فیلم Resident Evil 2002

ابتدا وقتی فیلم «رزیدنت ایول» سال ۲۰۰۲ اکران شد، آن را در سینما دیدم. بازی‌های ویدئویی آن را بازی نکرده بودم، نقدها را هم نمی‌خواندم و عملاً کورکورانه رفتم داخل سالن — اما از فیلم کاملاً لذت بردم: داستان، سکانس‌های اکشن، مجموعه زیرزمینی «هایو»، و حضور میلا جووویچ و میشل رودریگز که حسابی تحویل می‌گرفتند. منتقدان نسبتاً آن را نقد کردند (۳۶٪ در رتِن تامیتوز)...

ابتدا وقتی فیلم «رزیدنت ایول» سال ۲۰۰۲ اکران شد، آن را در سینما دیدم. بازی‌های ویدئویی آن را بازی نکرده بودم، نقدها را هم نمی‌خواندم و عملاً کورکورانه رفتم داخل سالن — اما از فیلم کاملاً لذت بردم: داستان، سکانس‌های اکشن، مجموعه زیرزمینی «هایو»، و حضور میلا جووویچ و میشل رودریگز که حسابی تحویل می‌گرفتند. منتقدان نسبتاً آن را نقد کردند (۳۶٪ در رتِن تامیتوز) ولی تماشاگران بیشتر پسندیدند (۶۷٪) — نمونه‌ای از این‌که منتقدان غالباً ژانر وحشت را درک نمی‌کنند. فیلم‌هایی که سعی می‌کنند هنری باشند، اغلب نقدهای خوبی می‌گیرند در حالی که برای خیلی‌ها عناصر کلیدی‌شان ناامیدکننده است. متأسفانه دنباله‌های «رزیدنت ایول» به‌جز چند لحظه، به ندرت آن تازگی و جذابیت فیلم اول را تکرار کردند. اگر علاقه‌مند باشید، فیلم قبلی کارگردان/نویسنده، «ایونت هورایزن»، فیلمِ قابل‌توجهی است. چند سال از آخرین‌باری که این فیلم را دیدم می‌گذرد؛ به نظرم قابل قبول است اما خیلی ترسناک نیست (شخصاً زامبی‌ها را خیلی ترسناک نمی‌دانم) و موجودات CGI هر چند برای زمان خود مناسب بودند، به تنش اضافه چندانی نکردند. حداقل بعضی از صحنه‌های اکشن خوب بودند و دنبال‌کردن میلا جووویچ خالی از لطف نیست. امتیاز: ۲٫۷۵ از ۵. تماشای خوب و احتمالاً دوباره خواهم دید؛ توصیه هم می‌کنم. شاید وقتی این نظر را می‌نوشتم زامبی‌ها کلی تکراری شده بودند، اما همیشه از آن‌ها لذت برده‌ام. به‌رغم اینکه این مجموعه فیلمی از روی بازی ویدئویی است و گاهی به سُخره گرفته می‌شود، فیلم اول نویدبخش بود، هرچند واقعاً ارتباط زیادی با بازی نداشت. دست‌کم میلا جووویچ و میشل رودریگز بازیگران توانمندی‌اند و فیلم را خوب پیش می‌برند؛ به‌طور کلی بازی بقیهٔ گروه هم قابل قبول است. آن زمان، این فیلم احساسِ متفاوت‌بودن داشت و به خاطر یک صحنهٔ مرگ خاص خوب در خاطر می‌ماند. اگر زامبی‌ها را دوست دارید، این فیلم احتمالاً به‌دلتان می‌نشیند — در پس‌زمینه هم عنصر شرکت شرور به چشم می‌خورد. فیلم کم‌کم وضعیت را تشدید می‌کند، هرچند گاهی به‌صورت اندکی اغراق‌شده. گرچه فیلم کامل نیست، «رزیدنت ایول» نسبت به بسیاری از آثارِ ژانر زامبی و اقتباس‌های بازی‌های ویدئویی برتری دارد. اولین فیلم از مجموعه‌ای شش‌تایی، بیشتر از دنباله‌ها به ریشه‌های وحشت خود وفادار است. فیلم با زامبی‌ها، هیولاها، لیزرهای مرگبار و پریدن‌های ناگهانی، همیشه تماشاگر را در حالت تنش نگه می‌دارد. در زمانی که بیشتر اقتباس‌های بازی‌ها به آثار شرم‌آوری تبدیل می‌شوند که بهتر است مستقیم به پخش آنلاین بروند، «رزیدنت ایول» خط داستانی محکمی، اکشنِ خوب، شخصیت‌های سرگرم‌کننده، زامبی‌های نفرت‌انگیز و وحشت مفرحی ارائه می‌دهد. فیلم خوبی است که دنیای بازی ویدئویی را تا حدودی زنده کرد. می‌توانست بهتر باشد، اما خوشحالم که اصلاً ساخته شد؛ همیشه فکر می‌کردم می‌توان از آن یک مجموعهٔ فیلمی ساخت. «رزیدنت ایول» (۲۰۰۲) یک فیلم اکشن-وحشتِ محکم است که ایدهٔ اصلی سری بازی‌ها را گرفته و آن را به چیزی اصلّی تبدیل کرده. داستان ساده اما مؤثر است: گروهی تلاش می‌کنند در یک مرکز زیرزمینی پیشرفته پس از یک شیوع کشنده زنده بمانند. فیلم تنها روی زامبی‌ها برای ایجاد تنش تکیه‌ ندارد؛ تنش از رازهای شرکتی، تهدیدات هوش مصنوعی و هیولاهای مهندسی‌شدهٔ زیستی هم می‌آید. ترکیب عناصر علمی-تخیلی با اکشن و وحشت از ابتدا تا انتها جذاب نگه می‌دارد و آن را از زامبی‌مووی‌های معمولی متمایز می‌کند. کارگردانی پاول دابلیو.اس. اندرسون به فیلم انرژی شیک و پرشتابی می‌دهد که تنش را بالا نگه می‌دارد؛ فیلم‌برداری با نماهای تمیز و سبک‌دار، سکانس‌های اکشن را شفاف و قابل‌پیگیری می‌کند. صحنهٔ سالن لیزری یکی از لحظات نمادین فیلم است که هم کارآیی بی‌رحمانهٔ فیلم را نشان می‌دهد و هم لحن علمی-تخیلیِ ترسناک آن را. طراحی صحنه، به‌خصوص «هایو»، خشک و دلهره‌آور است و بر جو کلی می‌افزاید. رقصِ اکشن دقیق است و حضور میلا جووویچ فیلم را ارتقا می‌دهد؛ او ترکیبی از آسیب‌پذیری و شجاعت را ارائه می‌کند که آلیس را به‌سرعت دوست‌داشتنی می‌کند. فیلمنامه با ریتمی مناسب پیش می‌رود، از افشای غیرضروری پرهیز می‌کند و اجازه می‌دهد اسرار به‌طور طبیعی باز شوند. برخی از دیالوگ‌ها ساده‌اند ولی با لحن فیلم سازگاری دارند و حرکت داستان را بر پیچیدگی ارجح می‌دانند. موسیقی که با مشارکت مارلین منسن همراه شده، رنگ و بوی صنعتی و سنگینی به فیلم می‌بخشد که حس سایبرپانکِ تهاجمی را تقویت می‌کند. در کل، «رزیدنت ایول» ترکیبی سرگرم‌کننده از اکشن، وحشت و علمی-تخیلی است که هنوز هم مخصوصاً اگر از تریلرهای بقا با ریتم سریع و استایل‌دار خوشتان بیاید، جواب می‌دهد. من زیاد با زامبی‌ها حال نمی‌کنم اما عاشق فیلم‌های علمی-تخیلی و فانتزی‌ام. این فیلم در این مورد برای من تغییر ایجاد کرد: پیچشِ جالبی داشت، چند بار باعث پریدنم شد و به‌جای تکیهٔ زیاد بر جلوه‌های ویژه روی داستان حساب کرده بود. کارِ خوب!