فیلم Conflict 1945

ببینید، دکتر همیلتون پیرو مکتب فرویدی در روان‌شناسی است؛ او معتقد است ریشه همه شرها عشق است نه پول. فیلم Conflict را کرتیس برن‌هاردت کارگردانی کرده و فیلمنامه به‌طور جمعی توسط آرتور تی. هورمن، دوایت تیلور، رابرت سیدمک و آلفرد نویمان نوشته شده است. در این فیلم همفری بوگارت، الکسیس اسمیت، سیدنی گرین‌استریت، روز هوبارت، چارلز دریک و گرنت میچل بازی می‌کنند. موسیقی اثر از فریدریش...

ببینید، دکتر همیلتون پیرو مکتب فرویدی در روان‌شناسی است؛ او معتقد است ریشه همه شرها عشق است نه پول. فیلم Conflict را کرتیس برن‌هاردت کارگردانی کرده و فیلمنامه به‌طور جمعی توسط آرتور تی. هورمن، دوایت تیلور، رابرت سیدمک و آلفرد نویمان نوشته شده است. در این فیلم همفری بوگارت، الکسیس اسمیت، سیدنی گرین‌استریت، روز هوبارت، چارلز دریک و گرنت میچل بازی می‌کنند. موسیقی اثر از فریدریش هولاندر و فیلم‌برداری از مریت بی. جرستاد است. با وجود سال‌ها، این فیلم هنوز تا حدی ناشناخته باقی مانده و شایسته بازبینی از سوی علاقه‌مندان فیلم نوآر است. داستان درباره ریچارد میسون (بوگارت) است که در یک ازدواج بدون عشق با کاترین (هوبارت) گرفتار شده و عذابش از این هم بیشتر می‌شود چون عاشق خواهرزنش، ایولین (اسمیت)، است. وقتی تاب تحملش تمام می‌شود، ریچارد همسرش را می‌کشد و قصد دارد ایولین جوان‌تر را به زندگی‌اش جذب کند. اما وقتی ریچارد همسرش را در شهر می‌بیند و وسایل کوچک او شروع به پیدا شدن می‌کنند، کم‌کم نسبت به سلامت عقل خود شک می‌کند. در ذات، این فیلم یک تریلر روان‌شناختی آمیخته با اکسپرسیونیسم آلمانی است، که با توجه به نقش برجسته برن‌هاردت و سیدمک در تولید فیلم چندان عجیب نیست. زاویه روان‌کاوی که در فیلم مطرح می‌شود بعدها به یکی از ویژگی‌های مهم فیلم‌های نوآر بدل شد و اینجا هم داستانی بسیار جذاب می‌سازد، در حالی که برن‌هاردت و جرستاد آن را با سایه‌های سنگین، خیابان‌های خیس از باران و جاده‌های کوهستانی خطرناک می‌آرايند. فضای تلخ سرنوشت‌گرایی در سرتاسر فیلم محسوس است و ریتم اثر عمداً کند انتخاب شده تا با لحن افسردهٔ داستان—وقتی ریچارد میسون، تهدیدی آشفته، خود تبدیل به فردی تهدیدشده می‌شود—هم‌خوانی داشته باشد. البته لازم نیست کارآگاه ماهری باشید تا بفهمید دقیقاً چه می‌گذرد، بنابراین فاش‌شدن راز در پایان فیلم کمی ضربه احساسی‌اش را از دست می‌دهد، اما سفر پرجَوّ این اثر با ارزش تجربه است. دوربین برن‌هاردت اغلب مانند ناظری کنجکاو به سازوکارهای پیچیده و انحرافی میسون چشم می‌دوزد و در تمام مدت هولاندر موسیقی‌ای هماهنگ با تم فیلم می‌افزاید. بوگارت تا حدی مجبور به بازی در این فیلم شد، اما در محصول نهایی مشخص است که هرچند ابتدا ناراضی بوده، در نهایت یکی از جذاب‌ترین اجراهای دوران درخشانش را ارائه داده است. گرین‌استریت در نقش آشنای همیشگی‌اش ظاهر می‌شود؛ این‌بار به‌عنوان روان‌پزشک و دوست خانواده که جملات مهمی را بر زبان می‌آورد و دست‌تر از دیگران است. متأسفانه دو شخصیت اصلی زن از مزایای فیلمنامه نسبتاً محکم بهره‌مند نشده‌اند، به‌ویژه ایولین که به‌عنوان جرقهٔ سایه‌های شوم هرگز فرصت پیدا نمی‌کند پل احساسی قوی‌ای به ساختار روانی ریچارد میسون بسازد. با این حال، وقتی بوگارت را به‌عنوان قاتلی آشفته در بارانی و کلاه و کت‌بلند در اختیار دارید و کارگردانی می‌داند چگونه او را در صحنه‌های تصویری مناسب قرار دهد، این کاستی‌ها نمی‌توانند نقاط قوت فیلم را نابود کنند. 7/10