فیلم Shadow of a Doubt 1943

قاتلِ بیوهٔ شاد — به سبک هیچکاک! فیلم Shadow of a Doubt (سایهٔ شک) ظاهراً فیلم محبوبِ خودِ هیچکاک بود؛ اثری که او به آن افتخار می‌کرد و معتقد بود منتقدان دیگر نمی‌توانستند دلایل موجهی برای کم‌ارزش شمردنش بیاورند. این فیلم متمایز است چون طنز سیاه طعنه‌آمیزِ معمولِ بسیاری از آثار کلاسیک استاد را ندارد. نکتهٔ جالب این است که پیرنگ مرکزی بر قهرمندی مردمی بنا...

قاتلِ بیوهٔ شاد — به سبک هیچکاک! فیلم Shadow of a Doubt (سایهٔ شک) ظاهراً فیلم محبوبِ خودِ هیچکاک بود؛ اثری که او به آن افتخار می‌کرد و معتقد بود منتقدان دیگر نمی‌توانستند دلایل موجهی برای کم‌ارزش شمردنش بیاورند. این فیلم متمایز است چون طنز سیاه طعنه‌آمیزِ معمولِ بسیاری از آثار کلاسیک استاد را ندارد. نکتهٔ جالب این است که پیرنگ مرکزی بر قهرمندی مردمی بنا شده است: شخصیت اصلی در ظاهر مردی است که همهٔ خانواده دوستش دارند و دیگران او را الگوی مردانگی می‌دانند. هیچکاک از همین ظاهرِ محبوب و موردستایش برای ساختن یک قوس روایی سرد و هولناک استفاده می‌کند؛ در واقع این یک شاهکارِ دست‌کاریِ فیلمی است. داستان دربارهٔ عموی چارلی است که پس از فرار از دستگیری برای قتلِ زنی بیوه به خانوادهٔ ستایشگرش در سانتا روزا بازمی‌گردد. خواهرزاده‌اش، چارلی (خانم چارلی)، عمویش را ستایش می‌کند و او را همچون قهرمانی ملی می‌پندارد، اما با نزدیک‌تر شدن کاراگاهان، چارلیِ جوان تکه‌هایی از حقیقت را کنار هم می‌گذارد و کم‌کم به این شک می‌رسد که شاید عمویش همانِ «قاتلِ بیوهٔ شاد» باشد. از اینجا ما وارد یک بازیِ گربه و موش می‌شویم و شاهد تبدیل عموی چارلی از مرد جذاب و خوش‌سیما به تجسم شیطان هستیم. تمِ تکرارشوندهٔ رقص والزِ «بیوهٔ شاد» به احساس ناآرامی می‌افزاید، و رابطهٔ بین عموی مقتدر و خواهرزاده‌ای که او را پرستش می‌کند، رابطه‌ای است که به‌وضوح هیچکاک از آن لذت می‌برد. باید گفت این رابطه مرزِ سلامت را پشت سر می‌گذارد و همین نکته فیلم را نسبت به بسیاری آثار معاصرِ ژانر تریلر، تند و تیزتر می‌کند. جوزف کاتن در نقش عموی چارلی برجسته است؛ دوزندگیِ شخصیت او در هر دو بعد به‌خوبی اجرا شده و ترزا رایت به‌عنوان خواهرزاده کاری می‌کند که شخصیتش چنان مسری و تأثیرگذار شود که دو بازی درخشانِ آنها نتیجهٔ نهایی فیلم را بسیار مؤثر می‌کند. فیلمنامه را تورتون وایلدِرِ بااستعداد نوشته و کارگردانیِ استادانهٔ هیچکاک با اطمینان و تسلط، این اثر را به یک کلاسیک پیروز بدل می‌کند که نباید از دست برود. ۱۰/۱۰