فیلم Cinderella 2015

احتمالاً بهترین نسخهٔ لایو-اکشن سیندرلایی است که دیده‌ام. دیزنی باز هم کارش را خوب انجام داده است. همه داستان سیندرلا را می‌دانند و آنچه این فیلم ارائه می‌دهد، همان داستان آشناست که به‌واسطهٔ جلوه‌های بصری مدرن تقویت شده است. وقتی شنیدم نسخهٔ لایو-اکشن دیزنی در دست ساخت است، شک داشتم، اما دیگر چنین نیست. امروزه سازندگان فیلم می‌دانند چگونه یک فیلم پرهزینه را به‌خوبی اجرا کنند....

احتمالاً بهترین نسخهٔ لایو-اکشن سیندرلایی است که دیده‌ام. دیزنی باز هم کارش را خوب انجام داده است. همه داستان سیندرلا را می‌دانند و آنچه این فیلم ارائه می‌دهد، همان داستان آشناست که به‌واسطهٔ جلوه‌های بصری مدرن تقویت شده است. وقتی شنیدم نسخهٔ لایو-اکشن دیزنی در دست ساخت است، شک داشتم، اما دیگر چنین نیست. امروزه سازندگان فیلم می‌دانند چگونه یک فیلم پرهزینه را به‌خوبی اجرا کنند. مخصوصاً در هالیوود؛ اگر بازاری ناکام بماند در بازار دیگری جبران می‌شود، مثل نمونهٔ اخیر «عصر انقراض». خوشحالم که این فیلم باوجود آشنا بودن قصه، از نظر کیفیت محصول موفق شد. فیلم تقریباً صد دقیقه است که با زمان‌بندی روایی بسیار خوب، طولانی به‌نظر نمی‌آید. همه‌چیز به‌خوبی توسط کارگردان «ثور» مدیریت شده است. این یک عصر جدید از فیلم‌های لایو-اکشن است که از قصه‌های قدیمی، فولکلور و انیمیشن‌های کلاسیک الهام می‌گیرد. «ملیفیسنت» نمونهٔ خوبی بود و این فیلم هم در زمرهٔ آثار موفق قرار می‌گیرد. لیلی جیمز بسیار خوب است؛ چندان او را ندیده‌ام چون بازیگر تازه‌تری در مرکز توجه است. او بامزه و دوست‌داشتنی است و دوست دارم او را در فیلم‌های بیشتری ببینم. در مورد کیت بلانشت شک نداشتم و او نقش را کاملاً تحویل داد. فیلم ایده‌آل برای تماشای خانوادگی در آخر هفته است. فکر می‌کنم کودکان آن را دوست خواهند داشت؛ دست‌کم برای آن‌ها تماشا کنید و همراهشان ببینید. ۷/۱۰ تماشای خوب؛ ارزش دیدن دوباره دارد و قابل توصیه است. صادقانه بگویم نگرانم که این فیلم چیزی نباشد که مخاطب بارها و بارها آن را تماشا کند، اما فیلمی محکم و قطعی است و نسبت به کلاسیک انیمیشنی ۱۹۵۰ پیشرفتی آشکار دارد، اگرچه نمی‌توانم بگویم از نظر من به «Ever After» می‌رسد. داستان اصلی از جنبه‌هایی کمبودهایی داشت، اما برای زمان خودش انیمیشن و صداپیشگی و فیلمنامهٔ فوق‌العاده‌ای داشت. کمی ناراحتم که این اختلاف کیفیت نسبت به استانداردهای مدرن محسوس است. دیزنی این نسخه را برای مخاطبان جوان ساده‌سازی کرده و انتظار داشتم در صحنه‌هایی مثل «پادوی سوسماری که مگسی می‌خورد» لذت‌بخش‌تر عمل کنند، اما حداقل از حیوانات واقعی با گرافیک صحبت‌کننده که در بسیاری از بازسازی‌های لایو-اکشن مزاحم‌اند، تا حدی فاصله گرفته‌اند؛ هرچند در آغاز فیلم به‌شکلی مشخص اشاره‌ای به آن دارند. اگرچه تقریباً در هر جنبه‌ای نسبت به نسخهٔ اصلی پیشرفت داشته‌اند، اما فیلم بی‌عیب نیست. بازیگری گاهی پراکنده است و این به توسعهٔ عجیب برخی شخصیت‌ها لطمه زده. به‌طور عجیب، شخصیت‌های کمتر مهم‌تر—مردها در اینجا—خوب عمل کرده‌اند. از نونسو آنازی در هر نقشی که باشد خوشم می‌آید و بخش مربوط به «کیت» را هم ایده‌ای الهام‌بخش یافتم. می‌دانم کیت وینسلت در سال‌های اخیر نقش‌های منفی بازی کرده و او نقش «متکبر و مغرور» را خوب بازی می‌کند، اما حضور هلنا بونهام کارتر به‌عنوان «پریِ قهرمان» که انگار وقت برایش کافی ندارد، باعث شد به این فکر بیفتم که شاید به او آن‌قدر پرداخت نکرده‌اند که انگیزه داشته باشد. منطقی‌تر بود اجازه می‌دادند وینسلت نقش پری را ارتقاء دهد و کارتر نقش نامادری شرور را بازی کند. سوفی مک‌شره عالی بود و باعث شد از شخصیتش متنفر شوم، و هالی‌دی گرینجر مرا دائم به یاد کاترین هایگل انداخت، بنابراین هر دوی آن‌ها در نقش‌های نامادری‌های شرور بسیار خوب عمل کردند—احتمالاً بهترین اجراهای فیلم. به‌نوعی تصمیم عجیبی گرفته‌اند که همهٔ زنان شرور را قرمز مو نشان دهند، هرچند رنگ مو نسبتاً مصنوعی است. نمی‌دانم آیا این قرار بوده نمادی از سلیقهٔ زنندهٔ آن‌ها و امکان رنگ کردن مو در آن زمان باشد یا اینکه دیزنی واقعاً فکر می‌کند قرمزموی‌ها روح ندارند، اما پیامش آشکار و نارضایت‌بخش است. آنچه مرا وادار به این فکر می‌کند که اهمیت چندانی برای جزئیات قائل نبوده‌اند، لیلی جیمز است. او دوست‌داشتنی است و با نقشی که نوشته شده بود خوب کار کرده؛ مشتاقم او را در آثار دیگر ببینم تا مشخص شود عجایب موجود مربوط به خودش بوده یا اینکه او هم مانند وینسلت صرفاً آنچه به او داده شده را خوب اجرا کرده است. سیندرلا سنتی تصویری «زیباترین در سرزمین» دارد؛ با توجه به فضای مرکزی اروپا، تصور می‌شد شمالی بودن زمانی عجیب و غریب بوده و به‌همین‌دلیل معمولاً خیلی بور و روشن نشان داده می‌شد. لیلی جیمز در این فیلم چنین نیست (با وجود برخی پوسترها)، بنابراین فکر کردم ظاهری ژرمنیک با موی عسلی اتخاذ کرده‌اند… اما رنگ مو نیز عجیب است و شاید اگر ابروهای بسیار تیرهٔ برجستهٔ او نبود، کمتر به چشم می‌آمد (که من مشکلی با آن ندارم، واقعاً زیباست). می‌شد ابروها را هم هم‌رنگ کرد یا اصلاً از بلوند صرف‌نظر کنند (نسخه‌های زیادی این کار را کرده‌اند). عجیب است که میلیون‌ها دلار خرج شود تا عمداً و مکرر طوری عمل شود که انگار اهمیتی داده نشده و در واقع فیلم را ضعیف‌تر کنند. در کل، چنین نگرشی در نقاط مختلف فیلم رخنه کرده است. می‌توانست شاهکار باشد، اما همه می‌دانند با نام فقط پول تضمین شده و چیزی ساخته‌اند که باوجود پتانسیل، نسبتاً متوسط است. نسخه‌ای بهتر از تلاش دیزنی در ۱۹۵۰. من نسخهٔ انیمیشنیِ استودیو را دوست دارم، اما این نسخهٔ ۲۰۱۵ «سیندرلا» به نظرم تجربهٔ لذت‌بخش‌تری است. لیلی جیمز و ریچارد مدن انتخاب‌های هوشمندانه‌ای برای نقش سیندرلا و شاهزاده‌اند، در حالی که کیت بلانشت به‌عنوان نامادری تأثیرگذار است. هلنا بونهام کارتر (پری مهربان)، استلان اسکارشگورد (دوک بزرگ) و نونسو آنازی (فرمانده) هم قابل توجه‌اند. خلاصهٔ داستان تغییراتی دارد و پایان کمی متفاوت از تولید ۱۹۵۰ اجرا می‌شود—که به نفع فیلم است. بدجنسی نقش بلانشت به‌روشنی آشکار است و من واقعاً از او بدم آمد—که در نسخهٔ اصلی تا این حد این احساس را نداشتم. تماشای خوبی است. بهترین منتقد سیندرلا (۲۰۱۵) شاید یک کودک باشد؛ پیامی دربارهٔ مهربانی و شجاعت که در قالب کلاسیک دیزنی و از خلال چشمان و لبخندهای لیلی جیمز (الا)، ریچارد مدن («آقای کیت»)، هیلی اتول (مادر الا) و دیگران قابل مشاهده است. به نظرم دستاورد بزرگ لیلی جیمز، برقراریِ پیام محوری «شجاعت داشته باش و مهربان باش» به‌صورت غیرکلامی وسط فراز و نشیب‌های زندگی است، درست همان‌طور که بیان غیرکلامیِ کیت بلانشت از تلخی خزیده‌شده، تضاد غم‌انگیزِ حیله‌گری را به‌خوبی عرضه می‌کند. جیمز عشق را به دنیای کوچک خود می‌آورد، در حالی که میراث بلانشت دو دختر لوس اوست که فوق‌العاده توسط هالیدی گرَینجر و سوفی مک‌شره بازی شده‌اند. این بازسازی طنز بسیاری به فیلم اضافه کرده تا پیام منتقل شود—به‌ویژه در اجرای هلنا بونهام کارتر، پریِ مهربانِ پرشور و عجیب که دلنشین است. حیوانات همراهِ دائم الا هم به طنز کمک می‌کنند. انتخاب بازیگران از استعدادهایشان به‌خوبی استفاده کرده است. من خودم این فیلم را بارها و بارها، یا دست‌کم بخش‌هایی از آن را، برای لذت بردن از پیامش تماشا کرده‌ام. در دنیای پرمنفی‌نگری، چیزی واقعی در سادگی و پاکی وجود دارد، اگرچه فقط در قالب یک فانتزی عاشقانه. ذکر نهایی دربارهٔ موسیقی لازم است—موسیقی سهم خود را در انتقال پیام فیلم بسیار زیبا ادا می‌کند. لیلی جیمز نقش اصلی را در این روایت رنگی از داستان کهنهٔ تهی از دارایی تا ثروت برعهده دارد. با مرگ پدرش، او وضعیتی بیش از یک خدمتکار برای نامادری تندخوِ کیت بلانشت و دختران بدذاتش «دریزلّا» (سوفی مک‌شره) و «آناستازیا» (هالیدی گرینجر) ندارد. در همین حال، شاهزادهٔ خوش‌تیپ (ریچارد مدن) که انگار شلوار تنگی به تن دارد، ناراضی است. پدرش (سر درک جاکوبی) از او می‌خواهد زنی اختیار کند—اما چه کسی؟ داستان بقیه را مشخص می‌کند و سر کِنِت برانگه با وفاداری نسبی به قصه آن را هدایت می‌کند. هلنا بونهام کارتر برای تبدیل کدو به کالسکه می‌آید و... این اقتباس تا حدود زیادی کافی و مناسب است. توجه به جزئیات فوق‌العاده است، گواهی بر هنر طراحان لباس با یک موسیقی خوب از پاتریک دوایل (و اندکی «بی‌بیدی-بابیدی-بو») که همراه یک فیلم خوش‌بازیگر و خوش‌قیافه است. قطعاً اتکا به CGI زیاد است، شیمی بین مدن و جیمز چندان قوی نیست، و دلم می‌خواست ورودی بیشتری از بلانشت، سر درک و استلان اسکارشگورد به‌عنوان «دوک بزرگ» می‌دیدم؛ اما عمدتاً فیلم با شیکی پیش می‌رود. شاید چشم‌‌تیزبین‌ها جوانی مثل جاش سی‌کانر را هم در یونیفورم تنگی ببینند! آیا این دیزنی است یا «کفش و گل رز» (۱۹۷۶)؟ شاید ترکیبی از هر دو، اما در سطح هیچ‌کدام چندان عالی نیست. زیبا و در عین حال بی‌طعم. داستانی که هزار بار گفته شده است. اگرچه این بازگویی بهترین لباس‌ها و طراحی صحنه را با بازیگران عالی دارد، چیز زیادی برای متمایز شدن ارائه نمی‌دهد. همه‌چیز آشناست و این تا حدی جادوی کلاسیک را می‌زداید. نسخهٔ لایو را خیلی بیشتر از انیمیشن دوست داشتم. خوب بازی شده و به‌طرز شگفت‌آوری سرگرم‌کننده بود.