فیلم Happiness 1965

ها! چه چیزی بهتر از اینکه هم کیک را داشته باشی و هم آن را بخوری! «فرانسوا» (ژان-کلود دروآ) با «ترز» (کلر دروآ) زندگی زناشویی شادی دارد و همراه دو فرزندشان، پیرُو و جیزو، در آپارتمانی کوچک زندگی می‌کنند. آن‌ها زوجی دوست‌داشتنی‌اند و به‌نظر کاملاً راضی از زندگی. سپس فرانسوا برای انجام کاری به دوری از خانه می‌رود و هنگام تماس با رئیسش از اداره...

ها! چه چیزی بهتر از اینکه هم کیک را داشته باشی و هم آن را بخوری! «فرانسوا» (ژان-کلود دروآ) با «ترز» (کلر دروآ) زندگی زناشویی شادی دارد و همراه دو فرزندشان، پیرُو و جیزو، در آپارتمانی کوچک زندگی می‌کنند. آن‌ها زوجی دوست‌داشتنی‌اند و به‌نظر کاملاً راضی از زندگی. سپس فرانسوا برای انجام کاری به دوری از خانه می‌رود و هنگام تماس با رئیسش از اداره پست با «امیلی» (ماری-فرانس بویر) روبه‌رو می‌شود؛ بینشان لبخندی رد و بدل می‌شود. این فقط آغاز ماجراست: کمی گفت‌وگو، کمی عشوه، و بعد... او ذاتاً آدم بدی نیست؛ واقعاً همسرش را دوست دارد و به دوست تازه‌اش می‌گوید که همسرش همیشه اولویت خواهد داشت — و به‌نظر می‌رسد امیلی هم، هرچند محتاط، این وضع را می‌پذیرد. اما در یک پیک‌نیک خانوادگی تصمیم می‌گیرد حقیقت را به همسرش بگوید. از ظاهر امر، دست‌کم این کار تا حدی صادقانه به‌نظر می‌رسد، اما باید خودتان ببینید چه می‌شود. در فیلم چیزی نگران‌کننده و نامشخص وجود دارد. هیچ‌کس ذاتاً شرور یا عمداً بی‌فکر نیست، با این حال او شاید یکی از خودخواه‌ترین مردانی باشد که تا به حال — به‌طرزی نسبتاً بی‌آزار — در سینما به تصویر کشیده شده‌اند. واقعاً فکر می‌کند این نوع انتخاب‌گری و تقسیم وقت، مثل یک قرارداد شغلی، می‌تواند این زنان را راضی نگه دارد. بازی‌ها منسجم و مناسب‌اند و دیالوگ‌ها به حداقل کافی محدود شده‌اند تا داستانی که به‌طور شگفت‌آوری تماشاگر را به فکر وادار می‌کند تقویت شود. شاید موسیقی متن کمی اغراق‌شده باشد، اما هشتاد دقیقه تماشای آن ارزش دارد، و پایانی دارد که ممکن است شما را وادار کند به چشم‌های شریک زندگیتان نگاه کنید — یا شاید به آیینه...