فیلم The Forgiven 2021

فیلم The Forgiven فیلمی عجیب است که انگار می‌خواهد درباره فقر یا نابینایی ثروتمندان نسبت به هر چیزی که درست روبه‌رویشان نیست حرفی بزند، اما هم‌زمان چند ضربه به مسأله نژادپرستی هم می‌زند. صحنه‌هایی مثل پرت‌کردن موش‌ها از پشت بام وقتی روی چترنجات‌شان صلیب شکسته نقش بسته، واقعاً عجیب است. فیلم در هر گوشه به مرگ و ابهام اشاره می‌کند—با توصیف‌های کلامی از شکنجه و...

فیلم The Forgiven فیلمی عجیب است که انگار می‌خواهد درباره فقر یا نابینایی ثروتمندان نسبت به هر چیزی که درست روبه‌رویشان نیست حرفی بزند، اما هم‌زمان چند ضربه به مسأله نژادپرستی هم می‌زند. صحنه‌هایی مثل پرت‌کردن موش‌ها از پشت بام وقتی روی چترنجات‌شان صلیب شکسته نقش بسته، واقعاً عجیب است. فیلم در هر گوشه به مرگ و ابهام اشاره می‌کند—با توصیف‌های کلامی از شکنجه و حتی یک قطعه کوتاه از قطعِ سر هرشل در سریال The Walking Dead. با وجود بازیگران بسیار بااستعداد، The Forgiven چنان دور خود می‌چرخد که دیگر برای بیننده مهم نیست مقصدش چیست، فقط مهم است که بالاخره تمام شود. فیلم حول یک مهمانی در دل صحرای مراکش می‌چرخد که زوج نسبتاً تجمّلی همجنسگرای «ریچارد» (مَت اسمیت) و دوست‌پسرش «دَلی» (کِیلِب لَندری جونز) ترتیب داده‌اند. به آن جلسه «جو» (جسیکا چِستِین) و شوهر نسبتاً مستش «دیوید» (رالف فاینس) می‌آیند. در مسیر، در تاریکی، پسربچه‌ای به‌نام «دریس» جلوی ماشین‌شان می‌پرد و کشته می‌شود. بازگرداندن جنازه به خانواده‌اش دیوید را با سنت‌ها و فرهنگ مردم محلی روبه‌رو می‌کند؛ آیینی سنتی که مرد را ملزم می‌کند به خانه پسر برود، با پدرش دیدار کند و تا حدی جبران کند. در این میان، همسر نسبتاً بی‌تفاوتش پیش میزبان‌ها می‌ماند و با خوش‌قیافهٔ «تام» (کریستوفر اَبت) خوش می‌گذراند. فیلم از منظر تصویربرداری محیط زندگی این افراد گاهی چشم‌نواز است و فرصتی ملایم برای مشاهده تضاد سبک زندگی لیبرال دو مرد همجنسگرا و گروه دوستانشان با فرهنگ دیرپای جامعه محلی فراهم می‌کند. این فرصت باعث شده تا بازیگران جذاب مدت زیادی در ظاهرهای تحریک‌آمیز و نیمه‌لباس ظاهر شوند، اما داستان در مجموع ضعیف است. فاینس در نقش مست مأیوس قابل قبول است، اما دیگر بازیگران چندان چشم‌گیر نیستند (که معمولاً درباره اسمیت هم صادق است) و پایان‌بندی واقعاً ناامیدکننده است. فیلم که نزدیک به دو ساعت طول می‌کشد، بیش‌ازحد کش‌دار است؛ اندک پیشرفت داستان و شخصیت‌پردازی موجود هیچ‌گونه توجیهی برای مدت طولانی فیلم ارائه نمی‌دهد. این فیلم خوش‌نماست اما مانند مرنگی است—وقتی عمیق‌تر می‌کنی چیز زیادی درونش نیست؛ در حالی که گاهی فیلم شخصیت‌هایی با نگرش‌هایی تقریباً استعماری را نشان می‌دهد که می‌شد روی آن‌ها بنا گذاشت تا روایت و شخصیت‌ها عمق بیشتری پیدا کنند.