فیلم Ophelia 2018

«اوفلیا» از نظر سرگرمی قابل قبول است، اما نتوانسته حقِ پیچیدگی‌های داستانِ اصلی را ادا کند. شخصیت تیزهوشِ هملت، دخالت‌های آزاردهندهٔ پولونیوس و کشمکشِ کلادیوس با وجدان به‌درستی نمایش داده نشده‌اند. از منظر عناصر فنی فیلم‌سازی چشمگیر است، اما از دل و لایه‌های واقعی آثار شکسپیر فاصله دارد. — لیلی میک ابتدا باید گفت که این فیلم فیلمِ خوبی نیست، اما تلاشی برای معرفی شکسپیر به مخاطبانی...

«اوفلیا» از نظر سرگرمی قابل قبول است، اما نتوانسته حقِ پیچیدگی‌های داستانِ اصلی را ادا کند. شخصیت تیزهوشِ هملت، دخالت‌های آزاردهندهٔ پولونیوس و کشمکشِ کلادیوس با وجدان به‌درستی نمایش داده نشده‌اند. از منظر عناصر فنی فیلم‌سازی چشمگیر است، اما از دل و لایه‌های واقعی آثار شکسپیر فاصله دارد. — لیلی میک ابتدا باید گفت که این فیلم فیلمِ خوبی نیست، اما تلاشی برای معرفی شکسپیر به مخاطبانی است که احتمالاً حاضر به دیدنِ نسخه‌های کلاسیکیِ اولیویه، براناگ یا مک‌کلن با جمجمهٔ یوریک نیستند؛ و فقط به‌خاطر همین هدف قابلِ توجه است. نسخهٔ حاضر از دیدِ اوفلیا (دیزی ریدلی) روایت می‌شود و ما همراه او می‌شویم که زیرِ بالِ حمایتِ ملکه گرترود (نائومی واتس) قرار می‌گیرد و به هملت (جورج مک‌کی) که تاجِ پدرش را عمویش کلادیوس (کلیف اوون) غصب کرده دل می‌بازد. داستان به‌شدت بازآفرینی شده تا این زاویهٔ روایی جدید امکان‌پذیر شود و در نتیجه بسیاری از تأثیر و ظرافت‌هایش را از دست می‌دهد — کلیف اوون و تام فلتون (لایرتس) در نقش‌هایشان تا حدی سرد و بی‌روح‌اند؛ همان‌طور که زوج معمولاً جذاب و کمیکِ روزنکرانتس و گیلدنسترن نیز چندان موفق نیست. فیلم سریعاً به یک قصهٔ عاشقانهٔ ملودراماتیک می‌لغزد و بخش زیادی از تنش، نیروی عاطفی و تراژدی را از دست می‌دهد، که به پایانی نسبتاً کم‌اثر می‌انجامد.