انیمه Blue Eye Samurai

اپیزود ۱: انیمیشن ستاره‌ای و مقدمه‌چینی قوی؛ ضرب‌آهنگ‌ها تا حدی قابل پیش‌بینی‌اند اما دیدنی خواهد بود که نتیجه چگونه رقم می‌خورد. فلسفۀ ساخت شمشیر به‌خوبی در بافت داستان ادغام شده و صحنه‌های مبارزه سینمایی و جذاب‌اند. برخی تسهیل‌های رواییِ آشنای انیمیشنی دیده می‌شود. نمره: ۴٫۵/۵ اپیزود ۲: اوجی سینمایی که در بسیاری از سریال‌ها یا فیلم‌های محبوب بازار نمی‌بینید. یکی از قوی‌ترین اپیزودها از نظر بصری...

اپیزود ۱: انیمیشن ستاره‌ای و مقدمه‌چینی قوی؛ ضرب‌آهنگ‌ها تا حدی قابل پیش‌بینی‌اند اما دیدنی خواهد بود که نتیجه چگونه رقم می‌خورد. فلسفۀ ساخت شمشیر به‌خوبی در بافت داستان ادغام شده و صحنه‌های مبارزه سینمایی و جذاب‌اند. برخی تسهیل‌های رواییِ آشنای انیمیشنی دیده می‌شود. نمره: ۴٫۵/۵ اپیزود ۲: اوجی سینمایی که در بسیاری از سریال‌ها یا فیلم‌های محبوب بازار نمی‌بینید. یکی از قوی‌ترین اپیزودها از نظر بصری با تصاویر نفس‌گیر. شخصیت‌ها اکنون در مسیرشان قرار گرفته‌اند و دیدن نقشِ آن قلدرِ ساده‌لوحِ داستان جالب خواهد بود. نمره: ۵+/۵ اپیزود ۳: پس از اوج اپیزود دوم، این قسمت کلیدِ حرکتِ داستانی جلو را می‌سازد؛ همهٔ شخصیت‌ها در موقعیت‌هایی قرار گرفته‌اند که به نتیجهٔ محتوم فصل اول می‌انجامند. این فصل بیشتر روی یک شخصیت تمرکز دارد، در حالی که قهرمان عنوانی فقط خونسرد و باصلابت باقی مانده است. از کلیشه‌های آزموده‌شده برای دو هدف استفاده می‌شود: معرفی آنتاگونیست و جذب متحد. فلسفۀ شمشیر و دیالوگ‌ها مثل همیشه قوی‌اند، اما در کل ضعیف‌ترینِ سه قسمت اول است؛ با این حال تصاویرش هنوز از آثار معمولی بهتر است، ولی تحتِ سایهٔ اوج‌های اپیزود قبلی قرار می‌گیرد. نمره: ۴/۵ نکتهٔ برجسته: گفت‌وگوی آکمی و خدمتکارش دربارهٔ سرنوشت و دیدن واقعیت همان‌گونه که هست — تصمیم آکمی برای مواجهه با نااطمینانی، قدرتمند و در عین حال تا حدی نسنجیده است. اپیزود ۴: بهترین بخشِ اپیزود افزودن مادامِ فاحشه‌خانه به مجموعهٔ شخصیت‌هاست؛ او حقایق را بی‌پرده بیان می‌کند و تا اینجا فیلسوف‌ترین شخصیت اپیزودهاست. خودِ فاحشه‌خانه مکان منحصربه‌فردی است و تماشای آن به من نشان داد چگونه نگاه به سکس در ژاپن با دید ما متفاوت است. از این انحراف‌های روایی (detours) استقبال کردم — معمولاً چنین چیزهایی آزاردهنده‌اند اما اینجا به جذابیت داستان می‌افزایند. فیلم‌برداری پویاست و ریزه‌کاری‌هایی مثل نقاشیِ خون و کشتنِ پرنده نمادین و نمایانگرِ سنگدلی شخصیت‌ها در راه رسیدن به هدف‌اند. اپیزود به‌خوبی دوگانگی عجیبِ قهرمانان را متعادل می‌کند. همچنین از این قسمت متوجه شدم که از اپیزود دوم به بعد شخصیت اصلی با پرسش‌های مختلفی مواجه می‌شود که در همین انحراف‌ها نمایان می‌شود. غیرمعمول نشان دادن میزو در مقایسه با کلیشهٔ فانتزیِ مردانه، شخصیتش را قوی‌تر کرده است. واقعاً از این انحراف‌ها لذت بردم. نمره: ۴٫۷۵/۵ (اگر این بخش داستانِ مستقلی قوی‌تر داشت، می‌توانست به‌تنهایی نمرۀ کامل بگیرد؛ فیلمنامه، اجرا و کارگردانی هنری و به‌ویژه دَه دقیقهٔ پایانی بسیار به‌یادماندنی‌اند.) اپیزود ۵: ابتدا باید به تک‌گوییِ آنتاگونیست در اپیزود قبلی اشاره کنم که حال‌وهوا و وزنِ شکسپیری داشت. این قسمت بهترین خطِ روایی را دارد و حسِ پایانِ اوجِ همهٔ چیزهایی را منتقل می‌کند که در اپیزودهای قبلی اشاره شده بود. تصاویر همچنان زیبا هستند، اما مبارزات در فضاهای بسته پس از مدتی خسته‌کننده می‌شوند. پایان‌بندی روایت بسیار زیبا بود. اگرچه جلوه‌های تصویریِ گذشته به قوت اپیزود دوم نیستند و مبارزات هم به پویاییِ همان اپیزود نمی‌رسند، اما نیروی روایی این قسمت همه‌چیز را جبران می‌کند. در کل تا اینجا بهترین اپیزود است. نمره: ۵+/۵ اپیزود ۶: تا دقیقهٔ بیستم به‌نظر می‌رسید قرار است تبدیل به یک اکشن سطحی با جلوهٔ هنری شود، اما مواجهه با آنتاگونیست باعث شد کل اپیزود را دوباره بسنجم. تمِ غالبِ این قسمت پیوندی است میان خواسته‌هایی که مادام در اپیزود ۴ مطرح کرد و موضوعی که من در اپیزود ۵ نادیده گرفتم: انتظاراتِ دیگران در برابر ادراکِ خود و نحوهٔ تأثیر متقابل این دو. این اپیزود تم‌های قبلی را ادامه می‌دهد و بازپرداختِ روایی می‌دهد؛ قهرمانِ چشم‌آبی در حال التیام است ولی از هدفش دست نمی‌کشد. اینکه این مسیر چگونه نتیجه می‌دهد هنوز معلوم نیست؛ به‌نظر می‌رسد سامورایی‌ها راه زیادی در پیش دارند و مسیر آینده تاریک است. از نظر روایی پایانِ مناسبی دارد و مرا غافلگیر کرد. نمره: ۴/۵ اپیزود ۷: یکی از بهترین اپیزودهای پیش از پایانی؛ تقارن میان قهرمانان زن کشیده می‌شود، خطوط نبرد نهایی مشخص می‌گردد و پیچشِ پایانی آشکار می‌شود. من آنتاگونیست را دقیقاً «شرور» نمی‌دانم؛ او بیشتر شبیهِ فردی بی‌نظم و خنثی است که حتی نسبت به خانواده‌اش مهربان است. استفاده از موسیقیِ ویژهٔ او تأثیرگذار است اما مرا قانع نمی‌کند که او صرفاً شرور است؛ بیشتر فرصت‌طلب به‌نظر می‌رسد. جایگاه شوگون هم مبهم است — آیا مستبد است یا حاکمی خیرخواه یا چیزی میان این دو؟ این ابهام باعث شده همدردی‌ام بیشتر سمتِ آکمی باشد تا خانوادهٔ شوگون. همچنین همدردی‌ام با ساموراییِ چشم‌آبی است، چون اگر او شکست بخورد، راه برایش بسیار دشوارتر خواهد شد. اپیزود عالی‌ای است و تصویرِ پرنده و شاهزاده‌خانم در حالِ فرار از نکات برجسته‌اند، هرچند اندکی از بهترینِ سریال پایین‌تر است. نمره: ۴/۵ اپیزود ۸: پایان‌بندی کامل؛ تمام پرسش‌های پیشین پاسخ داده شدند و رشتهٔ روایی بلانهاده‌ای باقی نماند. برنده‌های غیرمنتظره‌ای داشت و ماجرای انتقام همچنان ادامه می‌یابد. دربارهٔ سرنوشتِ شخصیتِ رقیب در پایان توضیح دقیقی نداشتیم. نمره: ۵/۵ جمع‌بندی کلی: یکی از بهترین سریال‌هایی است که در مدت‌ها دیده‌ام. نمرۀ کلی: ۴٫۸/۵ دیدگاه دیگر: شاید اگر منتقدان موردعلاقه‌ام (Zwei wie Pech und Schwafel) نبودند، این اثر را از دست می‌دادم. Blue Eye Samurai انیمیشنی است اما قطعاً مناسب کودکان نیست. داستان دربارهٔ میزو است، جنگجویی جوان در مسیر خونین انتقام که می‌خواهد پدرش را بکشد. عنوانِ سریال به رنگ چشمِ قهرمان اشاره دارد: چشم‌هایی آبی که از آنجا ناشی می‌شود که پدرش مردی سفیدپوست بود — یکی از چهار نفری که در دوره ادو در ژاپن حضور داشتند. به‌خاطر رنگ چشم، او را نیم‌نژاد و حتی هیولا یا دیو می‌نامیدند و از کودکی چنین احساسی به او داده می‌شد. او تا زمانی که مادرش به‌شدت کشته نشود، ارتباط عمیقی برقرار نمی‌کند؛ سپس یک نعل‌بند او را می‌پذیرد و نهایتاً او را در فنون شمشیرآموزی تربیت می‌کند. نکتهٔ جالب برای من این بود که در حدود یک تا یک و نیم اپیزودِ اول مطمئن نبودم میزو زن است یا مرد؛ صدای او، ظاهر و رفتار کلی‌اش ابهام‌آمیز بود. مدتی طول کشید که جنسیتِ او برایم قطعی شود و این نشان‌دهندهٔ تواناییِ نمایشِ شخصیت است — بازیگران و ساختار شخصیت‌پردازی به‌خوبی عمل کرده‌اند. از درگیره‌های اکشن نفس‌گیر تا سینماتوگرافیِ زیبا در مناظر و فضاها، این اثر همه چیز دارد: داستانی قوی و جذاب، تصاویر چشم‌نواز، صحنه‌های مبارزۀ تحسین‌برانگیز و شخصیت‌هایی جالب که هرگز خسته‌کننده نمی‌شوند. حتی اگر اخلاقِ قهرمان قابل‌QUESTION باشد، بدون تردید برای او دلم می‌سوزد و طرفداری‌اش می‌کنم. در پایان: این نمونه‌ای است که نتفلیکس گاهی با سرگرمیِ کیفیت‌ بالا غافلگیر می‌کند — نه محتوای یکنواخت و بی‌روحی که این روزها فراوان شده. Blue Eye Samurai انیمیشنی زیبا و بی‌رحم برای بزرگسالان است که حتماً باید دیده شود.