فیلم The Man Who Fell to Earth 1976

این فیلم تا حد زیادی وسیله‌ای برای نمایش دیوید بویی است؛ غیر از آن، داستانی نسبتاً بدلی و بی‌خیال دربارهٔ یک بیگانه («نیوتون») است که لخت و بی‌پول به زمین می‌رسد. مأموریتش یافتن راهی برای نجات سیارهٔ محکومش است، اما خیلی زود متوجه می‌شود مهارت‌هایی دارد! می‌تواند پول دربیاورد، و پول چیزهای خوب می‌خرد؛ سکس خوب را، قدرت را... همهٔ این لذات او را از...

این فیلم تا حد زیادی وسیله‌ای برای نمایش دیوید بویی است؛ غیر از آن، داستانی نسبتاً بدلی و بی‌خیال دربارهٔ یک بیگانه («نیوتون») است که لخت و بی‌پول به زمین می‌رسد. مأموریتش یافتن راهی برای نجات سیارهٔ محکومش است، اما خیلی زود متوجه می‌شود مهارت‌هایی دارد! می‌تواند پول دربیاورد، و پول چیزهای خوب می‌خرد؛ سکس خوب را، قدرت را... همهٔ این لذات او را از هدف سفرش منحرف می‌کنند. آیا می‌تواند دوباره تمرکز کند؟ شیفتگی‌اش به «مری-لو» (کندی کلارک) کمکی نمی‌کند، و اطرافیانش—از جمله «برایس» (ریپ تورن)—با برنامه‌های تا حدودی انگل‌گونه‌شان نیز بهبود اوضاع را سخت می‌کنند، و شخصیت خود او هم در اثر قرار گرفتن در معرض زمین و اخلاقیات غالباً متعارض آن چندین دگرگونی را تجربه می‌کند و با چالش‌های زیادی روبه‌رو می‌شود. راستش را بخواهید، این فیلم برایم نسبتاً خسته‌کننده بود. تصویری از بشریت را ارائه می‌دهد اما با زمینه یا عمق شخصیتی بسیار کم. بویی گاهی از نظر ظاهری جذاب است، اما واقعاً بازیگر چندان قابلی نیست و با بیش از دو ساعت و ربع طول، روایت ناچار است خود را تکرار کند—در قالب‌هایی که بارها با نقاب‌های نازک بازتولید می‌شوند—که برای من یک بار بیش از حد بود. به‌نظر من موسیقیِ استومو یاماشتا بیش از حد استفاده شده بود، و تا پایان واقعاً برایم مهم نبود که او موفق می‌شود یا نه. به‌عنوان بازتابی از اولویت‌ها، آرزوها و افراط‌های دههٔ ۱۹۷۰ شاید تا حدی گویا باشد، اما به‌عنوان فیلمی که ارزش دیدن روی پردهٔ بزرگ را داشته باشد، واقعاً چیز خاصی برای گفتن ندارد، متأسفم.