فیلم Knock at the Cabin 2023

«Knock at the Cabin» بازگشت پیروزمندانهٔ M. Night Shyamalan است و احتمالاً بهترین فیلم او از زمان «Signs» به‌شمار می‌آید. با بازی درخشان و نقش‌آفرینیِ برجستهٔ دیو باتیستا — که یکی از بهترین اجراهای دوران کاری‌اش است — فیلم به پیچیدگی‌های عاطفی ناشی از معضلات اخلاقی عمیقِ مواجههٔ انسان‌ها با تصمیمات مرگ‌و‌زندگی می‌پردازد. تمرکز کامل روی یک لوکیشن واحد، فیلم‌برداری مداوم و صدابرداری غوطه‌ورکننده فضایی...

«Knock at the Cabin» بازگشت پیروزمندانهٔ M. Night Shyamalan است و احتمالاً بهترین فیلم او از زمان «Signs» به‌شمار می‌آید. با بازی درخشان و نقش‌آفرینیِ برجستهٔ دیو باتیستا — که یکی از بهترین اجراهای دوران کاری‌اش است — فیلم به پیچیدگی‌های عاطفی ناشی از معضلات اخلاقی عمیقِ مواجههٔ انسان‌ها با تصمیمات مرگ‌و‌زندگی می‌پردازد. تمرکز کامل روی یک لوکیشن واحد، فیلم‌برداری مداوم و صدابرداری غوطه‌ورکننده فضایی سرشار از تنشِ طاقت‌فرسا می‌سازد. از ابتدا تا انتها به‌شدت درگیرکننده است. (نمره: A-) فیلمی پرتنش و جذاب است. داستان دربارهٔ زوج همجنس‌باز «اریک» و «اندرو» است که دختر خوانده‌شان ون را به کلبه‌ای دورافتاده برای تعطیلات برده‌اند. چهار غریبه به‌سرپرستیِ لئونارد (دیو باتیستا) سر می‌رسند و ادعا می‌کنند جهان در آستانهٔ پایان است و تنها با قربانی کردن یکی از آن‌ها می‌توان از آخرالزمان جلوگیری کرد. لئونارد می‌گوید همهٔ آن‌ها رؤیایی از پایان دنیا دیده‌اند و برای نجات جهان دست به این اقدامات افراطی زده‌اند. آن‌ها به گروگان‌ها می‌گفتند آسیبی مستقیم نمی‌زنند اما اجازهٔ خروج نخواهند داد تا خانواده انتخاب سخت را انجام دهد؛ امتناع از انتخاب به نابودی همگان خواهد انجامید. اریک و اندرو در ابتدا تصور می‌کنند مهاجمان دیوانه‌اند و امتناع می‌کنند، اما وقتی یکی از قربانیان خود را فدا می‌کند و اخبار زمین‌لرزه‌ها و سونامی‌ها پخش می‌شود، تردیدها شروع می‌شود. با هر امتناعی حادثه‌ای دیگر رخ می‌دهد و وضعیت در سراسر جهان وخیم‌تر می‌شود. آنچه دنبال می‌شود تریلری فشرده است که اریک و اندرو را مجبور به مواجهه با حقایق و جهانی دیوانه می‌کند. باتیستا در این فیلم بهترین عملکرد حرفه‌ای‌اش را عرضه می‌کند و نشان می‌دهد توانایی نقش‌آفرینی فراتر از ژانر اکشن-کمدی را دارد. فیلم شاید به بلندی برخی آثار کلاسیکِ قبلیِ شیمالان نرسد، اما اثری سرگرم‌کننده و پر از حدس است. (۳.۵ از ۵ ستاره) فیلم خیلی زود وارد ماجرا می‌شود؛ در کمتر از پنج دقیقهٔ نخست انتخاب تعطیلات اریک و اندرو به کابوسی تبدیل می‌شود. لئونارد در مواجهه با ون مهربان و نرم‌خو نشان می‌دهد و سعی می‌کند با او ارتباط برقرار کند؛ اما وقتی سه همراه دیگرش می‌آیند، لحن او تهدیدآمیزتر می‌شود. انکار و پارانویا فضا را می‌سازند و مهاجمان ریشه‌های دیدگاه فرقه‌مانندشان را آشکار می‌کنند: مأموریتی برای نجات جهان از آخرالزمان. در میان گفت‌وگوها و تهدیدها، عشق و همدلی غالب است، حتی پس از برخی قتل‌های نمایان‌نشده. با هر افشاگری، وحشت اریک و اندرو تشدید می‌شود و تنشی خفه‌کننده تا لحظات پایانی رشد می‌کند. استفادهٔ هوشمندانه از نمادهایی همچون «چهار سوار بی‌سرِ آپوکالیپس» و شخصیت متقاعدکنندهٔ لئونارد باعث می‌شود در نهایت اریک و اندرو به گفته‌هایشان باور پیدا کنند. کارگردانی شیمالان مخاطب را همواره در حال پرسش نگه می‌دارد: آیا آنچه می‌بینیم واقعی است یا پارانویا و تفسیر فرقه‌ای از حوادث؟ اجراها، نورپردازی و فیلم‌برداری برای انتقال ترس و تشدید تنش بسیار مؤثرند. در صحنه‌ای ون هنگام جمع‌کردن ملخ‌ها با لئونارد آشنا می‌شود؛ با ورود سه همراه او ون وحشت‌زده به کلبه بازمی‌گردد و والدینش یعنی اریک (جاناتان گروف) و اندرو (بن آلدرج) روی ایوان در آرامش‌اند. درگیری و محاصره آغاز می‌شود: درها و پنجره‌ها در برابر سلاح‌های ابتدایی مهاجمان دوام نمی‌آورند و اریک و اندرو به صندلی بسته می‌شوند. لئونارد با آرامش و منطق برایشان حکایتی از پایان جهان می‌گوید و خانواده را در وضعیت «چارهٔ سخت» می‌گذارد. ایدهٔ تضادِ اخلاقیِ مطرح‌شده برای آدم‌های عاقلی که یکدیگر را دوست دارند، پرسشی است که همه را آزمایش می‌کند. متأسفانه در نیمهٔ دوم فیلم جذابیت تا حدودی کاهش می‌یابد و از کشش می‌افتد؛ گروف حضور و تاثیرگذاری زیادی ندارد و روپرت گرینت نیز حضور کوتاهی دارد. بازی کودکی ون (کریستن کوی) در ابتدا مؤثر است اما در طول فیلم گاهی بیش از حد برجسته می‌شود. روایت کوتاه و فشردهٔ داستان شاید اگر صرفاً در قالب یک بخشِ یک‌ساعته‌ی منسجم‌تر ارائه می‌شد بهتر جواب می‌داد، اما در مجموع فیلم پرسشی اخلاقی مطرح می‌کند که حتی پاسخ دادن به آن در مقام شخصیت‌ها دشوار است و تماشای آن لذت‌بخش بوده است. قابل‌تأمل‌ترین نقطهٔ قوت فیلم اجرای ملایم، دلسوزانه و ناامیدکنندهٔ بازیگران است که فیلم را ارزشمند می‌کند. جنبه‌های روان‌شناختی و ترسناک فیلم در بهترین حالت محتاطانه‌اند؛ هویت واقعی لئونارد و همراهانش تا حد زیادی مشخص است، خشونت‌های خونین را نمی‌بینیم و خودِ «آخرالزمان» هم به‌عنوان فاجعه‌ای درخوری ظاهر نمی‌شود. به‌نظر می‌رسد فیلم می‌تواند خلاق‌تر، هیجان‌انگیزتر و شوکه‌کننده‌تر باشد، اما عمداً از موضعی محافظه‌کارانه پیروی می‌کند و اجازه می‌دهد میانگینی بی‌هیجان بر آن غالب شود. مفهوم کلی جذاب و فضاساز است، اما پایان‌بندی رضایت‌بخش نیست. ساختار داستانی شروع قدرتمندی دارد و بیننده سریع درگیر ماجرا می‌شود؛ این باعث تمرکز روی خط اصلی داستان و حفظ ریتم می‌شود. اکشن اول فیلم خوب است اما کم‌کم تکرارِ موتیف‌ها باعث می‌شود پردهٔ دوم کمتر جذاب به‌نظر برسد. پایان‌بندی تا حدودی پیش‌بینی‌پذیر است که برای برخی مخاطبان قابل‌قبول است اما ممکن است دیگران را ناامید کند. صحنه‌های کوتاهِ فلش‌بک به زندگی زوج، زمینهٔ لازم را می‌افزایند بدون آنکه وقت زیادی از روایت اصلی بگیرند. بازی‌ها عموماً خوب‌اند: باتیستا در نقش لئونارد بسیار توانمند است، شخصیتی جدی و تهدیدآمیز که در عین حال مهربانی‌ای دارد که تماشاگر را به اعتماد دعوت می‌کند. اجرای بازیگران مکمل مانند آبی کوئین (در نقدی از فیلم به‌عنوان برجستهٔ مورد علاقهٔ نویسنده نام برده شده) نیز قابل‌تأمل است. فیلم‌برداری خوب و نماهای کلاسیک شیمالانی در نمایش خشونتِ رخ‌داده بدون نمایش مستقیم آن مؤثر است. تعدادی سکانس با جلوه‌های بصری ضعیف وجود دارد که گاهی مخاطب را از فضا بیرون می‌آورد، اما در کل فیلمی قابل‌توجه و تماشایی است. (امتیاز ارائه‌شده توسط یکی از منتقدان: 73% — جمع‌بندی: خوب) نقدهای منفی نیز وجود دارد: برخی مفهوم فیلم را بی‌معنی یا مضحک خوانده و از تماشای آن پشیمان‌اند. عده‌ای هم می‌گویند ایدهٔ فیلم روشن نیست—آیا نفرین است، فاجعهٔ زیست‌محیطی، یا چیز دیگری؟ بر چه اساسی باید قربانی صورت بگیرد؟ این ابهامات برای برخی تماشاگران آزاردهنده است. از سوی دیگر، کسانی هم فیلم را دوست داشتند: نه اثری درخشان اما فیلمی خوب با تعلیق و درام که اگر دقیق به موقعیت شخصیت‌ها فکر کنید، در آن لحظاتی کمیک هم پیدا می‌شود. مفهوم فیلم تا حدی پوچ است اما فیلم با جدیت از آن محافظت می‌کند و جریان رخدادها را واقع‌گرایانه نشان می‌دهد. تنها طلبِ این گروه پایان‌بندی بازتر بود، اما فیلم به‌طور نسبتاً روشنی نشان می‌دهد چه رخ داده است.