فیلم Big 1988

از کودکی این فیلم را دوست داشتم. هر وقت به نمایشگاه می‌رفتم همیشه امیدوار بودم ماشینی مثل این پیدا کنم. هنوز هم یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام است. ای‌کاش هنوز آن‌قدر جوان بودم که آرزوی بزرگ‌تر شدن کنم! این همان مشکلی است که جاشِ جوان (دیوید ماسکو) با آن روبه‌روست؛ او فقط می‌خواهد دورهٔ مدرسه و دردسرهای بلوغ را هرچه زودتر پشت سر بگذارد. ناگهان یک دستگاه...

از کودکی این فیلم را دوست داشتم. هر وقت به نمایشگاه می‌رفتم همیشه امیدوار بودم ماشینی مثل این پیدا کنم. هنوز هم یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام است. ای‌کاش هنوز آن‌قدر جوان بودم که آرزوی بزرگ‌تر شدن کنم! این همان مشکلی است که جاشِ جوان (دیوید ماسکو) با آن روبه‌روست؛ او فقط می‌خواهد دورهٔ مدرسه و دردسرهای بلوغ را هرچه زودتر پشت سر بگذارد. ناگهان یک دستگاه قمارنمای عجیب به نام «زولتر» به او وعدهٔ برآورده شدن یک آرزو را در ازای یک ربع دلار می‌دهد. او شب خیال می‌کند همه‌اش طنز است، اما صبح که بیدار می‌شود معلوم می‌شود شلوار جینش برایش تنگ است و مادرش از دیدن این‌که انگار تام هنکس وارد خانه‌شان شده، خجالت‌زده می‌شود. اما جاش جوان قصد نداشت ذهنی بالغ هم همراه با اندام جدیدش به دست آورد، و برای همین ترجیح می‌دهد مدتی خانه را ترک کند و در دنیای بزرگ برای گذران زندگی تلاش کند. خوشبختانه شغلی پیدا می‌کند — کجا بهتر از یک شرکت اسباب‌بازی؟ شخصیت سیزده‌ساله‌اش باعث می‌شود او در ارائهٔ بازخورد دربارهٔ روند آزمایش محصولات جدیدشان بی‌همتا باشد و به‌سرعت توجه رئیس شرکت، مک‌میلان (رابرت لاجیا)، را جلب می‌کند. مک‌میلان از شور و ایده‌های کارمند جدیدش خوشش می‌آید و جاش بزرگ به‌زودی در آپارتمانی مستقل با تمام امکاناتی که نسخهٔ بزرگسالِ او آرزو دارد، زندگی می‌کند. اما صعود او به شهرت همه را خوشحال نمی‌کند؛ مدیر ناراضی پال (جان هرد) چندان تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد، در حالی که همکار موفقش، سوزان (الیزابت پرکینز)، از نگرش تازهٔ او خوشش می‌آید و به او علاقه‌مند می‌شود. حالا، بدیهی است که خودِ بزرگسالش نیز به او جذب می‌شود، اما از نظر عاطفی... بقیه را باید دید. تام هنکس در این فیلم در بهترین فرم خود ظاهر شده و دیدی کودکانه و کامل ارائه می‌دهد. او مضطرب، نگران، ساده‌لوح و پرشور است؛ کودکانه‌گیِ جاش نوجوان که در بدنی بزرگسال و در موقعیت‌هایی گاه جسورانه قرار می‌گیرد، اغلب بسیار خوشایند است. تقابل بازی او با هرد نیز خوب جواب می‌دهد، و عناصر رمانتیک فیلم مرا به یاد آن لحظات نخستِ دلباختگی انداخت، با دقتی تکان‌دهنده. فیلم یادآور خوبی است که زندگی هیچ‌وقت بیش از دوران جوانی و بی‌پروایی برای زیستن مناسب نیست. پایان‌بندی نسبتاً قابل‌پیش‌بینی است و برای من کمی غم‌انگیز بود — اما گمان می‌کنم همین باید می‌بود.