینِ تقریباً ۸۵ دقیقه‌ای را با بازی کایتل و زینا بیتون دوست داشتم؛ شیمی و دیالوگ‌هایشان خوب بود. با این...

در ابتدا به فیلم علاقه‌مند بودم، ولی راستش هرچه جلوتر رفت، «Who’s That Knocking at My Door» برایم کمتر جذاب شد. این فیلم ۱۹۶۷ به‌خاطر اولین تجربه کارگردانی مارتین اسکورسیزی و نخستین حضور هاروی کایتل در سینما اهمیت دارد. متأسفانه برای من علاقه همین‌جا تمام می‌شود. بخش آغازینِ تقریباً ۸۵ دقیقه‌ای را با بازی کایتل و زینا بیتون دوست داشتم؛ شیمی و دیالوگ‌هایشان خوب بود. با این حال، در پایان نحوه‌ای که اسکورسیزی انتخاب کرد برایم جواب نداد. خودِ پایان داستان را—هرچند ناقص—مشکل‌ساز نمی‌دانم؛ مسئله بیشتر نحوه رسیدن به آن نقطه است؛ فضای کلی تغییر کرد و دیگر به‌اندازه قسمت‌های آغازین برایم قابل‌تماشا نبود.