فیلم The Last Metro 1980

با وجود — یا شاید به‌خاطر — اشغال نازی‌ها در پاریس در سال ۱۹۴۲، تئاترها و سینماهای شهر رونق دارند. یکی از محبوب‌ترین‌ها در مونمارتر قرار دارد و توسط خانواده استاینر اداره می‌شود. از آنجا که او یهودی است، تصمیم می‌گیرند او به ویشی برود و اداره تئاتر را به همسر بازیگرش «ماریون» (کاترین دونیو) بسپارند. آنها نمایش جدیدی به نام «نابودی» را روی صحنه...

با وجود — یا شاید به‌خاطر — اشغال نازی‌ها در پاریس در سال ۱۹۴۲، تئاترها و سینماهای شهر رونق دارند. یکی از محبوب‌ترین‌ها در مونمارتر قرار دارد و توسط خانواده استاینر اداره می‌شود. از آنجا که او یهودی است، تصمیم می‌گیرند او به ویشی برود و اداره تئاتر را به همسر بازیگرش «ماریون» (کاترین دونیو) بسپارند. آنها نمایش جدیدی به نام «نابودی» را روی صحنه می‌برند و «گرنژه» (ژرار دوپاردیو) را برای هم‌بازی ماریون زیر نظر کارگردان «ژان-لوپ» (ژان پوآره) به خدمت می‌گیرند. گرنژه تا حدی زن‌باره است، اما معشوقه‌ای که دل در گروش دارد—خیاط صحنه «آرلت» (آندرئا فرئول)—خواهان او نیست. نقشه گروه این است که از جنگ جان سالم به در ببرند؛ در شرایطی که هر گوشه خطر هست و کالابرگ‌بندی هم کار را سخت کرده است. هر چه به جلو می‌رویم درمی‌یابیم که هم ماریون و هم هم‌بازی‌اش رازی برای پنهان کردن دارند، و نمایش سرنوشت‌سازشان قرار است توسط منتقد شدیدی چون «داکسیات» (ژان-لوئی ریچارد)، که از دشمنان یهود است، دیده شود؛ کسی که می‌تواند تمام زحماتشان را بر باد دهد. بین بازیگران شیمی فراوانی وجود دارد و فرانسوا تروفو موفق می‌شود در فضایی آکنده از ترس، طنز تیره‌ای هم وارد کند؛ تصویری از زندگی هنرمندانی که در رقابت و نمایشگری روزمره با هم می‌سنجند و تضادها و نقشه‌هایشان را به نمایش می‌گذارند. این فیلم درباره شجاعت، شهامت و اراده است—خصوصیتی که اغلب در کمترین مکان‌ها پیدا می‌شود—و دونیو نقش‌آفرینی‌ای ارائه می‌دهد که نشان‌دهنده قدرتِ درونی و کم‌گویی است. فیلم ریتمی آرام دارد و با بازیِ درخشانِ جمعی از هنرمندانِ صاحب‌مهارت همراه است.