فیلم Foe 2023

فیلم Foe یکی از آشفته‌ترین فیلمنامه‌های سال را ارائه می‌دهد؛ پر از توضیحات پی‌درپی و غیرضروری که از راه‌های روایی و تصویری متعدد داده می‌شوند، جابه‌جایی‌های زمانی ناگهانی و گیج‌کننده، عملاً خالی از هرگونه تأثیرگذاری و حاوی پیامی عجیب — دست‌کم دربارهٔ برتری هوش مصنوعی در روابط صمیمی انسانی. کمتر از دو ساعت، فیلم به کندی خودش را به سمت چند پایان مختلف می‌کشاند، که...

فیلم Foe یکی از آشفته‌ترین فیلمنامه‌های سال را ارائه می‌دهد؛ پر از توضیحات پی‌درپی و غیرضروری که از راه‌های روایی و تصویری متعدد داده می‌شوند، جابه‌جایی‌های زمانی ناگهانی و گیج‌کننده، عملاً خالی از هرگونه تأثیرگذاری و حاوی پیامی عجیب — دست‌کم دربارهٔ برتری هوش مصنوعی در روابط صمیمی انسانی. کمتر از دو ساعت، فیلم به کندی خودش را به سمت چند پایان مختلف می‌کشاند، که هیچ‌کدام اطلاعات قابل‌توجهی فراتر از آنچه قبلاً گفته شده ارائه نمی‌دهند. بازیگران همهٔ تلاش خود را می‌کنند، اما این به هیچ‌وجه کافی نیست تا فیلمی را که محکوم به مایوس گذاشتن تماشاگر است، نجات دهد. امتیاز: D- آیا هنگام تماشای فیلم کسی یاد نسخه‌ای ضعیف از «اینترستلار» نمی‌افتد؟ هِن (سیِرس رونان) در مزرعهٔ دورافتادهٔ خانواده با همسرش «جونیور» (پل مساکل) زندگی می‌کند. به نظر می‌رسد زندگی‌شان روزمره و رابطه‌شان چندان محکم نباشد تا این‌که غریبه‌ای سوار بر چیزی شبیه یک دِلوریان قدیمی سر می‌رسد. معلوم می‌شود تِرَنس (آرون پیر) از یک سازمان فراحکومتی آمده که مسئول اسکان بشر در فضاست — زمین در حال از پا افتادن است — و جونیور برای رفتن «بالا» انتخاب شده و باید همسرش را تنها بگذارد. جونیور می‌گوید قبول ندارم، تِرَنس می‌گوید انتخابی نیست؛ اما برای هِن یک نکتهٔ امیدبخش هست: قرار است از او یک نسخهٔ کپی‌شده از همسرش بسازند تا در غیاب او همراهش باشد. برای این منظور، مهمان باید چند هفته بماند و همهٔ جزئیات خصوصی زندگی‌شان را جمع‌آوری کند تا «جونیور ۲» تا جای ممکن واقعی به‌نظر برسد. دقیقاً نمی‌دانیم، اما می‌توان فرض کرد در روند ماجرا نوعی تعویض بدن رخ می‌دهد؛ در غیر این صورت پایان نسبتاً کش‌دار و خسته‌کنندهٔ فیلم معنی‌اش کمتر هم می‌شد. آیا این اثر قرار است نقدی بر ماهیت روابط انسانی یا روان انسان باشد؟ اگر شب با شریکی کاملاً مشابه که در خلوت شب جایگزین‌تان شده بیدار شوید، آیا اصلاً متوجه می‌شوید؟ مشکل همین است: فیلم در اصل بی‌محتواست و تا رسیدن به پایانش در هیچ سطحی به‌طور جدی درگیر نمی‌شود. با این حال، مساكل گاه اجراهای احساسی خوبی ارائه می‌دهد، ولی رونان عملاً به هدر رفته و شخصیت تِرَنس نیز سطحی و کم‌پرورده است که فیلم را به باتلاقی تبدیل می‌کند که داستان کوتاهی را بیش از دو ساعت کش داده‌اند. فیلم در اغلب اوقات کند، بی‌انرژی و بدون داشتن چیز تازه‌ای است. ناامیدکننده.