فیلم The Secret in Their Eyes 2009

این نسخهٔ اصلی آرژانتینیِ «راز در چشمان‌شان» است؛ بی‌پیرایه و بدون جلای هالیوودی یا تبلیغاتِ درشت بازیگران معروف. فیلمی آرژانتینی که شایسته‌ٔ جایزهٔ بهترین فیلم خارجی اسکار شد. به‌جا و سزاوار بود. به‌جای دیدن بازسازیِ هالیوودی، نسخهٔ اصلی را تماشا کنید — پایانی دارد که کاش می‌شد درباره‌اش حرف زد بدون اینکه آن را لو بدهم. در برابر داستان، کارگردانی و بازیگریِ فیلم سر تعظیم فرود می‌آورم....

این نسخهٔ اصلی آرژانتینیِ «راز در چشمان‌شان» است؛ بی‌پیرایه و بدون جلای هالیوودی یا تبلیغاتِ درشت بازیگران معروف. فیلمی آرژانتینی که شایسته‌ٔ جایزهٔ بهترین فیلم خارجی اسکار شد. به‌جا و سزاوار بود. به‌جای دیدن بازسازیِ هالیوودی، نسخهٔ اصلی را تماشا کنید — پایانی دارد که کاش می‌شد درباره‌اش حرف زد بدون اینکه آن را لو بدهم. در برابر داستان، کارگردانی و بازیگریِ فیلم سر تعظیم فرود می‌آورم. اخیراً فیلم‌های اسپانیایی (به‌معنای آثار زبان اسپانیایی) را زیاد تماشا نکرده‌ام، اما این فیلم همراه با «عشق‌های سگ‌وار» (اینیاریتو) و «پیکسوت» (بابنکو) آثار برجسته‌ای هستند که واقعاً نباید از دست بروند. پس از سال‌ها بازنشستگی، «اسپوزیتو» (ریکاردو دارین) هنوز از پروندهٔ خشونت‌آمیز تجاوز و قتلی که نتوانسته بود حل کند، آزرده و تسخیر شده است. او تصمیم می‌گیرد برای سامان‌دهی فکرها و بازسازی تحقیقات، رمانی بنویسد؛ با کمک یک دستگاه تایپ قدیمی و هم‌فکری رئیس جدیدِ اداره، «ایرنه» (سولداد ویلامیِل) شروع به بازسازی پرونده می‌کند. با استفاده از بازنویسی‌ها و عکس‌ها، او به دوستِ مدرسهٔ مقتوله، «گومز» (خاویر گودینو)، می‌رسد که مدت‌هاست ناپدید شده. هرچه بیش‌تر پیش می‌رود، به گمانِ خود نسبت به دخالتِ این مرد اطمینان پیدا می‌کند و در مشورت با همسرِ بازماندهٔ مقتوله، «مورالس» (پابلو راگو)، ما کم‌کم بخش‌هایی از پیش‌زمینهٔ پیچیده، خشن و تراژیک ماجرا را می‌آموزیم. آیا استنتاج‌های او قادر به کشف حقیقت خواهند بود؟ این فیلم نمونهٔ برجسته‌ای از درامِ روش‌شناسانه و حقوقی است که نه تنها به خودِ جرم می‌پردازد، بلکه زمان و انرژی یکسانی را صرفِ بررسیِ شخصیت‌پردازی‌های قوی می‌کند. ماهیتِ وسواس، میل به پایان‌دادنِ داستان و رسیدن به نوعی اتمامِ حساب — همهٔ این‌ها جنبه‌هایی اعتیادآور از طبیعت انسانی‌اند که دارین و ریتم تقریباً بی‌نقصِ خوان خوسه کامپانلا در انتقال‌شان موفق‌اند. این معمایی است که در چند سطح کار می‌کند: اثربخشیِ فرایندهای حقوقی و پلیسی مدرن را ارزیابی می‌کند و در عین حال یادآور می‌شود کسانی که با جرم مواجه می‌شوند نیز گاهی به‌طور عمیقی تحت‌تأثیر قرار می‌گیرند. فیلم در پردهٔ بزرگِ سینما واقعاً خوب جواب می‌دهد؛ سبکِ غالباً صمیمیِ فیلم‌برداری و استفادهٔ مقتصدانه از نور، تماشای آن را گاهی وهم‌آلود و نادراً سرراست می‌کند.