فیلم The Accidental Tourist 1988

من اخیراً بعد از چند سال دوباره این فیلم را دیدم و چند نکته کوتاه اضافه می‌کنم. این فیلم آرام و تا حدودی عجیب‌و‌غریب است و ممکن است برای بعضی بیننده‌ها جذاب نباشد؛ قطعاً با بیشتر فیلم‌های امروزی تفاوت دارد. ویلیام هرت اجرای کنترل‌شده‌ای ارائه می‌دهد و نقش مردی را بازی می‌کند که برای دور ماندن از درد یادآوری پسر درگذشته‌اش از احساساتش فاصله گرفته است....

من اخیراً بعد از چند سال دوباره این فیلم را دیدم و چند نکته کوتاه اضافه می‌کنم. این فیلم آرام و تا حدودی عجیب‌و‌غریب است و ممکن است برای بعضی بیننده‌ها جذاب نباشد؛ قطعاً با بیشتر فیلم‌های امروزی تفاوت دارد. ویلیام هرت اجرای کنترل‌شده‌ای ارائه می‌دهد و نقش مردی را بازی می‌کند که برای دور ماندن از درد یادآوری پسر درگذشته‌اش از احساساتش فاصله گرفته است. او کتاب‌های سفر می‌نویسد برای کسانی که در سفر نمی‌خواهند «بومی» شوند و دوست دارند همان راحتی خانه را داشته باشند. خواهر و برادرهای شخصیت او حتی عجیب‌ترند؛ طرز رفتارشان را لو نمی‌دهم، ولی در ابتدای فیلم صحنه‌ای میان میکن و همسرش درباره فقدان ناشی از خشونت هست که در این دورانِ تیراندازی‌های دسته‌جمعی طنین دارد. ویلیام هرت در نقش میکن در بهترین فرم است: پرتنش و احساساتش را انکار می‌کند. کاتلین ترنر هم در نقش همسرش خوب ظاهر شده است. فیلم پر از شخصیت‌های کمی نابهنجار است که به‌صورت مثبت به کل اثر رنگ و مزه می‌دهند و خواهر و برادرهای میکن هم از این قاعده مستثنی نیستند؛ شاید دو بازیگر این نقش‌ها را بشناسید: دیوید اوگدن استایرز و اد بگلی جونیور. جینا دیویس نقش زنِ غیرمتعارفی را دارد که مربی سگ است و به‌نوعی چیزی در میکن می‌بیند که می‌کوشد او را به زندگی بازگرداند. جینا دیویس برای این نقش تحسین شده و برایش جایزه‌‌ای برده است. شخصیت او در عین ظرافت و تکه‌پاره‌گی، در مواقع لازم روی پای خودش می‌ایستد و بیان چهره‌اش تأثیرگذاری زیادی دارد؛ نزدیک پایان فیلم یک تغییر در حالت چهره‌اش هست که خیلی مؤثرتر از چند خط دیالوگ عجیب احساساتش را منتقل می‌کند. نقدی که می‌توان وارد کرد این است که نقش پسرِ او کمی کم‌رمق و گاهی شبیه ابزاری برای پیشبرد قصه به نظر می‌رسد؛ همچنین شاید در نمایش حساسیت‌های او زیاده‌روی شده باشد. از جنبه مثبت، موسیقی متن فیلم هم فرق دارد: به‌جای گزینش تک‌آهنگ‌های پاپ یا راک برای صحنه‌های کوتاه و گردآوری آن‌ها در یک آلبوم، تم سازی معرفی‌شده در آغاز فیلم در مواقع کلیدی تکرار می‌شود تا بر حس آن صحنه تأکید کند؛ این انتخاب به‌خوبی جواب می‌دهد. در مجموع، این فیلم حاصل جمع شخصیت‌های کمی نابهنجار است؛ اگر فضایل چنین آثاری را می‌پسندید به آن فرصت بدهید—ممکن است کم‌کم دلنشین شود.