فیلم Antony and Cleopatra 1972

این نسخه از تراژدی شکسپیر از نظر بصری نسبتاً چشم‌گیر است، اما اقتباس بیش از حد پرحرف آن را تضعیف می‌کند. چارلتون هستون و تیم نویسندگی‌اش ظاهراً درک نکرده‌اند که بسیاری از متن اصل برای تکمیل سادگی صحنه طراحی شده‌اند؛ وقتی اثر تصویری گسترده‌ای برای نمایش داریم، بخش زیادی از دیالوگ‌های اصلی اضافی می‌شود و خلاصه‌سازیِ متن چالشی است که این تولید در آن شکست...

این نسخه از تراژدی شکسپیر از نظر بصری نسبتاً چشم‌گیر است، اما اقتباس بیش از حد پرحرف آن را تضعیف می‌کند. چارلتون هستون و تیم نویسندگی‌اش ظاهراً درک نکرده‌اند که بسیاری از متن اصل برای تکمیل سادگی صحنه طراحی شده‌اند؛ وقتی اثر تصویری گسترده‌ای برای نمایش داریم، بخش زیادی از دیالوگ‌های اصلی اضافی می‌شود و خلاصه‌سازیِ متن چالشی است که این تولید در آن شکست می‌خورد. فیلم عملاً پس از ترور ژولیوس سزار آغاز می‌شود؛ لپیدوس (فرناندو ری)، اکتاویان (جان کَستل) و مارک آنتونی (هستون) آتش‌بس ساده‌ای برقرار می‌کنند تا با پمپی (فردی جونز) سر و کار داشته باشند. اکتاویان از آنتونی نگران است و پیشنهاد می‌دهد خواهرش اکتاوییا را به عقد او درآورد تا پیوند محکم‌تری بینشان ایجاد شود و همچنین رقیب دیگر را آزرده سازد. کلیوپاترا (هیلدگارد نیل) از ژولیوس فاصله گرفته و آنتونی کاملاً در چنگ اوست؛ اکنون او باید با احتیاط قدم بردارد چون واکنش کلیوپاترا به ازدواج جدیدش می‌تواند پیامدهای بزرگی داشته باشد و هر دو درمی‌یابند که ممکن است با هم قدرتی کافی برای بازآرایی نقشه جهان روم داشته باشند. فیلم تلاش چندانی برای نمایش نبردهای عظیم نمی‌کند و به جای آن از برش‌های سریع برای نشان دادن درگیری‌ها در میان دیالوگ و چند نماهای اکشن پراکنده استفاده می‌کند؛ گاه این روش مؤثر است، اما بیشتر فیلم شبیه پروژه‌ای خودنمایانه برای ستاره‌ای است که به اثر اصلی علاقه‌مند بوده اما راهی جذاب برای ارائه‌ آن روی پرده نیافته است. انتخاب هیلدگارد نیل گاهی موفق و گاهی ناموفق است، و گرایش هستون به نماهای طولانیِ مستقیم به دوربین، ریتم فیلم را بسیار کند می‌کند. جان کَستل در نقش اکتاویان خویشتندار موفق ظاهر می‌شود و اریک پورتر نیز در نقش انوباربوس خوب است، اما در کل فیلمی طولانی و چندان چشمگیر نیست.