فیلم Dom Hemingway 2013

بعد از دوازده سال، دوم همیگِوی (جود لا) خبر آزادی‌اش را می‌گیرد. وقتش رسیده بیرون بیاید و طلبش را پس بگیرد. دوازده سال زندان نفرتِ این مرد را شعله‌ور کرده و حساب‌وکتاب‌های زیادی باقی مانده: مردی که همسرش را دزدید، کسی که او را به زندان انداخت و بدهی‌هایی که دارند، و در نهایت دختری که هیچ تمایلی به داشتن رابطه با او ندارد. دوم شخصیتی...

بعد از دوازده سال، دوم همیگِوی (جود لا) خبر آزادی‌اش را می‌گیرد. وقتش رسیده بیرون بیاید و طلبش را پس بگیرد. دوازده سال زندان نفرتِ این مرد را شعله‌ور کرده و حساب‌وکتاب‌های زیادی باقی مانده: مردی که همسرش را دزدید، کسی که او را به زندان انداخت و بدهی‌هایی که دارند، و در نهایت دختری که هیچ تمایلی به داشتن رابطه با او ندارد. دوم شخصیتی نیست که از او خوش‌مان بیاید؛ او بازنده‌ای است که خودش متوجه این مسأله نیست. با این حال جذابیت خاصی دارد: اعتمادبه‌نفس و تکبر قابل‌توجهی که با فروپاشی زندگی‌اش در تضاد است. فیلم «دوم همیگِوی» هیچ ابتکاری در قصه‌گویی ندارد، اما همه فیلم‌ها لازم نیست اصیل باشند تا دیدنی باشند. مثل شخصیت اصلی، فیلم هم قدری غرور، تکبر و خودبینی دارد — فکر می‌کند بزرگ‌تر از آن چیزی است که هست — و همین، به نفعش عمل می‌کند. بزرگ‌ترین نقطه قوت فیلم بازی تحسین‌برانگیز جود لا در نقش دوم است، به‌ویژه در سکانس‌های پرحرفی مثل صحنه آغازین و در صحنه‌هایی که تلاش می‌کند رابطه‌اش با دخترش را بازسازی کند؛ آنجاست که لا واقعاً می‌درخشد. شاید بازی او گاهی اغراق‌آمیز به‌نظر برسد، اما از دید من همین اغراق قوتِ فیلم است. فیلم به نوعی در سنت آثاری مانند Lock, Stock and Two Smoking Barrels و RockNRolla قرار می‌گیرد و از نظر من حتی بهتر از آن‌هاست. می‌خواهد قصه مردی را بگوید که همه‌مان می‌شناسیم؛ مردی که می‌توان با او همذات‌پنداری کرد. هدفش فقط سرگرم‌کردن نیست، بلکه می‌خواهد نشان دهد دل و روح هم دارد. با این همه، ضعف‌هایی نیز دارد: شخصیت‌های فرعی ضعیف‌اند و جود لا تنها نقطه روشن فیلم است. داستان می‌توانست قوی‌تر باشد و نقشِ امیلیا کلارک که مهم به نظر می‌رسد، بهتر از این می‌توانست پرداخت شود. فیلم یک کمدی‌-درام سیاه در ژانر جرم است، اما پتانسیل بیشتری برای بهره‌بردن از مولفه‌های جنایی جذاب داشت. روایت نرمی ندارد و بالا و پایین‌های مداوم شخصیت اصلی باعث شده روند روایت گاهی کند و نامتوازن شود. چند بخش مثل شرط‌بندی روی باز کردن صندوق و سفر به فرانسه واقعاً گیرایند، اما کلیت فیلم نتوانست همه چیز را در هم بچرخاند. نتیجه‌گیری کلی روشن است: فیلم تصویری از یک مجرم سابق در حال تلاش برای سازگاری با زندگی جدید یا کشش به سوی زندگی قبلی‌اش ارائه می‌دهد. بعضی‌ها ممکن است از آن خوششان بیاید، اما من نه — فیلمی کمی پایین‌تر از متوسط که یک بار دیدنِ آن ضرری ندارد. امتیاز: 4/10