فیلم Chaplin 1992

این فیلم که به شکل بازگشتی روایت می‌شود، بیوپیکی خوش‌ساخت و آگاهانه از یک ستارهٔ افسانه‌ای سینما است؛ هرچند همیشه سرگرم‌کننده نیست. راوی دربارهٔ خاطرات و زندگینامه‌اش حرف می‌زند و در حالی که قدم‌به‌قدم ما را از دوران زندگی‌اش در لندن ادواردی تا سفرش به آمریکا همراهی می‌کند، مسیر او به سوی شهرت در استودیوی کِی‌استون و شکل‌گیری شخصیت افسانه‌ای «ولگرد» را نشان می‌دهد؛ شخصیتی...

این فیلم که به شکل بازگشتی روایت می‌شود، بیوپیکی خوش‌ساخت و آگاهانه از یک ستارهٔ افسانه‌ای سینما است؛ هرچند همیشه سرگرم‌کننده نیست. راوی دربارهٔ خاطرات و زندگینامه‌اش حرف می‌زند و در حالی که قدم‌به‌قدم ما را از دوران زندگی‌اش در لندن ادواردی تا سفرش به آمریکا همراهی می‌کند، مسیر او به سوی شهرت در استودیوی کِی‌استون و شکل‌گیری شخصیت افسانه‌ای «ولگرد» را نشان می‌دهد؛ شخصیتی که با قشر روزافزون نیازمند جامعه ارتباط عمیقی برقرار کرد. رابرت داونی جونیور در نقش اصلی مؤثر است و بسیاری از عجیب‌و‌غریب‌ها — و خودمحوری‌ها —ی این شخصیت را منتقل می‌کند. جرالدین چاپلین (دختر واقعی او) نقشی تأثیرگذار و موجز ارائه می‌دهد و توجه به جزئیات در لباس‌ها و دکور ویژه است. با این حال، مشکل این است که ریچارد آتنبرا ناچار بوده هشتاد و هشت سال از زندگی بسیار پرفراز و نشیب این مرد را در یک فیلم خلاصه کند و آن بخش‌هایی که انتخاب شده‌اند بیشتر به جنبه‌های مهیج و شایعه‌محور گرایش دارند تا جلوه‌های خلاقانهٔ او. صحنه‌های آغازین که فرصت داشتند نشان دهند چگونه تربیت در خانهٔ کار روحیه و اخلاق کاری‌ای را در او نهادینه کرد که تمام عمر همراهش بود، خیلی سطحی گذرانده می‌شوند (شاید چون نقشی برای داونی در آن بخش‌ها وجود نداشت). تأکید بر تعقیب‌های مک‌کارتی و ابعاد توطئه‌آمیز مرتبط با اف‌بی‌آی جالب است و خوب پرداخت شده، اما به نظر من فیلم بیشتر دربارهٔ افسانه است تا دربارهٔ خودِ مرد—که این نکته تأسف‌برانگیز است. بازیگران مکمل هم عملکرد قابل قبولی دارند—جان تاو در نقش کاشف او «کارنو» و دن آیکرُید از جملهٔ بازی‌های قوی هستند—و به‌راستی در حدود دو ساعت و نیم فیلم با سرعت می‌گذرد. قصد کارگردان برای گنجاندن این همه در زمانی اندک قابل تحسین است، اما شاید اصلاً امکان‌پذیر نبوده که عدالت کامل نسبت به این مرد معیوب، مرموز، جذاب، بی‌رحم و در عین حال بامزه اجرا شود.