فیلم The Man from Laramie 1955

«مردی از لارامی» داستان مردی به‌نام ویل لاکهارت (با بازی جیمز استوارت) است که از لارامی به سمت سرزمین‌های آپاچی‌ها می‌آید تا بفهمد چه کسی اسلحه‌های تکراری را به دست آپاچی‌هایی داده که برادرش را کشته‌اند. او در کورونادو، نیومکزیکو، درمی‌یابد بخش گسترده‌ای از قلمرو تحت مالکیت و تسلط الک واگومان (دونالد کریسپ) قرار دارد؛ صاحب مزرعه‌ای خشن و پدری مقتدر که پسری بی‌پروا به‌نام...

«مردی از لارامی» داستان مردی به‌نام ویل لاکهارت (با بازی جیمز استوارت) است که از لارامی به سمت سرزمین‌های آپاچی‌ها می‌آید تا بفهمد چه کسی اسلحه‌های تکراری را به دست آپاچی‌هایی داده که برادرش را کشته‌اند. او در کورونادو، نیومکزیکو، درمی‌یابد بخش گسترده‌ای از قلمرو تحت مالکیت و تسلط الک واگومان (دونالد کریسپ) قرار دارد؛ صاحب مزرعه‌ای خشن و پدری مقتدر که پسری بی‌پروا به‌نام دیو (الکس نیکول) و پسرخوانده‌ای به‌نام ویک هنس‌بورو (آرتور کندی) دارد که مزرعه «بارب» را اداره می‌کند. هرچه لاکهارت عمیق‌تر می‌شود، درمی‌یابد که در میانه دو جنگ قرار گرفته؛ جنگی که ممکن است در نهایت مأموریت او برای انتقام را به پایان برساند. این فیلم آخرین اثر از پنج وسترنی است که آنتونی من با جیمز استوارت ساخت و تنها اثرشان در قالب سینماسکوپ است. فیلم از لحاظ بصری بسیار خوش‌ساخت و پر از مضامین روان‌شناختی سنگین است؛ بازی‌ها قوی‌اند و فیلمنامه حساب‌شده و منسجم. پیشینهٔ من نشان می‌دهد من قصد داشت وسترنی به‌سان کینگ‌لیر شِکِسپیر بسازد و «مردی از لارامی» پیش‌غذای لذیذی به‌سوی آن هدف بود: مفاهیم خانوادگی و نواهای اُدیپالِ فیلم حال‌وهوایی شکسپیری دارند. قاب‌بندی‌های پرشکوه شخصیت‌ها در میان مناظری خشن و خطرناک نیز آتشِ روان‌شناسانهٔ اثر را دامن می‌زند؛ مناظر که به‌خوبی توسط چارلز لنگ تصویر شده‌اند، با حالات عاطفی شخصیت‌ها پیوند برقرار می‌کنند. صحنه‌های بسیاری در ذهن ماندگار می‌شوند و هرکدام با بازدیدهای بعدی از فیلم پاداش بیشتری می‌دهند. ایرادات جزئی هم هست؛ برای مثال کَتی اودانل در نقش باربارا واگومان ضعیف‌تر ظاهر می‌شود و نقش اندکی در پیشبرد داستان دارد، اما در مجموع فیلم همچنان اثری روان‌شناسانه و باکیفیت است که بیننده را راضی نگه می‌دارد. فیلم با ضرب‌آهنگی محکم، فشرده و تراژیک ساخته شده و محصول همکاری درخشان من و استوارت است. مناظر وسیع نیومکزیکو در رنگ‌های خیره‌کننده تماشایی‌اند و اگرچه قصه کمی پیچیده است، اما نه به‌گونه‌ای که مخاطب را گیج کند. دیالوگ‌ها گاه بامزه و شنیدنی‌اند و هرچند پایان فیلم ممکن است برای همه خوشایند نباشد، اما این هنوز داستانی شخصیت‌محور است که روند بالغ‌شدن یک جامعه و حرکت آن به‌سمت جامعه‌ای قانون‌مندتر را بازتاب می‌دهد. فیلم در سال ۱۹۵۵ ساخته شده، مدت‌زمانش حدود ۱ ساعت و ۴۳ دقیقه است و در تائوس و سانتا فه، نیومکزیکو فیلمبرداری شده است. یک نکته منفی جزئی هم وجود دارد: ترانهٔ عنوان در تیتراژ آغاز و پایان کمی مبتذل به‌نظر می‌رسد، اما این نکته تأثیر چندانی بر کیفیت کلی اثر ندارد.