فیلم Resident Evil: Afterlife 2010

مثل بقیه‌ی قسمت‌های این سری، عملکرد ضعیفی دارد. فیلم پر از اکشن و جلوه‌های بصری است ولی فیلمنامه‌ای کم‌مغز و بازی‌هایی ضعیف آن را همراهی می‌کنند. دوبار که آن را دیدم احساسم مشابه بود: تلاش چشمگیری نیست، جلوه‌های بصری گاهی ناپیوسته‌اند و چند لحظه‌ی بی‌معنی و در عین حال سرگرم‌کننده دارد؛ اما پایان‌بندی شبیه کپی ضعیفِ ماتریکس به نظر می‌رسد. بعضی بخش‌ها تا حدی جذاب‌اند، اما...

مثل بقیه‌ی قسمت‌های این سری، عملکرد ضعیفی دارد. فیلم پر از اکشن و جلوه‌های بصری است ولی فیلمنامه‌ای کم‌مغز و بازی‌هایی ضعیف آن را همراهی می‌کنند. دوبار که آن را دیدم احساسم مشابه بود: تلاش چشمگیری نیست، جلوه‌های بصری گاهی ناپیوسته‌اند و چند لحظه‌ی بی‌معنی و در عین حال سرگرم‌کننده دارد؛ اما پایان‌بندی شبیه کپی ضعیفِ ماتریکس به نظر می‌رسد. بعضی بخش‌ها تا حدی جذاب‌اند، اما چیزی واقعاً به‌یادماندنی ارائه نمی‌دهد. امتیاز: ۲.۵/۵ داستان در ادامه‌ی تلاش برای سرنگونی شرکت «آمبرلا» پیش می‌رود و آلیس از جانب ناجی‌هایش از وجود یک پناهگاه مطمئن مطلع می‌شود. Resident Evil: Afterlife (2010) عملاً تمام تمرکزش را روی تجربه‌ی سه‌بعدی گذاشته؛ چیزی که هم نقطه‌ی قوت و هم نقطه‌ی ضعف فیلم است. فیلم‌برداری و تدوین نسبت به دو قسمت قبل کنترل‌شده‌تر است و اکشن حداقل قابل‌تماشا است، اما عمق چندانی در فیلمنامه دیده نمی‌شود. بازگشت پل دابلیو. اس. اندرسون به کارگردانی به جهتِ بهترِ آثار کمک کرده اما قصه همچنان ساده و صرفاً برای پیش بردن ماجرا نوشته شده است. استفاده‌ی سنگین از حرکت آهسته تقریباً افراطی است، اما در فرمت سه‌بعدی کار می‌کند. در نمایش سه‌بعدی جلوه‌ها و افکت‌ها پوشاننده‌ی کاستی‌ها هستند، اما در نسخه‌ی دوبعدی فیلم بیش از حد شبیه میان‌پرده‌های یک بازی ویدیویی می‌شود و تأثیرش را از دست می‌دهد. لحظه‌ی ماندگار فیلم، صحنه‌ی حمله با چکش‌های زنجیردار است که یکی از استفاده‌های به‌یادماندنی از ۳D را ارائه می‌دهد و واقعاً واکنش‌برانگیز است. میلیا یوویچ بار دیگر با حضور و سکانس‌های اکشن خوبش فیلم را به دوش می‌کشد؛ بازیگران مکمل حضور دارند اما جلوه‌ی قابل‌توجهی ندارند. موسیقی با حال‌وهوای اینداستریال راک به سبک فیلم می‌خورد. خلاصه: Afterlife بیش از همه درباره‌ی اعجاز سه‌بعدی‌اش است — اگر آن را در فرمت موردنظر ببینید، سواری اکشن و سرگرم‌کننده‌ای خواهد بود؛ اما در نسخه‌ی دوبعدی و زمانی که بزرگ‌ترین برگ برنده‌اش حذف می‌شود، فیلم ضعیف‌تر و کم‌عمق‌تر به نظر می‌رسد.