فیلم The Deer Hunter 1978

فیلمی کند که به‌خوبی زندگی کارگران مهاجر روس در آمریکا و تأثیر جنگ ویتنام بر نسل جوان آن‌ها را به تصویر می‌کشد. شوک اصلی فیلم — بازی دیوانه‌وار رولت روسی — از منظر هنری به داستان کمک می‌کند و خوب در بطن روایت جا افتاده است. با مرگ اخیر کارگردان مایکل سیمینو و تضعیف شهرتش پس از فاجعهٔ Heaven's Gate، تصمیم گرفتم دوباره The Deer Hunter...

فیلمی کند که به‌خوبی زندگی کارگران مهاجر روس در آمریکا و تأثیر جنگ ویتنام بر نسل جوان آن‌ها را به تصویر می‌کشد. شوک اصلی فیلم — بازی دیوانه‌وار رولت روسی — از منظر هنری به داستان کمک می‌کند و خوب در بطن روایت جا افتاده است. با مرگ اخیر کارگردان مایکل سیمینو و تضعیف شهرتش پس از فاجعهٔ Heaven's Gate، تصمیم گرفتم دوباره The Deer Hunter را ببینم. هرچند بیش از سه ساعت است، اما ریتمش به‌طرز دردآوری درست تنظیم شده و می‌توان فهمید چرا سیمینو آن “آزادی کاملِ ساخت” را به‌حق کسب کرد؛ آزادی‌ای که متأسفانه با فیلم بعدی‌اش و سقوط یک استودیو به پایان رسید. بلندپروازی و استعدادی که در این فیلم می‌بینیم خود به‌تنهایی دستاوردی بزرگ است. پنج بازیگر اصلی در اوجِ توانایی‌اند، فیلمنامه‌ای دقیق و قابل‌تامّل (که یکی از اولین فیلم‌های جدی و هوشمند دربارهٔ ویتنام است) و فیلم‌برداری ویلماس زیگمنتد همگی باعث شده‌اند این فیلم خاص و فراموش‌نشدنی باشد. صحنه‌هایی دارد که تا ابد در ذهن می‌مانند؛ از جمله حرکت پان 360 درجهٔ شگفت‌انگیز در اتاق لیندا وقتی می‌فهمد از نیک دست کشیده و می‌خواهد عشقش را به مایکل اعلان کند — صحنه‌ای استثنایی. بسیاری از علاقه‌مندان سینما که کارهای سیمینو را نمی‌پسندند، هنگام ذکر The Deer Hunter ساکت می‌شوند، و علتش روشن است: این فیلم شایستهٔ قرار گرفتن در میان بهترین فیلم‌های آمریکایی دههٔ هفتاد است، دهه‌ای که پر از آثار درخشان بود. این درام جنگی با تمرکز بر شخصیت‌پردازی نمایش‌های درخشانی ارائه می‌دهد، به‌ویژه از رابرت دنیرو و کریستوفر واکن. فیلم سه ساعته با حوصله شخصیت‌ها را پرورش می‌دهد و جنبهٔ روان‌شناختی وحشت‌های ویتنام و به‌طور کلی جنگ را نشان می‌دهد. می‌توان آن را همراه خوبی برای Apocalypse Now دانست؛ فیلمی که فقط هفت ماه بعد در آمریکا اکران شد. (امتیاز: 4.5/5) آیا سیمینو فیلم دیگری ساخت؟ با دیدن این نگاه طاقت‌فرسا و عمیق به روان انسان پس از مواجهه با خشونت‌های جنگ، چندان تعجب‌آور نخواهد بود اگر نه. جنگ در ویتنام رخ می‌دهد و قهرمانان اینجا کسانی‌اند که تا حدی زنده مانده و به خانه بازمی‌گردند تا شاید به نوعی زندگی عادی، آنچه ترک کرده‌اند یا حتی بخشی از انسانیت دست یابند. سه مرد از شهری کارگری در اوهایو با ریشه‌هایی از اروپای شرقی‌اند و داوطلبانه برای کشورشان می‌جنگند: مایکل (رابرت دنیرو)، نیکی (کریستوفر واکن) و استیون (جان سیویج). استیون تازه ازدواج کرده و بنابراین هنگام اعزام ناگهانی بسیار آزرده می‌شود. آن‌ها اسیر، شکنجه و در معرض مرگبارترین بازیِ رولت روسی قرار می‌گیرند. روایت سپس شکاف می‌خورد تا بتوانیم تجربه‌های فردی هر سه را در تلاش برای فرار و بازگشت به خانه دنبال کنیم. نحوهٔ بافتن این خطوط روایی تأثیر عمیقی بر ارائهٔ داستان دارد. بازی‌ها به‌ویژه از سیویج برجسته‌اند و کارگردانی منسجم و حساب‌شده اجازه می‌دهد تأثیرِ تعارض نه تنها بر مردان — جسمی، عاطفی و روانی — بلکه بر کسانی که در اینجا مانده‌اند نیز دیده شود؛ نمونه‌اش لیندا (مریل استریپ) که نیازهایش میان وفاداری به غایبان و نیاز به آسایش از کنارِ کسانی که مانده‌اند تقسیم شده است. فیلم قرار نیست تاریخ‌نگاری دقیق باشد؛ آزادی‌های سینمایی فراوان است. این در اصل مشاهده‌ای تاریک از پیامدهای جنگ یا تروما و وفاداری است و می‌تواند دربارهٔ هر جنگ دیگری نیز باشد: این‌ها سربازان حرفه‌ای نیستند، مردان جوانی‌اند با آموزش اندک که برای هدفی جنگیده‌اند که درکی از آن نداشتند و در سرزمینی که شاید حتی نامش را نشنیده بودند. آیا این فیلم باید سه ساعت باشد؟ هنوز برایم قطعی نیست. گاهی مسیرش پر پیچ‌وخم می‌شود، اما هرچه بیشتر می‌بینمش بیشتر به این فکر می‌کنم که سیمینو شاید دریچه‌هایی برای کاهش شدت شخصیت‌پردازی‌ها گذاشته تا نفس بگیریم. شدت تصویرپردازی و موسیقی استنلی مایرز — با کمک گیتارِ تم "Cavatina" اثر جان ویلیامز — این فیلم را برای پردهٔ بزرگ واجب می‌کند و نمایش‌هایی در حد بهترین آثارِ کارنامهٔ واکن و سیویج ارائه می‌دهد.