فیلم Lolita 1997

نقد فیلم «لولیتا» (1997) اثر آدریان لاین، اقتباسی haunting و تحریک‌آمیز از رمان جنجالی ولادیمیر ناباکوف است. با وجود اینکه مدت زمان فیلم بیش از دو ساعت است، ریتم آن کاملاً مناسب به نظر می‌رسید. بخش اول فیلم هیچ‌گاه خسته‌کننده نبود و انتقال به بخش دوم به‌طور بی‌نقصی انجام شد و من را در طول فیلم مشغول نگه داشت. هر صحنه‌ای ضروری به نظر می‌رسید...

نقد فیلم «لولیتا» (1997) اثر آدریان لاین، اقتباسی haunting و تحریک‌آمیز از رمان جنجالی ولادیمیر ناباکوف است. با وجود اینکه مدت زمان فیلم بیش از دو ساعت است، ریتم آن کاملاً مناسب به نظر می‌رسید. بخش اول فیلم هیچ‌گاه خسته‌کننده نبود و انتقال به بخش دوم به‌طور بی‌نقصی انجام شد و من را در طول فیلم مشغول نگه داشت. هر صحنه‌ای ضروری به نظر می‌رسید و هیچ چیزی به‌طور غیرضروری برای کشش زمان فیلم اضافه نشده بود. فیلم‌نامه به‌خوبی نوشته شده و به اصل رمان ناباکوف وفادار مانده است. این اثر پیچیدگی شخصیت همبرت و داینامیک‌های نگران‌کننده رابطه‌اش با لولیتا را به‌خوبی به تصویر می‌کشد. روایت جرمی آیرنز به‌عنوان همبرت عمق بیشتری به داستان اضافه کرده و نگاهی صمیمی به دیدگاه معیوب او ارایه می‌دهد و در عین حال به بیننده یادآوری می‌کند که واقعیت ناراحت‌کننده‌ای پشت توجیهات او وجود دارد. تصویربرداری فیلم فوق‌العاده بود و با روایت همبرت هماهنگ پیش می‌رفت. تمرکز فیلم بر پاها و ساق‌های لولیتا انتخابی بصری ظریف اما قدرتمند بود که به‌طور مستقیم بازتاب‌دهنده شیوه وسواس‌گونه و فتیشیستی‌ای است که ناباکوف همبرت را توصیف می‌کند. او اغلب به پاهای برهنه، صندل‌ها و نحوه حرکت او توجه می‌کرد و این جزئیات را در عین حال که جوانی و معصومیت او را برجسته می‌کرد، به اشیایی از وسواس خود تبدیل می‌کرد. دوربین این فیکساتسی را بدون نیاز به توضیحات صریح به تصویر کشید و بیننده را در ذهنیت معیوب همبرت غوطه‌ور کرد. موسیقی متن به‌خوبی ساخته شده و تغییرات احساسی فیلم را تکمیل می‌کند. این موسیقی احساسات همبرت را، از شیفتگی و اشتیاق تا حسادت و گناه، بیان می‌کند. موسیقی هرگز صحنه‌ها را تحت تاثیر قرار نداد بلکه لایه‌ای از پیچیدگی احساسی به فیلم اضافه کرد که تماشای آن را جذاب‌تر می‌کرد. کارگردانی آدریان لاین به‌طور عمدی احساس ناراحتی را ایجاد می‌کند. تداوم در برخی صحنه‌ها و اشیاء، مانند پله‌های همبرت، تصادفی نبود. این لحظات طراحی شده بودند تا بیننده را در همان احساس ناامنی که همبرت تجربه می‌کند، گرفتار کنند. این موضوع مرا وادار کرد تا با بار اخلاقی داستان نشستم و به تاریکی پشت اعمال همبرت فکر کنم. در حالی که این موارد بازتاب‌دهنده فیکساتسی همبرت و توصیفات ناباکوف هستند، ممکن است در رسانه بصری مانند فیلم احساس استثمارآمیز داشته باشند. این انتخاب سبک، مخاطب را در نگاه همبرت شریک می‌کند که به نوعی هدف فیلم است، اما ممکن است بینندگان را بیگانه کند یا نقد فیلم بر رفتار او را تحت‌الشعاع قرار دهد. «لولیتا» اثر آدریان لاین فیلمی بصری خیره‌کننده و داستانی پیچیده است، اما بدون نقص نیز نیست. این فیلم به‌وضوح جاه‌طلبانه است و یکی از دشوارترین داستان‌ها در ادبیات را به تصویر می‌کشد و این کار را با درخشش فنی انجام می‌دهد. با این حال، وابستگی فیلم به دیدگاه همبرت و سبک حسی آن سوالاتی را درباره این که چقدر به‌طور مؤثر بر نقد قهرمان و تم‌های تاریک‌تر داستان می‌پردازد، ایجاد می‌کند.