فیلم Darling 2015

به نظر می‌رسد که «دارلینگ» به نوعی بازسازی «تنفر» به کارگردانی گاسپر نوئه است. عناصر زیادی در «دارلینگ» وجود دارد که یادآور فیلم‌های دیگر هستند و داستان آن نسبتاً مرسوم است: یک پرستار جوان و معصوم در یک عمارت متروکه زندگی می‌کند و به تدریج به جنون می‌رسد. فیلم‌های «درخشش»، «بی‌گناهان» و «تنفر» به ذهن می‌آید. با این حال، این فیلم به‌طور کامل هویت خاص خود...

به نظر می‌رسد که «دارلینگ» به نوعی بازسازی «تنفر» به کارگردانی گاسپر نوئه است. عناصر زیادی در «دارلینگ» وجود دارد که یادآور فیلم‌های دیگر هستند و داستان آن نسبتاً مرسوم است: یک پرستار جوان و معصوم در یک عمارت متروکه زندگی می‌کند و به تدریج به جنون می‌رسد. فیلم‌های «درخشش»، «بی‌گناهان» و «تنفر» به ذهن می‌آید. با این حال، این فیلم به‌طور کامل هویت خاص خود را دارد. نخست، این فیلم واقعاً یک نمایش فوق‌العاده از بازیگر اصلی، لورن اشلی کارتر است. او به‌طور تقریبی تمام بار فیلم را بر دوش می‌کشد و در تقریباً هر صحنه حاضر است و بیشتر اوقات به‌تنهایی ظاهر می‌شود. این کار آسانی نیست. او موفق می‌شود طیف وسیعی از احساسات را بدون افتادن به درام‌های کارتون‌گونه به تصویر بکشد، که این هم خود چالشی بزرگ است. به نظرم تا به حال او را در هیچ فیلم دیگری ندیده‌ام، اما به‌زودی آثار دیگرش را بررسی خواهم کرد. من انتقادات آنلاین درباره تاثیرات ناگهانی که نمایانگر فروپاشی روانی او هستند را دیده‌ام. این موارد برای من هیچ مزاحمتی ایجاد نکرد و واقعاً ترسناک بودند (هم از نظر جسمی و هم روانی). استفاده عمدی از نور استروب، برش‌های سریع و موسیقی ناهمگون مرا به یاد کارگردانی نوئه انداخت، که هدفش ایجاد ناراحتی عمیق در تماشاگر است. علاوه بر این، من به اشاره‌ای که به واقعیت داشت، به ویژه اینکه کارتر با وزن ۱۰۰ پوندی به سختی می‌توانست بدن یک مرد بزرگتر را جابه‌جا کند، ارج می‌نهم. این نکته‌ای هوشمندانه و صادقانه بود. همچنین، من واقعاً از احتیاط فیلم‌سازان در عدم افراط در نمایش خون و، از همه مهم‌تر، عدم نشان دادن آنچه در اتاق مخفی وجود دارد که او را به مرز جنون می‌کشاند، قدردانی می‌کنم. و در حالی که کمی ناامیدکننده است، من حتی از ابهام عمدی آن‌ها درباره اینکه او چه کسی و چرا را کشته است (به نظر می‌رسد چندین داستان پس‌زمینه دارد) خوشم می‌آید. این فیلم در حال حاضر در آمازون پرایم در دسترس است و فکر می‌کنم قبلاً در نتفلیکس بوده است (که ممکن است دوباره در آنجا ظاهر شود). من این فیلم را به کسانی که از ترس‌های روان‌شناختی لذت می‌برند و به تماشاگران حقه نمی‌زنند، توصیه می‌کنم. بعدها متوجه شدم و تعجب نکردم که خالقان این فیلم همچنین پشت «اینکیپرز» و «خانه شیطان» هستند، که آن‌ها نیز از فیلم‌های ترسناک لذت‌بخش و سرگرم‌کننده‌ای هستند که با خوشحالی خارج از چارچوب‌ها رنگ‌آمیزی می‌کنند.