فیلم The Four Musketeers 1974

اگرچه به پای کار سال گذشته نمی‌رسد، ریچارد لستر موفق شده بازیگران را برای یک ماجراجویی دیگر در داستان‌های آلكساندر دوما از دیوانگی‌های دربار لوئیس سیزدهم (ژان-پیر کاسل) گرد هم آورد. کارتینال ریشلئو (چارلتون هستون)، که در تجربهٔ قبلی تقریباً ناکام مانده بود، این‌بار وسواسی‌تر شده و عزم خود را برای افشای ملکه (جرالدین چاپلین) و معشوق بریتانیایی‌اش باکینگهام (سایمون وارد) جزم کرده است. او...

اگرچه به پای کار سال گذشته نمی‌رسد، ریچارد لستر موفق شده بازیگران را برای یک ماجراجویی دیگر در داستان‌های آلكساندر دوما از دیوانگی‌های دربار لوئیس سیزدهم (ژان-پیر کاسل) گرد هم آورد. کارتینال ریشلئو (چارلتون هستون)، که در تجربهٔ قبلی تقریباً ناکام مانده بود، این‌بار وسواسی‌تر شده و عزم خود را برای افشای ملکه (جرالدین چاپلین) و معشوق بریتانیایی‌اش باکینگهام (سایمون وارد) جزم کرده است. او «روش‌فورت» (کریستوفر لی) و زن مرموز و تهدیدآمیز «میلدی دو وینتر» (فی داناوی) را مأمور می‌کند تا از خیاط زن «کانستنس» (راکِل ولچ) رازها را بیرون بکشند. در همین حال، دارتانیان عاشق‌پیشه—با بازی مایکل یورک که به‌طور محسوس لاغر است—هم در تعقیب اوست و همراه با سه دوستش «پورثوس» (فرانک فینلی)، «آرامیس» (ریچارد چمبرلین) و «آتوس» (الیور رید) دست به ماجراهایی می‌زنند تا نقشه‌های شیطانی کاردینال را نقش بر آب کنند و کانستنس را از دست میلدی نجات دهند. فیلم رنگارنگ و پرتعلیق است؛ به‌ویژه الیور رید که کاملاً در نقش خود قرار دارد و انگار واقعاً شراب قرمز می‌نوشیده. روی کینیر با مهارت کمدی و چشمانی پر از ناباوری واکنش نشان می‌دهد و یک مسابقهٔ کریکت بسیار هیجان‌انگیز و پرتنش داریم که حتی تماشای آن در ورزشگاه لوردز هم نادر است. داناوی در نقش زن دست‌کاری‌کننده عالی است و ولچ هم نقش خیاط جوان ساده‌دل را خوب ایفا می‌کند؛ کسی که تقریباً به‌زحمت یکی از پیراهن‌هایش را به تن می‌کند. هستون حضور چندانی ندارد تا تأثیر بزرگی بگذارد، اما کریستوفر لی هم خوب ظاهر می‌شود—صحنه‌اش جلوی جوخهٔ اعدام با جملهٔ «شاید از کهولت بمیرم» لبخندی بر لبم آورد—و این درام تاریخی دلپذیر به پایانی نسبتاً مناسب اما کمی ناامیدکننده می‌رسد. این زوج فیلم برای طرفداران کمدی‌های اکشن گزینهٔ خوبی‌اند و حتی پنجاه سال بعد هم ارزش دیدن دارند.