فیلم The Crooked Way 1949

ترکشِ داخلِ سر فیلم The Crooked Way را رابرت فلوری کارگردانی کرده و ریچارد اچ. لاندو فیلمنامه را براساس نمایش رادیویی «No Blade Too Sharp» اثر رابرت مونرو اقتباس کرده است. در این فیلم جان پِین، سانی تافتس، الن درو، ریس ویلیامز، هری برانسون و هال بیلیِر بازی دارند. موسیقی اثر از لوئیس فوربس و فیلم‌برداری از جان آلتون است. ادی ریس (پِین)، که از جنگ جهانی...

ترکشِ داخلِ سر فیلم The Crooked Way را رابرت فلوری کارگردانی کرده و ریچارد اچ. لاندو فیلمنامه را براساس نمایش رادیویی «No Blade Too Sharp» اثر رابرت مونرو اقتباس کرده است. در این فیلم جان پِین، سانی تافتس، الن درو، ریس ویلیامز، هری برانسون و هال بیلیِر بازی دارند. موسیقی اثر از لوئیس فوربس و فیلم‌برداری از جان آلتون است. ادی ریس (پِین)، که از جنگ جهانی دوم بازگشته، به‌خاطر ترکشِ باقی‌مانده در مغزش دچار فراموشی دائمی شده است. او هیچ یادگاری از زندگی گذشته‌اش ندارد و به تنها جایی که کمترین ارتباط را با آن دارد، یعنی دفتر ثبت نیروهای نظامی در لس‌آنجلس، مراجعه می‌کند. به‌محض ورود، پلیس او را بازداشت می‌کند و به‌تدریج تکه‌های زندگی گذشته‌اش کنار هم قرار می‌گیرند — و خبرها چندان خوشایند نیستند. استفاده از فراموشی به‌عنوان موتیف داستانی، این‌بار در لباسی نوآر عرضه شده است و نتیجه‌ای تا حدودی مختلط به‌دنبال دارد. از جهت داستانی، فیلم تا حدی جالب است اما از فرصتِ پرداختن به این ایده به‌طور کامل بهره نمی‌برد؛ بسیاری از بازگشت‌های خاطره‌ای ادی بیش از حد راحت و به‌نفع پیش‌برد درام طراحی شده‌اند. نکتهٔ هوشمندانه اما این است که ادی، حالا مردی واقعاً خوب، کم‌کم درمی‌یابد که در گذشته آدمِ خطرناک و بدی بوده و افراد زیادی از او دلخورند. فیلم همچنین به‌طور پراکنده خشونت قابل‌توجهی دارد و حس پرخاشگری در آن ملموس است؛ بازی بازیگران اصلی هم برای ارائهٔ این محتوا کفایت می‌کند. اما در سطح بصری، The Crooked Way وارد قلمروی دیگری می‌شود نسبت به خودِ فیلمنامه. جان آلتون تمام مهارت‌هایش در فیلم‌برداری نوآر را به‌کار برده و تمام فیلم را از خلال منشوری نوآر تصویربرداری کرده است. شخصیت‌ها میان سایه‌ها و نور حرکت می‌کنند یا در بازتاب‌های تاریک غوطه‌ور می‌شوند، و سکانس‌های داخلی به‌طرزی درخشان حسِ مه‌آلودِ ذهنی را تقویت می‌کنند. فلوری هم با استفاده از زاویه‌های مایل و نورپردازی‌های متمرکز بر چشم‌ها سهمش را گذاشته و نتیجه یک نوآر برجسته در سبکِ سینمایی است. کار تیم فنی و تصویری شایستهٔ داستانی بهتر بود، اما به‌هرحال به‌خاطر کیفیت فنی و ماهیت نسبتاً کم‌ریسکِ ایده، فیلم تماشای امن و قابل‌توصیه‌ای برای علاقه‌مندان به نوآر است. ۷/۱۰