فیلم Moonstruck 1987

وقتی مادرش ظاهراً در آستانه مرگ است، لورِتا (چر) می‌پذیرد با مردی مهربان اما کم‌هیجان به نام جانی (دنی آیلو) ازدواج کند، اما متوجه می‌شود درگیر کینه‌ای خانوادگی شده‌اند: جانی برادرش رانی (نیکلاس کیج) را به عروسی دعوت نمی‌کند. لورِتا تصمیم می‌گیرد این بچه‌گانه‌بازی را پایان دهد و به دیدار رانی می‌رود. معلوم می‌شود رانی دلیل موجهی برای قهرشان دارد، اما لورِتا مصر است آنها...

وقتی مادرش ظاهراً در آستانه مرگ است، لورِتا (چر) می‌پذیرد با مردی مهربان اما کم‌هیجان به نام جانی (دنی آیلو) ازدواج کند، اما متوجه می‌شود درگیر کینه‌ای خانوادگی شده‌اند: جانی برادرش رانی (نیکلاس کیج) را به عروسی دعوت نمی‌کند. لورِتا تصمیم می‌گیرد این بچه‌گانه‌بازی را پایان دهد و به دیدار رانی می‌رود. معلوم می‌شود رانی دلیل موجهی برای قهرشان دارد، اما لورِتا مصر است آنها را آشتی دهد. خیلی زود رانی شیفته خواهرزن آینده‌اش می‌شود و یکی از مفصل‌ترین خواستگاری‌های ایتالیایی آغاز می‌شود — که بخشی از آن مرهون اجرای «لا بوهمه» پوچینی در اپرای متروپولیتن است — و این موضوع لورِتا را واقعاً دچار تردید می‌کند، موضوعی که مادرش رز (المپیا دوکاکیس) را به‌شدت خشمگین می‌سازد. آنچه رخ می‌دهد داستانی آرام و کمدی‌وار از عشق نوپا، سیاست‌های خانوادگی و تا حدی حسّ جنسی است. آیا آن‌ها می‌توانند بدون دل‌شکستگی جانی یا به‌هم‌زدن قلب پدر سردرگمشان کازمو (وینسنت گاردنیا) راهی برای خروج از این وضع پیدا کنند؟ بین چر و کیج شیمی قابل‌ملاحظه‌ای وجود دارد؛ جذابیت و شخصیت رانی لورِتا را نرم می‌کند و هر دویشان را عملاً «ماه‌زده» می‌سازد. نورمن جویسون اجازه می‌دهد بازیگران نقش‌های جنبی کاملاً در نقش خود بدرخشند؛ دوکاکیس در اوج است و فیلمنامه با شوخی‌هایی — هرچند تا حدودی قابل‌پیش‌بینی — آمیخته شده که رمانی شیک و جذاب تولید می‌کند که به‌خوبی می‌جوشد، مثل یک راگو خوب. کمی حضور دین مارتین هم به جذابیت اثر می‌افزاید.