فیلم And Then There Were None 1945

«و سپس... خیلی زیاد باقی ماندند.» این «تریلر» متوسط برگرفته از رمان بسیار تحسین‌شدهٔ آگاتا کریستی است که در اصل با عنوان Ten Little Indians منتشر شد. با حضور بازیگران سرشناسی همچون باری فیتزجرالد، والتر هاستون، لوئیس هی‌وارد و رولند یانگ و با کارگردانی رنه کلر، انتظار می‌رفت با یکی از بزرگ‌ترین تریلرهای معمایی دههٔ چهل روبه‌رو شویم، به‌ویژه با توجه به منبع اثر: رمان کریستی...

«و سپس... خیلی زیاد باقی ماندند.» این «تریلر» متوسط برگرفته از رمان بسیار تحسین‌شدهٔ آگاتا کریستی است که در اصل با عنوان Ten Little Indians منتشر شد. با حضور بازیگران سرشناسی همچون باری فیتزجرالد، والتر هاستون، لوئیس هی‌وارد و رولند یانگ و با کارگردانی رنه کلر، انتظار می‌رفت با یکی از بزرگ‌ترین تریلرهای معمایی دههٔ چهل روبه‌رو شویم، به‌ویژه با توجه به منبع اثر: رمان کریستی که به‌خوبی نگارش شده، پرتعلیق و گاه واقعاً ترسناک است. این رمان یکی از بهترین روایت‌ها دربارهٔ فساد و خشونت انسانی و جنایات شنیعی است که از دل ذهنی بیمار برخاسته‌اند—کتابی که مطالعه‌اش را به هر کسی که اعصابش را دارد توصیه می‌کنم. خلاصه اینکه: فیلم تیره و ناامیدکننده است. بعداً فهمیدم فیلم در واقع بر اساس نسخهٔ نمایشی همان داستان ساخته شده که خود کریستی در ۱۹۴۳ نوشت، چهار سال پس از انتشار رمان. او پایان داستان را بازنویسی کرد؛ ظاهراً فکر می‌کرد پایان اصلی برای تماشاگران دوران جنگ بیش از حد افسرده‌کننده باشد—به‌طوری که حتی عنوان اصلی دیگر معنا نداشت! به‌جای اوج تاریک و خونین رمان، او پایانی شاد و عاشقانه را انتخاب کرد. خانم کریستی، به چه فکر می‌کردید؟! اگر فیلم مستقیماً از رمان اقتباس شده بود، شاید می‌توانست فیلمی خوب و درخور باشد. البته فیلم در دوران جنگ ساخته شد و از همین رو از پایان جایگزین استفاده کردند. در نهایت، فیلم هرگز به سطح شوک و تعلیقی که در رمان وجود دارد نمی‌رسد. تنها نکتهٔ مثبت این است که بازیگران توانمندند و والتر هاستون به‌ویژه برجسته است. در کل، بهتر است نسخهٔ واقعی «و سپس کسی نماند» را بخوانید؛ در این فیلم، تعداد زیادی بی‌دلیل باقی می‌مانند. *** این اقتباس بسیار خوش‌ساختِ رنه کلر از یکی از جذاب‌ترین معماهای قتل آگاتا کریستی است که به‌نظرم در حدود ۷۵ سالی که از اولین نمایشش می‌گذرد کمتر اثری آن را پشت سر گذاشته است. گروهی بازیگر توانمند برای گذراندن آخر هفته به جزیره‌ای دورافتاده توسط زوجی ناشناس دعوت می‌شوند. وقتی به جزیره می‌رسند، میزبان—از طریق یک صفحهٔ ضبط‌شده—هر یک را به ارتکاب جرایم هولناکی متهم می‌کند؛ سپس کم‌کم، ولی حتمی، یکی‌یکی ناپدید یا کشته می‌شوند. باید هشدار دهم که از منظر زبان امروز (دههٔ ۲۰۲۰)، این فیلم شامل اصطلاحات و واژگانی است که ممکن است امروز توهین‌آمیز به‌نظر برسند، اما اگر برای حدود صد دقیقه این نکته را کنار بگذارید، با یک معمای جنایی بسیار خوب روبه‌رو می‌شوید با بازیگران فوق‌العاده—به‌ویژه باری فیتزجرالد (قاضی کوئین‌کانون)، لوئیس هی‌وارد (لومبارد) و جون دوپره (ورا)—و همچنین حضورهای باشکوهی از جودیت اَندِرسون و سِر سی. اَوبری اسمیت. صحنه‌آرایی و دیالوگ‌ها هوشمندانه‌اند و پایان «چه کسی این کار را کرده» واقعاً خوب و همراه با یک پیچش است. مثل چند داستان دیگر کریستی، امکان‌پذیر است که هرکسی مرتکب این کار باشد و روی صحنه همیشه یک شخصیت ثابت پشت توطئه نبوده—پس اگر نسخه‌های دیگری دیده‌اید، فرض نکنید حتماً می‌دانید مغز متفکر ماجرا کیست.