فیلم The Theory of Everything 2014

فیلمی خوب روایت‌شده با بازی‌های درخشان فلِیسیتی جونز و ادی ردمین. با این حال، فیلمنامه تا حد زیادی دست‌مایه تغییر قرار گرفته تا داستان به شیوه‌ای که سازنده می‌خواسته روایت شود؛ در نتیجه جابجایی‌های زمانی، حذف‌ها و برخی اشتباهات وارد شده است. «نظریه همه‌چیز» بیوپیک جیمز مارش درباره نبوغ علمی استیون هاوکینگ است. ادی ردمین نقش هاوکینگ را بازی می‌کند و ما با روزهای آغازین زندگی...

فیلمی خوب روایت‌شده با بازی‌های درخشان فلِیسیتی جونز و ادی ردمین. با این حال، فیلمنامه تا حد زیادی دست‌مایه تغییر قرار گرفته تا داستان به شیوه‌ای که سازنده می‌خواسته روایت شود؛ در نتیجه جابجایی‌های زمانی، حذف‌ها و برخی اشتباهات وارد شده است. «نظریه همه‌چیز» بیوپیک جیمز مارش درباره نبوغ علمی استیون هاوکینگ است. ادی ردمین نقش هاوکینگ را بازی می‌کند و ما با روزهای آغازین زندگی دانشگاهی او، تشخیص بیماری نورون‌های حرکتی و سپس رسیدن به جایگاه نمادینش آشنا می‌شویم. کارگردانی مارش بسیار قابل‌توجه است و او از نماهای نقطه‌نظر متعدد استفاده می‌کند تا همدلی عمیقی با شخصیت اصلی ایجاد کند. مارش از جلوه‌های بصری چشمگیر برای بیان احساسات درونی و عذابِ هاوکینگ بهره می‌گیرد و در عین حال نبوغ او را برجسته می‌سازد. انتخاب موسیقی نیز دلگرم‌کننده است و تم‌های کلیدی فیلم را تقویت می‌کند. فیلمنامه کار جالبی است و داستان را به شکلی طنزآمیز و در عین حال جذاب روایت می‌کند، اما گاهی احساس می‌شود چیزی کم دارد چون برای خلق صحنه‌های کاملاً مرسوم، منبع اصلی کمی دست‌کاری شده است. بازی‌ها در «نظریه همه‌چیز» واقعاً استثنایی‌اند. ادی ردمین هاوکینگ را به شکلی دگرگون‌کننده و تأثیرگذار اجرا می‌کند؛ به‌قدری در نقش فرو می‌رود که به‌سختی می‌توان او را شناخت و بیماری را با صداقت و قابل‌باوری نمایش می‌دهد. فلِیسیتی جونز در نقش همسر او، جین وایلد، بازی می‌کند؛ نقشی که انتظار می‌رفت صرفاً مکمل بازی برجسته ردمین باشد، اما او با نشان‌دادن قدرت و دلسوزی، اجرایی بسیار تاثیرگذار ارائه می‌دهد. در مجموع، «نظریه همه‌چیز» فیلمی جذاب درباره نبوغی است که با بیماری ناتوان‌کننده دست‌وپنجه نرم می‌کند. بلوغ هنری همه دست‌اندرکاران، این فیلم را شایسته توجه می‌سازد. ۳.۵ ستاره فیلم بر اساس کتاب صادق، تأثرانگیز و گاه دل‌خراش جین هاوکینگ ساخته شده و اساساً داستانی است درباره عشق و فداکاری—که البته سرشار از ناامیدی و دل‌مشغولی هم هست. ادی ردمین در نقش دانشمندی که حالا مورد تحسین است اما پرعیب و گاه ناخوشایند، بسیار درخشان است؛ ذهن او ده‌ها سال جلوتر از زمان خودش بوده است. درام، تعهد او به کار را با تعلق‌خاطرش نسبت به خودش، خانواده و نحوه برخورد اطرافیان با بیماری رو به رشدش پیوند می‌زند؛ بیماری‌ای که کم‌کم بیشتر جنبه‌های جسمانی او را از او گرفت. این فیلم درس علمی نیست—نگران نباشید، نورون‌های ما قرار نیست به چالش کشیده شوند—بلکه یک داستان عاشقانه است؛ نه یک رمانتیکِ ساده، بلکه تصویری از رابطه‌ای که رشد کرد، مبارزه کرد، اوج گرفت و در نهایت تنزل یافت. صمیمیت در قاب‌بندی فیلم ما را در زندگی آن‌ها غوطه‌ور می‌کند؛ هر دو طرف رویکردی بردبار اما لزوماً لذت‌بخش نسبت به دشواری‌ها دارند. فیلمنامه خوب نوشته شده، دیالوگ‌ها حساس و باورپذیرند و موسیقی یوهان یوهانسون نیز تصویرها را به خوبی تقویت می‌کند. از حیث بیوپیک‌ها، این فیلم کمتر گمانه‌زنانه است؛ یک صداقت در روایت دارد که همراه با دو بازیگر برجسته‌ای که آشکارا از همکاری با هم لذت برده‌اند، درامی برجسته از دو نفری به ما می‌دهد که واقعاً به هم علاقه‌مند بودند و برای مخاطب نیز جالب‌اند. بازی‌های مکمل از کسانی مانند دیوید توئیلیس و هری لوید و دیگر بازیگرانی که زوج را در دوران رشدشان به تصویر می‌کشند به غنای کلی اثر می‌افزایند و تماشای آن برای من بسیار لذت‌بخش بود. «نظریه همه‌چیز» با مهارت خاطرات جین هاوکینگ را به تصویری تأثیرگذار از زندگی استیون هاوکینگ تبدیل می‌کند—از رومانس و تشخیص ALS تا کسب شهرت علمی. فیلم روایتی ساختارمند ارائه می‌دهد که مبارزات شخصی و حرفه‌ای را با عمق احساسی درمی‌آمیزد. پرداخت قوی شخصیت‌ها، به‌ویژه از طریق اجرای اسکاری ادی ردمین، به اصالتِ داستان می‌افزاید. استفاده از روایت تصویری، موسیقی و فلش‌بک‌ها پیام فیلم را غنی‌تر می‌کنند، به‌ویژه توالی نمادینی که بازگشت به زمان را نشان می‌دهد. در کل، این یک بیوپیک عمیقاً تأثیرگذار است که یک نماد علمی را انسانی می‌کند و هم‌زمان پایداری و عشق را ستایش می‌کند.