فیلم The Lost Boys 1987

چند پسر گمشده اما، متأسفانه فقط یک دختر گمشده پس از اینکه یک مادر و دو پسرش از فونیکس به یک شهر ساحلی در شمال کالیفرنیا نقل مکان می‌کنند، پسر بزرگ‌تر (جیسون پاتریک) با یک دسته خلافکار به رهبری مردی مرموز (کیفر ساترلند) درگیر می‌شود، در حالی که پسر کوچکتر (کوری هیم) با دو شکارچی خون‌آشام دست‌وپاچلفتی (کوری فلدمن و جیمیسون نیولندر) وقت می‌گذراند. مادر (دیان...

چند پسر گمشده اما، متأسفانه فقط یک دختر گمشده پس از اینکه یک مادر و دو پسرش از فونیکس به یک شهر ساحلی در شمال کالیفرنیا نقل مکان می‌کنند، پسر بزرگ‌تر (جیسون پاتریک) با یک دسته خلافکار به رهبری مردی مرموز (کیفر ساترلند) درگیر می‌شود، در حالی که پسر کوچکتر (کوری هیم) با دو شکارچی خون‌آشام دست‌وپاچلفتی (کوری فلدمن و جیمیسون نیولندر) وقت می‌گذراند. مادر (دیان ویست) هم با صاحب یک مغازه (ادوارد هرمان) قرار می‌گذارد. جیمی گرتز تنها نقش جوان زن فیلم را برعهده دارد. The Lost Boys (1987) فیلمی شیک و جوان‌پسند در ژانر خون‌آشامی است که با مهارت وحشت و طنز را درآمیخته است. معمولاً از کمدی‌های وحشت خوشم نمی‌آید، اما این یکی خوب جواب می‌دهد: بخش وحشت به شکلی لذت‌بخش هراس‌آور است و بخش کمدی دائماً بامزه است. لوکیشن‌های ساحلی کالیفرنیا بسیار دلپذیرند، هرچند سکانس عالی روی پل قطار در آلاباما فیلم‌برداری شده است. موزیک‌متن هم لذت‌بخش است؛ به‌خصوص تم خلاقانه فیلم و «Cry Little Sister» از جرارد مک‌من با کوروسی تکرارشونده خوانده‌شده توسط کودکان که گیرایی خاصی دارد. «Lost in the Shadows» از لو گرم هم خوب است. گروه‌هایی مثل INXS، راجر دالتری و Echo & The Bunnymen هم در آهنگ‌های فیلم حضور دارند؛ Echo & The Bunnymen نسخه‌ای از «People Are Strange» اثر The Doors اجرا کرده‌اند که به نسخهٔ اصلی نزدیک و حتی شبیه صدای جیم موریسون به نظر می‌رسد. در سکانس ساکس‌نوازی، تیم کاپلو قطعه «I Still Believe» را اجرا می‌کند. اما مشکل اصلی فیلم برای من همین‌جاست: چند پسر گمشده داریم ولی فقط یک دختر گمشده. هرچند جیمی گرتز جذاب است، عمدتاً دامن بلند پوشیده و در نتیجه جز چهره‌اش تصویر کاملی از او نمی‌بینیم (قصد اشاره به برهنگی نیست)، و تنها استثنا یک سکانس جنسی کنار آتش است که به‌دلیل عجله‌ای بودن و کُند بودن اثربخش نیست. به‌طور کلی، یک فیلم ترسناک میانهٔ دههٔ ۸۰ بدون تعداد کافی نقش‌های زنانه مشکل‌ساز است. کارگردان، جوئل شومایکر، می‌توانست از تعدادی از فیلم‌های موفق ژانر اسلشر آن زمان چیزهایی بیاموزد. هرچند فیلم عمدتاً در سانتا کروز، کالیفرنیا فیلم‌برداری شده، ورودی غار خون‌آشام در رانچو پالوس وردز قرار دارد که حدود ۳۵۰ مایل جنوب‌تر است، و سکانس روی پل قطار در Bayou Canot، موبایل، آلاباما فیلم‌برداری شده است. پسرها توانستند در مه زیرین بپرند چون رودخانه فقط حدود ۱۲–۱۵ فوت (۳.۵–۴.۵ متر) پایین‌تر بود، هرچند فیلم طوری القا می‌کند که ارتفاع خیلی بیشتر است. صحنه‌های داخلی در استودیوهای بوربانک ضبط شده است. مدت زمان فیلم کوتاه و شیرین است: ۱ ساعت و ۳۷ دقیقه. نمره: B «اول می‌آیی، اول سیخ می‌شوی.» The Lost Boys (1987) همچنان یک کلاسیک کمپ با موسیقی متن درخشان، دیالوگ‌های ناجورِ به‌جا و فضایی قوی از کمدی-ترسناک گوتیک است. من این فیلم را دوست دارم و هنوز بسیاری از دیالوگ‌های مورد علاقه‌ام را حفظ هستم. اگر تا به حال The Lost Boys را ندیده‌اید و عاشق وحشت‌های دههٔ ۸۰ هستید، احتمالاً از غرق شدن (در معنای مجازی!) در این فیلم لذت خواهید برد.