فیلم Le Mans 1971

به‌نظر می‌رسد استیو مک‌کوئین شیفتهٔ مسابقات موتورسواری بود و این اشتیاق در این روایت تقریباً مستندگونه از مسابقهٔ افسانه‌ای لو مان کاملاً مشهود است. فیلم داستان دقیق و مشخصی ندارد — بیشتر یک تم است — ولی آن‌قدر فرعی است که با هدف واقعی فیلم، یعنی نمایش مسابقهٔ پرسرعت و پرهیجان، چندان تداخلی ندارد. دوربین داخل خودروها نماهای شگفت‌انگیزی (حتی امروزه) ارائه می‌دهد: صحنه‌های برخورد،...

به‌نظر می‌رسد استیو مک‌کوئین شیفتهٔ مسابقات موتورسواری بود و این اشتیاق در این روایت تقریباً مستندگونه از مسابقهٔ افسانه‌ای لو مان کاملاً مشهود است. فیلم داستان دقیق و مشخصی ندارد — بیشتر یک تم است — ولی آن‌قدر فرعی است که با هدف واقعی فیلم، یعنی نمایش مسابقهٔ پرسرعت و پرهیجان، چندان تداخلی ندارد. دوربین داخل خودروها نماهای شگفت‌انگیزی (حتی امروزه) ارائه می‌دهد: صحنه‌های برخورد، جاخالی‌ها و لحظاتی که تقریباً می‌توان بوی اگزوز ماشین‌ها را حس کرد. تصویربرداری بی‌نظیر است و موسیقی میشل لوگران بلافاصله آشنا می‌نماید. در عین حال، باقی عناصر فیلم چندان چشم‌گیر نیستند. کمبود دیالوگ باعث می‌شود مخاطب نتواند ارتباط عاطفی محکمی با شخصیت‌ها برقرار کند؛ به‌نظر می‌رسد وقتی لی کاتزین (یا مک‌کوئین) این اثر پرهیجان را ساختند، هدف اصلی‌شان پرداختن به شخصیت‌ها نبوده است. برای علاقه‌مندان دنیای خودرو این فیلم تجربه‌ای اصیل و لذت‌بخش است، اما به‌عنوان یک اثر دراماتیک کاملاً ضعیف عمل می‌کند. یک فرد بدبین ممکن است آن را پروژه‌ای خودستایانه بنامد.