فیلم The King’s Speech 2010

فیلمی کامل: داستان خوب، بازیگران عالی، فضاسازی تأثیرگذار و اجراهای فوق‌العاده — همه چیز در آن هست. «سخنرانی پادشاه» به کارگردانی تام هوپر و نویسندگی دیوید سیدلر ساخته شده است. در این فیلم کالین فرث، جفری راش، هلنا بونهام کارتر، گای پیرس، تیموتی اسپال، درک ژاکوبی و مایکل گامبون بازی می‌کنند. موسیقی اثر از آلکسندر دس‌پلات و تصویربرداری توسط دنی کوهن انجام شده است. ایدهٔ فیلم...

فیلمی کامل: داستان خوب، بازیگران عالی، فضاسازی تأثیرگذار و اجراهای فوق‌العاده — همه چیز در آن هست. «سخنرانی پادشاه» به کارگردانی تام هوپر و نویسندگی دیوید سیدلر ساخته شده است. در این فیلم کالین فرث، جفری راش، هلنا بونهام کارتر، گای پیرس، تیموتی اسپال، درک ژاکوبی و مایکل گامبون بازی می‌کنند. موسیقی اثر از آلکسندر دس‌پلات و تصویربرداری توسط دنی کوهن انجام شده است. ایدهٔ فیلم زمانی شکل گرفت که سیدلر دربارهٔ چگونگی غلبهٔ جورج ششم (فرث) بر لکنت زبانش پس از ایجاد دوستی با مربی صدایش، لاینل لوگ (راش)، مطالعه کرد. سیدلر که خودش در جوانی با لکنت مبارزه کرده بود، داستان را بر پایهٔ اطلاعات موثق نوشت. پیش از فیلم‌برداری، دفترچه‌های یادداشت لوگ در دسترس قرار گرفت که به سیدلر اجازه داد مطالبی از آن‌ها را در فیلمنامه بگنجاند. داستان درست پیش از کناره‌گیری برادر جورج، ادوارد (پیرس)، آغاز می‌شود؛ کناره‌گیری‌ای که جورج لکنتی را بر تخت سلطنت می‌نشاند. با نزدیک شدن جنگ جهانی، از او انتظار می‌رود سخنرانی‌ای ملی ایراد کند تا ملت را آرام سازد، اما پیش از آن باید با لوگ همکاری کند و امیدوار باشد بهبودی در گرفتاری صوتی‌اش حاصل شود. من فیلم را چند روز قبل از مراسم اسکار آن سال دیدم و نمی‌دانستم چه عملکردی خواهد داشت. فیلم در نهایت اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی (هوپر)، بهترین بازیگر نقش اول مرد (فرث) و بهترین فیلمنامهٔ اوریژینال (سیدلر) را کسب کرد و در مجموع ۱۲ نامزدی داشت. در بفتا نیز در ۷ رشته از ۱۴ رشتهٔ نامزدش برنده شد، از جمله بهترین فیلم و بهترین بازیگر برای کالین فرث. زمانی که من آن را دیدم، فیلم بیش از ۲۳۰ میلیون دلار سود کرده بود و در ادامه به رقمی حدود ۴۱۲ میلیون دلار رسید. من خودم در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۱۱ به سینما رفتم، بیش از شش هفته پس از اکران اولیه در کشور سازنده. وقتی نزدیک سینما شدم صفی دیدم—صفی که من از زمان اکران فیلم‌هایی مثل «آرواره‌ها» و «جنگ ستارگان» ندیده بودم. در صف جمعیت متنوعی بود؛ از نوجوان دوازده ساله گرفته تا سالمندان ظریف. در طول دو ساعت نمایش، تنها صداهایی که شنیده می‌شد خنده‌ها، تحسین‌های پنهان برای آنچه روی پرده بود و حتی گریه در برخی لحظات لطیف بود. هیچ گوشی موبایل، هیچ صحبت بی‌جهت—فقط قدردانی جمعی از سینمای حرفه‌ای. همین نکته توضیح می‌دهد چرا «سخنرانی پادشاه» در گیشه موفق شد و رکوردها را شکست: جذابیتی همگانی دارد، فیلمی بدون ترفندهای نمایشی، صرفاً داستانی ساده و درگیرکننده که به‌طرز فوق‌العاده‌ای توسط بازیگرانی اصیل اجرا شده است. فیلم تپش حقیقی دارد و در عین حال برای علاقه‌مندان تاریخ، درس تصویری از تاریخ بریتانیا و آشوب‌های سیاسی زمان ظهور آدولف هیتلر ارائه می‌دهد. با وجود دیالوگ‌های زیاد و تعاملات انسانی ساده، ریتم فیلم تند و زمین‌گیرکننده نیست؛ لحظات آرام و تفکربرانگیز فقط انتظار برای صحنهٔ بعدی را بیشتر می‌کنند. در نهایت موفقیت فیلم به‌واسطهٔ بازخورد مثبت تماشاگران و دهان‌به‌دهان بود؛ اثری که از ابتدا قرار بود مستقل و محدود اکران شود و حالا یکی از بهترین فیلم‌های ۲۰۱۰/۲۰۱۱ محسوب می‌شود. اگر هنوز آن را ندیده‌اید، واقعاً باید این فیلم زیبا را ببینید. ۱۰/۱۰ جفری راش و کالین فرث زوج جذابی را در این درام تأثیرگذار دربارهٔ جورج ششم و مشکل گفتاری‌اش شکل می‌دهند. واگذاری مسئولیت سخنرانی‌های رسمی اضطراب دوک یورک (فرث) را تشدید می‌کند و همسرش (هلنا بونهام کارتر) تصمیم می‌گیرد راه بهتری برای کمک به شوهرش پیدا کند. او که با نام مستعار «خانم جانسون» تماس می‌گیرد، جلسه‌ای با درمانگر سخنرانی لاینل لوگ (راش) ترتیب می‌دهد. لوگ که از هویّت واقعی مراجعه‌کننده بی‌خبر است، تنها در صورتی موافقت می‌کند که او به مطبش بیاید. وقتی آن‌ها به مطب می‌آیند و لوگ از شوک اولیه عبور می‌کند، با رفتاری مؤدبانه اما نه مطلقاً متملقانه، به درمان بیمار جدیدش می‌پردازد. به‌تدریج پیشرفت آشکار می‌شود—نه تنها در اعتمادبه‌نفسش هنگام سخنرانی، بلکه در نگرش و رفتار کلی‌اش. میان آن دو مرد رابطهٔ‌ دوستانه و گرم شکل می‌گیرد. فیلم تصویری قانع‌کننده و جذاب از جامعه‌ای ارائه می‌دهد که نسبت به افرادی که لکنت داشتند، حتی اگر در جایگاه بالای اجتماعی بودند، بی‌رحم و سخت‌گیر بود. راش نقش لوگ را هم‌زمان به‌عنوان مردی حرفه‌ای، پدری دوست‌داشتنی و هنرپیشهٔ نوظهور به‌خوبی اجرا می‌کند. تام هوپر عمدتاً فیلم را به این دو شخصیت واگذار می‌کند؛ هلنا بونهام کارتر گهگاه لحنی متفاوت می‌آفریند و سر درک ژاکوبی نقش اسقف اعظم لنگ را بازی می‌کند که ظاهراً همدل نیست، اما در اصل، تمرکز فیلم بر همان دو مرد است. این فیلم اگرچه مبتنی بر تاریخ است و ما از نتیجهٔ واقعی وقایع آگاهی داریم، اما در دو ساعت بیننده را با انسان زیر تاج و مشاور صادق و صریحش آشنا می‌کند و نشان می‌دهد چرا ممکن است این دو تبدیل به دوستانی نزدیک شوند. بدون حقه‌های بصری یا CGI، صرفاً فیلمنامه‌ای محکم، طراحی تولید عالی و دو اجرای قوی.