فیلم Hero 1992

پدرم (روحش شاد) این فیلم را دوست داشت. برای او همه‌چیز به یک جمله برمی‌گشت که سال‌ها می‌گفت احتمالاً صادق‌ترین حرفی است که تا به حال درباره زندگی در یک فیلم شنیده: «همه همیشه از حقیقت حرف می‌زنند. انگار همه می‌دانند حقیقت چیست، مثل اینکه کاغذ توالت باشد و توی کمد ذخیره‌ای داشته باشند. اما هر چه پیرتر می‌شوی، می‌فهمی که حقیقتی وجود ندارد. همه‌اش...

پدرم (روحش شاد) این فیلم را دوست داشت. برای او همه‌چیز به یک جمله برمی‌گشت که سال‌ها می‌گفت احتمالاً صادق‌ترین حرفی است که تا به حال درباره زندگی در یک فیلم شنیده: «همه همیشه از حقیقت حرف می‌زنند. انگار همه می‌دانند حقیقت چیست، مثل اینکه کاغذ توالت باشد و توی کمد ذخیره‌ای داشته باشند. اما هر چه پیرتر می‌شوی، می‌فهمی که حقیقتی وجود ندارد. همه‌اش چرند است—ببخشید این لفظ رک—لایه‌لایه. یک لایه چرند روی لایه دیگر. کاری که در زندگی می‌کنی، وقتی بزرگ‌تر می‌شوی، این است که لایه چرندی را که بیشتر می‌پسندی انتخاب می‌کنی و آن برایت «چرندِ تو» می‌شود.» این یکی از دیالوگ‌های مورد علاقه‌اش بود و همیشه آن را به‌صورت خلاصه نقل می‌کرد. دلیلش روشن است: هم خنده‌دار است و هم حقیقت دارد و واقعاً تأثیرگذار است. این جمله همچنین فیلم را خوب توضیح می‌دهد. فیلم درباره رستگاری است؛ آدم‌هایی که هرگز فکر نمی‌کنی از آن‌ها کار خوبی برآید، می‌توانند به‌طرز شگفت‌آوری قهرمانانه عمل کنند، و آدم‌هایی که انتظار صداقت از آن‌ها داری، ممکن است بدترین دروغ‌ها را بگویند. کمدی فیلم درباره برداشت‌ها، توقعات و واقعیت است و پیام عمیق و صادقی را در میان لایه‌های چرندی که ساخته پنهان کرده است. و مهم‌تر از همه اینکه، در عین حال که این حرف‌ها را می‌زند، سرگرم‌کننده هم هست.