فیلم Allan Quatermain and the Lost City of Gold 1986

خدا کمک کند! فیلم «آلن کواترماین و شهر گمشده طلا» به کارگردانی گری نلسون، ادامه‌ای به همراه ریچارد چمبرلین و شارون استون از نسخه ۱۹۸۵ «معدن‌های پادشاه سلیمان» است که نتیجه‌ای به همان اندازه ضعیف به‌دنبال دارد. بازگرداندن شخصیت آلن کواترماین براساس آثار اچ. رایدر هاگارد، تلاشی ناامیدانه برای سوارشدن بر موفقیت ایندیانا جونز به نظر می‌رسد. با توجه به اینکه «معدن‌های پادشاه سلیمان» (۱۹۸۵) خود...

خدا کمک کند! فیلم «آلن کواترماین و شهر گمشده طلا» به کارگردانی گری نلسون، ادامه‌ای به همراه ریچارد چمبرلین و شارون استون از نسخه ۱۹۸۵ «معدن‌های پادشاه سلیمان» است که نتیجه‌ای به همان اندازه ضعیف به‌دنبال دارد. بازگرداندن شخصیت آلن کواترماین براساس آثار اچ. رایدر هاگارد، تلاشی ناامیدانه برای سوارشدن بر موفقیت ایندیانا جونز به نظر می‌رسد. با توجه به اینکه «معدن‌های پادشاه سلیمان» (۱۹۸۵) خود فیلم بدی بود، انتخاب دنباله‌ای برای آن عجیب می‌نماید، اما این اتفاق به‌خاطر فیلم‌برداری پشت سر هم هر دو فیلم توضیح داده می‌شود — که جای تأسف دارد. در داستان، کواترماین و معشوقه‌اش جسی هیوستون در پی پیدا کردن برادر گمشده کواترماین به سوی شهر افسانه‌ای طلایی می‌روند. در این سفر همراهانشان شامل اومسلپوگاس (جیمز ارل جونز)، جنگجویی با تبر، و سوارما (رابرت دانر)، کسی که نقش یک راهنمای روحانی دیوانه را بازی می‌کند، به‌علاوه چند شخصیت کم‌اهمیت دیگر هستند. در آن‌جا با مشکلات زیادی شامل موجودات خطرناک و یک کاهن خودکامه (هنری سیلوآ) روبه‌رو می‌شوند. صحنه‌های اکشن ضعیف طراحی شده‌اند، جلوه‌های ویژه کم‌کیفیت است و بازی و دیالوگ‌ها بسیار ضعیف‌اند (چمبرلین در نقش کلیشه‌ای و استون با صدای نازک و سیلوآ و دانر گاهی شرم‌آور‌اند). فیلم‌هایی با درجه «Z» هم طرفداران خود را دارند چون خودآگاه‌اند؛ متأسفانه این فیلم چنین خودآگاهی ندارد و واقعاً فکر می‌کند یک ماجراجویی خوب است. حتی موسیقی متن هم توهین‌آمیز است — مایکل لین عملاً از تم جری گلداسمیت در «معدن‌ها» اقتباس کرده و اثری نزدیک به موسیقی نمادین جان بری برای ایندیانا جونز ساخته است. همچنین نشانه‌هایی از لحن‌های نژادپرستانه نیز در فیلم دیده می‌شود. ساخت فیلم ضعیف است. امتیاز: 2/10 --- ادامه‌ای سرگرم‌کننده با بازیگران خوب اما بدون همان جادو کواترماین و جسی (ریچارد چمبرلین و شارون استون) آماده‌اند تا برای ازدواج به آمریکا بروند که آلن متوجه می‌شود برادرش بعد از یک اکتشاف ناپدید شده است. آن‌ها با یک جنگجوی قدرتمند (جیمز ارل جونز) و یک حقه‌باز معنوی (رابرت دانر) هم‌گروه می‌شوند و به شرق آفریقا سفر می‌کنند و شهر گمشده طلایی را پیدا می‌کنند. هنری سیلوآ در نقش یک کاهن شرور ظاهر می‌شود و کاساندرا پیترسون (الویرا) نقش ملکه‌ای تاریک را بازی می‌کند. «آلن کواترماین و شهر گمشده طلا» (۱۹۸۶) دنباله «معدن‌های پادشاه سلیمان» (۱۹۸۵) است؛ هر دو تقلیدی از «یاغی‌های صندوق تصویری» (Raiders of the Lost Ark) هستند، اما این دنباله همان جادوی نسخه قبلی را ندارد. فیلم لحن سرگرم‌کننده مشابه، بازی چمبرلین و استون، لوکیشن‌های خوب و صحنه‌ها/تِزها و جلوه‌های رنگارنگ یا نخ‌نمایی دارد، اما کارگردان و یکی از نویسندگان متفاوت‌اند و نتیجه به‌هیچ‌وجه به‌اندازه نسخه قبل جذاب نیست و گاهی کسل‌کننده می‌شود. با این حال بازیگران برجسته به نظر می‌رسد از کار لذت برده‌اند و نمی‌توان از حضور جذاب و بدون دیالوگ کاساندرا پیترسون ایراد گرفت؛ او فقط می‌ایستد و ظاهر فوق‌العاده‌ای دارد، هرچند خشن و عصبانی. ایلین مارسون، بلوند چشم‌گیر، نیز در نقش کوتاهی حضور دارد. فیلم حدود ۱ ساعت و ۳۹ دقیقه است و در اوت‌هورنِ آفریقای جنوبی، زیمبابوه (آبشار ویکتوریا) و استودیوهای لِیرد در کالور سیتی فیلم‌برداری شده است. نمره: C --- هنری سیلوآ با بازی در نقش کاهن دیوانه «آگون» بیشترین توجه را به خود جلب می‌کند. او بر سر جست‌وجوی طلایی‌ها با کواترماین (ریچارد چمبرلین) و جسی (شارون استون) روبه‌رو می‌شود که به‌دنبال برادر گمشده‌اند. فیلم تا حدی با بردن لوکیشن فیلم‌برداری به زیمبابوه تلاش کرده فضا را زنده و چشم‌نواز نشان دهد و تصویربرداری از مناظر و حیات‌وحش آن منطقه اثرگذار است. استون هم نقش خود را با تمام توان بازی می‌کند و قابل‌انتقاد به بازی کم‌ریا نیست، اما سایر بازیگران گاهی یادآور فیلم‌های قدیمیِ تارزانِ جانی ویسمولر هستند که پیرنگی پر از کلیشه و غیرقابل‌باور داشتند. اگر این فیلم به سیاه‌وسفید بود شاید بهتر جواب می‌داد؛ لااقل برخی عناصر فرهنگی و خرافی‌گونه کمتر زننده به‌نظر می‌رسید و سیم‌ها و ترفندهای نمایشی در سکانس‌های پرتحرک کمتر به چشم می‌آمد. این فیلم از زمان خود عقب افتاده و شاید بهتر است همان‌قدر گم شود که شهری را که جست‌وجو می‌کنند.