فیلم The Godfather: Part II 1974

این تا کنون بزرگ‌ترین فیلم همهٔ دوران‌هاست! حتی بهتر از قسمت اول پدرخوانده! دنباله‌ای شایسته برای فیلم اول: آرام‌تر، تأمل‌برانگیزتر و از نظر فلسفی معنادارتر از اثر افسانه‌ای پیشین. بازی‌ها و گفت‌وگوهای پشت‌صحنه جای نوسان‌های دراماتیک شخصیت‌ها و تبادل تیر را گرفته‌اند. فیلم دوم داستان مایکل کورلئونه در نقش پدرخوانده را ادامه می‌دهد و هم‌زمان با نمایش صحنه‌هایی از شکل‌گیری ویتو آندولینی جوان و فرارش به آمریکا،...

این تا کنون بزرگ‌ترین فیلم همهٔ دوران‌هاست! حتی بهتر از قسمت اول پدرخوانده! دنباله‌ای شایسته برای فیلم اول: آرام‌تر، تأمل‌برانگیزتر و از نظر فلسفی معنادارتر از اثر افسانه‌ای پیشین. بازی‌ها و گفت‌وگوهای پشت‌صحنه جای نوسان‌های دراماتیک شخصیت‌ها و تبادل تیر را گرفته‌اند. فیلم دوم داستان مایکل کورلئونه در نقش پدرخوانده را ادامه می‌دهد و هم‌زمان با نمایش صحنه‌هایی از شکل‌گیری ویتو آندولینی جوان و فرارش به آمریکا، روایت خانوادگی را تکمیل می‌کند. انتخاب دشوارِ تبدیل شدن به یک دون جوان، گسترش قلمرو نفوذ او را به افق‌ها و ارتفاعات تازه‌ای می‌کشاند، اما دشمنان جدیدی نیز پدید می‌آورد. پول و قدرت بزرگ همواره همراه با وسوسه‌های عظیم‌اند؛ بنابراین باید همیشه هشیار بود، چون شاید همان‌که چاقو را از پشت فرو می‌کند کسی باشد که هیچ‌گاه انتظارش را ندارید… با تکیه بر جلد اول، این اقتباس از ماریو پوزو و کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا، داستان دون جدید—مایکل (آل پاچینو)—را بسط می‌دهد. تلاش‌های او برای گسترش و تا حدودی مشروعیت‌بخشیدن به کسب‌وکارهای خانوادگی، او را به همراهی با حیمن راث دوپهلو (لی استراسبرگ) در کوبا می‌کشاند؛ با خیانت، توطئهٔ ترور و مبارزه‌ای که شاید در حفظ خانواده‌اش بازنده باشد روبه‌رو می‌شود—در حالی که خود نیز دست به مانورهای ماکیاولی می‌زند. خط موازی قوی‌ای هم وجود دارد که نشان می‌دهد چگونه ویتو (رابرت دنیرو) پس از فرار از سیسیل و کشته شدن خانواده‌اش به‌دست دون چیکّیو، به شهرت رسیده است. از آنجا که شخصیت‌های اصلی حالا خوب معرفی شده‌اند، داستان با مجموعه‌ای محکم و پیچیده از روایت‌های درهم‌تنیده و مبتنی بر شخصیت آغاز می‌شود. بازیگران برجسته این داستان را بسیار مؤثر اجرا می‌کنند—رابرت داوال و دیان کیتون به‌ترتیب در نقش کنزیلیه و همسر درخشیده‌اند. توجه به جزئیات همراه با موسیقی آشنا و به‌یادماندنی نینو روتا، به‌خوبی به روایت تلاش‌های مایکل برای گسترش و پاسداشت میراث پدرش می‌افزاید؛ پیش از آنکه همهٔ نجابتِ از دست‌رفتهٔ او آشکار شود. فیلم بلند است و فقدان براندو حس می‌شود، اما پاچینو در بهترین فرم خود ظاهر شده؛ شخصیتی که روزبه‌روز بی‌رحم‌تر، منزوی‌تر و حتی تنها می‌شود، و به نظرم این فیلم دست‌کم به همان اندازهٔ پدرخوانده (1972) خوب است. این فیلم فرمولیک هالیوودی دربارهٔ مافیا به‌خاطر کُندی و کارگردانی ضعیفش بیش از اندازه خسته‌کننده است. در حقیقت مجموعه‌ای از سکانس‌هایی است که افراد «خشن حرف می‌زنند» یا کشته می‌شوند، بدون هدف یا داستانی منسجم. اگر دنبال خط داستانی هستید، فراموشش کنید؛ هیچ قصهٔ منظم و مشخصی وجود ندارد. همه‌چیز درهم‌وبرهم است. به نظر می‌رسد تا پایان، سران مافیا در عذاب‌اند که آیا باید برادرش را بکشد یا نه—چرا؟ چه کسی می‌داند؟ برای ما که توانایی‌های فراحسی نداریم هیچ‌کدام معنا ندارد. ظاهراً نوعی انتقام هم وجود دارد، اما هرگز معلوم نمی‌شود چرا، از طرف چه کسی، یا به‌خاطر چه چیزی. در مجموع فیلمی با کارگردانی و فیلمنامهٔ ضعیف است. با این حال، بی‌خوابی را درمان می‌کند؛ برای همین نمره‌اش 2 از 10 است.