فیلم Platoon 1986

فیلم «پلوتون» یکی از آثار ضروری برای دیدن است. فیلمی که الیور استون را مطرح کرد و از سوی بسیاری از کهنه‌سربازان ویتنام به‌عنوان واقع‌گرایانه‌ترین نمایش جنگ تلقی می‌شود. بخش مهمی از موفقیت فیلم مرهون مشاورهٔ نظامی کاپیتان دیل دای است و اجرای تام برنجر در نقش گروهبان بارنز از درخشان‌ترین نقش‌آفرینی‌های کارنامه‌اش محسوب می‌شود. فیلم از نظر فنی بسیار قوی است: کارگردانی پرتراکم و منسجمِ...

فیلم «پلوتون» یکی از آثار ضروری برای دیدن است. فیلمی که الیور استون را مطرح کرد و از سوی بسیاری از کهنه‌سربازان ویتنام به‌عنوان واقع‌گرایانه‌ترین نمایش جنگ تلقی می‌شود. بخش مهمی از موفقیت فیلم مرهون مشاورهٔ نظامی کاپیتان دیل دای است و اجرای تام برنجر در نقش گروهبان بارنز از درخشان‌ترین نقش‌آفرینی‌های کارنامه‌اش محسوب می‌شود. فیلم از نظر فنی بسیار قوی است: کارگردانی پرتراکم و منسجمِ الیور استون، انتخاب لوکیشن‌های مناسب و فیلم‌برداریِ جوّ‌ساز و خلاق که با استفاده از نور، مه و پوشش گیاهی فضایی تنش‌زا و واقعی می‌سازد. بخش دوم فیلم خاصه، خشن و پر از صحنه‌های نبرد شدید و خون‌بار است؛ صحنه‌هایی که برای افراد حساس یا کسانی که تجربهٔ واقعی جنگ و آسیب‌های روانی دارند، نامناسب تلقی می‌شود. موسیقی متن، به‌ویژه استفادهٔ مکرر از «آداجیو برای سازهای زهی» ساموئل باربر، در تضاد قدرتمندی با تصاویر کشتار دسته‌جمعی قرار می‌گیرد و تأثیر احساسی عمیقی می‌آفریند. بازی‌ها در سطح بالایی قرار دارند. چارلی شین یکی از بالغ‌ترین و متقن‌ترین اجراهای خود را ارایه می‌دهد؛ او نقش جوانی ساده و ناآماده را که ناگهان با وحشت‌های واقعی جنگ روبرو می‌شود، باورپذیر نشان می‌دهد و روند تحول روانی شخصیت را خوب به تصویر می‌کشد. تام برنجر در نقش گروهبان بارنز تصویری از مردی جنگ‌زده، سخت‌گیر و بی‌رحم ارائه می‌دهد، و ویلم دفو در نقش گروهبان الیاس چهره‌ای دیگر—انسان‌دوستانه‌تر و اخلاق‌مدارتر—را بازی می‌کند. این تضاد میان دو گروهبان، تنش و تفرقه‌ای را در یگان ایجاد می‌کند که به‌خوبی نقطه‌گذاری داستانی و دراماتیک فیلم است. از دیگر بازیگران، فُرِست ویتاکر، کیث دیوید و جانی دپِ جوان نیز اجراهای قابل‌توجهی دارند. فیلم به موضوعات آشنای سینمای جنگ ویتنام می‌پردازد: انتقاد از دخالت نظامی، نمایش بی‌معنایی و بی‌رحمی جنگ، و پیامدهای روانی و اخلاقی آن بر سربازان. در کنار اینها، استفاده از مواد مخدر توسط برخی سربازان به‌عنوان راهگریزی از واقعیت جنگ نشان داده می‌شود؛ اگرچه می‌توان گفت که فیلم در نمایش این جنبه تا حدی اغراق می‌کند. در مجموع «پلوتون» با فیلمنامه‌ای محکم، بازی‌هایی قوی و فیلم‌برداری تأثیرگذار اثری کلاسیک است که به‌طرزی گیرا و بی‌پرده زشتی‌های جنگ مدرن را نشان می‌دهد و مخاطب را به تفکر دربارهٔ هزینه‌های انسانی درگیری‌های نظامی دعوت می‌کند.