فیلم Death Becomes Her 1992

«هلن» (گلدی هاون) همیشه در سایه دوستش، بازیگر موفق «مادلین» (مریل استریپ) زندگی کرده، اما وقتی نامزدش — جراح زیبایی مشهور اما نه‌چندان جذاب «دکتر منویل» (بروس ویلیس) — به دست مادلین می‌افتد، او کنترلش را از دست می‌دهد. کم‌کم وزنش دو برابر می‌شود و وقتی با دست‌هایی که هنوز به ظرف بستنی چسبیده‌اند از آپارتمانش بیرونش می‌کنند، به تیمارستان فرستاده می‌شود و آنجا سرانجام...

«هلن» (گلدی هاون) همیشه در سایه دوستش، بازیگر موفق «مادلین» (مریل استریپ) زندگی کرده، اما وقتی نامزدش — جراح زیبایی مشهور اما نه‌چندان جذاب «دکتر منویل» (بروس ویلیس) — به دست مادلین می‌افتد، او کنترلش را از دست می‌دهد. کم‌کم وزنش دو برابر می‌شود و وقتی با دست‌هایی که هنوز به ظرف بستنی چسبیده‌اند از آپارتمانش بیرونش می‌کنند، به تیمارستان فرستاده می‌شود و آنجا سرانجام نقشه‌ای برای انتقام می‌چیند. در همین حال، زندگی زناشویی مادلین از مسیر خارج شده؛ او به دنبال آرامش در آغوش مردان جوان‌تر می‌گردد، اما وقتی معشوقهٔ جدیدش او را رد می‌کند، با واسطهٔ دل‌پذیر و تقریباً غیرقابل‌شناسایی ایان اوگیلوی («چاگال») خود را در محفل «لیزل فون رومَن» (ایزابلا روسلینی) می‌بیند که جوانی ابدی پیشنهاد می‌دهد. البته هزینه‌ای دارد — آیا او حاضر به پرداختش خواهد شد؟ چهل و پنج دقیقهٔ آخر واقعاً سرگرم‌کننده است. استریپ و هاون انگار از بازی در نقشه‌های کمدی‌ـ‌مکابرشان لذت می‌برند. ویلیس که حالا تبدیل به پزشکی مشروب‌خوار شده و عمدتاً به پیرایش و آرایش اجساد مشغول است، به‌نظر می‌رسد از نقش‌اش لذت می‌برد و روسلینی نقش را خیلی خوب بازی می‌کند. پایان فیلم مورد علاقه‌ام نیست، اما فکر می‌کنم منصفانه بود و هر کس به آنچه سزاوارش بود رسید. این یک کمدی خوش‌رویه و دلپذیر است با بازی‌های خوب، دیالوگ‌های ظریف و کنایه‌آمیز و برای من جذاب بود. خنده‌دار، داستان خوب و پیچشی در روایت! من طرفدار علمی‌ـ‌تخیلی و فانتزی‌ام و این فیلم همهٔ گزینه‌های مورد علاقه‌ام را داشت. حتی عنصر رمانتیک هم داشت، بنابراین فیلم خوبی بود. بازیگران معروفی در آن حضور داشتند؛ تنها چیزی که برای من کم بود کمی اکشن بیشتر و پیشینه‌ای عمیق‌تر بود.