فیلم Fackham Hall 2025

وقتی یتیمِ «اریک» (با بازی بن رادکلیف) را خواهران صومعه برای رساندن پیامی به «لرد داونپورت» (دامیان لوئیس) به عمارت دعوت می‌کنند، تازه از در که عبور می‌کند او را با متقاضیِ کار اشتباه گرفته و به‌عنوان پسرِ درِ خانه به کار می‌گیرند. او جوان زیرکی است که شناخته می‌تواند سریع تصمیم بگیرد، بنابراین خیلی زود در رتبه‌بندی پشتِ درِ سبز قرار می‌گیرد و حتی...

وقتی یتیمِ «اریک» (با بازی بن رادکلیف) را خواهران صومعه برای رساندن پیامی به «لرد داونپورت» (دامیان لوئیس) به عمارت دعوت می‌کنند، تازه از در که عبور می‌کند او را با متقاضیِ کار اشتباه گرفته و به‌عنوان پسرِ درِ خانه به کار می‌گیرند. او جوان زیرکی است که شناخته می‌تواند سریع تصمیم بگیرد، بنابراین خیلی زود در رتبه‌بندی پشتِ درِ سبز قرار می‌گیرد و حتی با دخترِ خانواده عشوه هم می‌کند. پیش از این در ورودش در مسیر به سمت عمارت با «رز» (توماسین مک‌کنزی) کمی درگیری داشته، پس او کمی احساس گناه می‌کند و از برقِ چشمِ اریک هم خوشش می‌آید. اما پدرش می‌خواهد او به «آرچی» (تام فلتون) ثروتمند شوهر کند، وگرنه ممکن است کل خانواده از خانه بیرون شوند — و خب، آن‌ها برای چنین وضعیتی اصلاً آماده نیستند! «رز» مصمم است و زیر بارِ ازدواجِ ترتیب‌شده نمی‌رود و حتی نقشهٔ فرار را می‌کشند، تا اینکه—بله، حدس زدید—جسد پیدا می‌شود و بازرسِ پلیسِ با سبیلِ فرِّی «وات» (تام وودمن-هیل) برای بررسی این جنایت مرموز فرستاده می‌شود. چون کمبودی از مظنون و انگیزه نیست، پلیس طبیعتاً به جوان خوش‌تیپ اما تهی‌دست که امیدوار است وارد خانواده شود شک می‌کند. قطعاً اوست؟ هرچند فیلم لحظاتی دارد، اما برای من بیش از حد شبیهِ مجموعهٔ برترِ Dawn French «Murder Most Horrid» شد، با برگ‌هایی از «دانتون ابی» و کمی از معماهای «Knives Out». فیلم با نقص‌های طبقهٔ اشرافی و آداب و رفتارِ روستایی انگلستان شوخی می‌کند، اما چندان بدیع نیست و بازیگرانی مثل سو جانستون (که تلاش می‌کند نقشِ یک دیماج مانند مگی اسمیت را ایفا کند)، آنا مکسول مارتین و هایلی میلزِ کم‌استفاده، خیلی فرصتِ بروز ندارند تا تأثیرِ قابل‌توجهی روی قصه‌ای بگذارند که یک وجه اشتراک واضح با آگاتا کریستی دارد. گره‌گشایی از جهتِ غیرمنتظره‌ای می‌آید و به سؤال‌هایی پاسخ می‌دهد که حتی نمی‌دانستیم باید بپرسیم در مورد آدم‌هایی که اصلاً از وجودشان خبر نداشتیم. این واقعاً یک «چه‌کسی کرد؟» نیست که بتوان با آن همراه شد، پس تماشاگر امیدوار است که طنز بارِ سرگرمی را به دوش بکشد، و برای من واعظی که در منبر آیه‌ای را اشتباه خواند و به شکلِ اغراق‌آمیز و کودکانه‌ای اجرا شد، کافی نبود. لوئیس سعی می‌کند از نقش لذت ببرد، اما حتی او هم کمی گیج به‌نظر می‌رسد که چرا این موقع‌به‌موقع خنده‌دار است، چون وقتی شوخی‌ها ضعیف شد ناپایدار و کودکانه شد. طبعا قرار است اثر یک هجو باشد، شاید حتی هجوِ هجو، اما برای من صادقانه خنده‌دار نبود. اسمِ فیلم بود که باعث شد اصلاً ببینمش؛ در غیر این صورت تماشا نمی‌کردم. از «Meet the Fockers» خوشم نمی‌آمد چون اسمش احمقانه به‌نظر می‌رسید، اما این فیلم ظریف‌تر است و من دیدمش. بعد از تماشا چند لحظه فکر کردم آیا همین شرکتِ سازنده فیلم بازسازیِ «Naked Gun» بوده یا نه. اما شاید مثلِ «Tornado» یا آن فیلمِ دوقلوی «Dante's Peak» باشد. این یکی خنده‌دارتر است. حداقل دو چیز خنده‌دار داشت: «من هم در تعریف دیوارها مشکل دارم. او فقط یک کودک بود.» فیلم کش می‌آید اما چند بار از تلفنم جدا شدم و خندیدم. کمی هم حشیش کشیدم؛ دود لوله‌ام را عملاً مثل گیرهٔ باقی‌ماندهٔ سیگار استفاده کردم. به آن کمی افتخار می‌کنم. یک کمدیِ تازه و خوشایند با لمحه‌هایی از مونتی پایتون و بنی هیل. شوخی‌ها ساده‌اند. در نیمهٔ اول فیلم مدام لبخند زدم و خندیدم. تا حوالی سه‌چهارم فیلم علاقه‌ام حفظ شد اما بعد مشخص شد که چگونه پایان‌بندی خواهد شد؛ امیدوار بودم شوخی‌های غیرقابل‌پیش‌بینی‌تری ببینم. یک کمدی سبکِ بریتانیایی که تقریباً پیوسته سرگرم‌کننده است و تماشا کردنش آسان. امتیاز: 7.5/10 «FACKHAM HALL» سورپرایزِ کمدی سال است—با نیش‌خند زدن به ساختار اجتماعی مشخصاً بریتانیاییِ اشرافیت که به لقب و پرستیژ وابسته است. طرفدارانِ «دانتون ابی» و «تاج» از تمسخرِ همهٔ چیزهای اعیان‌نشین لذت خواهند برد: از عمارتِ باشکوهِ Fackham Hall گرفته، تا نشانِ خانوادگیِ آن با شعارِ لاتین «Incestus ad Infinitum» که خودش طعنه‌ای است به تاریخِ سال‌ها آمیزشِ خانوادگی در خاندان‌های سلطنتی اروپایی، تا یک واعظ بی‌دقت (جیمی کار) که مکث‌های ناموقتش در منبر به برخی از بامزه‌ترین کنایه‌ها می‌انجامد. بازی‌ها عالی‌اند—دامیان لوئیس، کاترین واترستون، توماسین مک‌کنزی و بن رادکلیف نقش‌های درخشانی دارند و سورپرایزِ بزرگ از تام فلتون است که در نقش داماد احتمالی‌ای که می‌خواهد به هر طریق وارد خاندان داونپورت شود، یک چرخشِ کمدی خوب ارائه می‌دهد. با شوخی‌های بصری مداوم، یک جوکِ بکر دربارهٔ تستِ بِشدِل و ارجاع بامزه‌ای به اسنوپ داگ و دریک، «FACKHAM HALL» نشان می‌دهد که کمدی‌ها دوباره در سینما بازمی‌گردند و این موضوع برای من خوشحال‌کننده است.