فیلم Spellbound 1945

این فیلم جنایی–مهیجِ کوتاه و جذاب از استاد بزرگ، آلفرد هیچکاک، چندان بد نیست. اثری نسبتا متفاوت از هیچکاک است، اما داستان پر از پیچ و خم است و توجه را حفظ می‌کند. اینگرید برگمن نقش یک روانکاو دلسوز را بازی می‌کند که عاشق پزشک تازه‌وارد آسایشگاه می‌شود؛ اما او شاید آن‌چه به نظر می‌رسد نباشد — متأسفم خانم برگمن؛ گویا دلباختهٔ یک روان‌پریش شده‌اید. وقتی...

این فیلم جنایی–مهیجِ کوتاه و جذاب از استاد بزرگ، آلفرد هیچکاک، چندان بد نیست. اثری نسبتا متفاوت از هیچکاک است، اما داستان پر از پیچ و خم است و توجه را حفظ می‌کند. اینگرید برگمن نقش یک روانکاو دلسوز را بازی می‌کند که عاشق پزشک تازه‌وارد آسایشگاه می‌شود؛ اما او شاید آن‌چه به نظر می‌رسد نباشد — متأسفم خانم برگمن؛ گویا دلباختهٔ یک روان‌پریش شده‌اید. وقتی لئو جی. کارول («دکتر مورچی‌سون») از مدیریت «گرین منرز» — مرکزی برای روان‌کاوی — کناره می‌گیرد، گریگوری پک («دکتر ادواردز») جای او را می‌گیرد و بلافاصله توجه رومانتیک و حرفه‌ای اینگرید برگمن («دکتر پترسن») را جلب می‌کند. او به‌زودی درمی‌یابد که دکتر ادواردز رازی بزرگ دارد. آن‌ها باید هرچه سریع‌تر معمای حافظه و قتل را حل کنند، پیش از آن‌که مقامات به نتیجه‌گیری خود برسند. این فیلم از میان آثار هیچکاک مورد علاقه‌ام نیست — پک آن‌چنان که نقش اقتضا می‌کرد جذابیت یا شدت ندارد و هرچند برگمن زیباست، گاهی کمی خشک و غیرطبیعی به‌نظر می‌رسد. با این حال، داستان پیچیده و درگیرکننده است و موضوع کلاسیک جرم-نوآر را با رویکردی فکری‌تر مطرح می‌کند. موسیقی میکلوش روسا که جایزهٔ اسکار گرفته، سهم زیادی در ایجاد حس تهدید دارد و ضرب‌آهنگ فیلم به‌نرمی تا پایان تأمل‌برانگیز پیش می‌رود. شاید می‌توانست بازیگر مردی با شخصیت برجسته‌تر برای نقش اصلی در نظر گرفته شود، اما به‌هرحال اثر ارزش دیدن را دارد.