فیلم The Dark Mirror 1946

لطفاً توجه کنید: این نسخه ویرایش‌شده و ترجمهٔ فارسی نقد فیلم «The Dark Mirror» است. «The Dark Mirror» به کارگردانی رابرت سیودماک و فیلمنامه‌ای از نانلی جانسون (بر پایهٔ داستانی از ولادیمیر پوزنر) ساخته شده است. بازیگران اصلی فیلم اولیویا دوهاویلند، لو آیرز، توماس میچل، ریچارد لانگ و چارلز ایوانز هستند؛ موسیقی را دمیتری تیومکین ساخته و فیلم‌برداری بر عهدهٔ میلتون کراسنر بوده است. ماجرا از این...

لطفاً توجه کنید: این نسخه ویرایش‌شده و ترجمهٔ فارسی نقد فیلم «The Dark Mirror» است. «The Dark Mirror» به کارگردانی رابرت سیودماک و فیلمنامه‌ای از نانلی جانسون (بر پایهٔ داستانی از ولادیمیر پوزنر) ساخته شده است. بازیگران اصلی فیلم اولیویا دوهاویلند، لو آیرز، توماس میچل، ریچارد لانگ و چارلز ایوانز هستند؛ موسیقی را دمیتری تیومکین ساخته و فیلم‌برداری بر عهدهٔ میلتون کراسنر بوده است. ماجرا از این قرار است که مردی به قتل می‌رسد و به نظر می‌رسد یکی از دوقلوهای همسان خانوادهٔ کالینز مرتکب قتل شده است؛ اما هر دو خواهر "روث" و "تری" برای زمان وقوع جرم، السابیلیتی قطعی اعلام می‌کنند. شاهدان به پلیس و افسر «استیونسن» (توماس میچل) می‌گویند که «روث» را دیده‌اند که بلافاصله پس از وقوع جنایت از آپارتمان مقتول خارج شده، اما بررسی‌ها نشان می‌دهد او آلبی محکمی دارد. حل معمای اینکه کدام خواهر مرتکب قتل شده است عملاً غیرممکن به‌نظر می‌رسد تا اینکه «دکتر الیوت» (لو آیرز)، متخصص رفتار دوقلوها، وارد ماجرا شده و با مطالعهٔ دقیق‌تر، رازها و نشانه‌هایی را کشف می‌کند. فیلم از همان دورانی از هالیوود پس از جنگ برمی‌آید که توجه ویژه‌ای به اختلالات روانی نشان می‌داد؛ در نتیجه «آیینهٔ تاریک» بیشتر به‌مثابهٔ یک تمرین فنی موفق عمل می‌کند تا یک تحلیل عمیق روان‌شناختی. با این حال کارگردانی سیودماک و اجرای فوق‌العادهٔ دوهاویلند فیلم را بالاتر می‌برد. روایت در قالب بازی موش و گربه پی‌ریزی شده و سازندگان تماشاگر را دقیقاً در همان کشاکشی قرار می‌دهند که مقامات برای تشخیص قاتل درمی‌گیرند. دقت سیودماک در جزئیات و تسلط او بر ایجاد فضا و حال و هوا اثر را به سطح بالاتری می‌برد. همراهی فیلم‌برداری استادانهٔ کراسنر جهانِ ناآرامی روان‌شناختی می‌آفریند که با تعلیق و نمادپردازی هم‌راستا است. از سکانس افتتاحیهٔ پرقدرت تا پایان‌بندی، سیودماک تا حد ممکن پیچیدگی‌های غیرضروری را پشت صحنه نگاه می‌دارد و دوهاویلند و بافت‌های بصری را در مرکز توجه قرار می‌دهد. اجرای صحنه‌های فنی—از جمله بازی در برابر نسخهٔ بدل دخترانه—خوب انجام شده است؛ در دورانی که افکت‌ها و تکنیک‌ها ساده‌تر بودند، دوهاویلند باید بار زیادی را به‌تنهایی بر دوش می‌کشید و در هر دو نقش ظرافت‌ها و تفاوت‌های روان‌شناختی خواهران را به‌خوبی نشان می‌دهد. او در ترسیم شخصیتی که هم زیرک است و هم خطرناک، بسیار درخشان ظاهر می‌شود؛ در عین حال فیلم به‌تدریج سرنخ‌هایی برای مخاطب می‌گذارد تا ثابت کند یکی از خواهران عملاً آمادهٔ قربانی کردن دیگری است. آیا این فیلم صرفاً یک ترفند نمایشی است؟ نه کاملاً؛ فیلم صادقانه برای رسیدن به هدفش—مشاهدات و درمان‌های روان‌پزشکی—کار می‌کند، هرچند نوشتار فیلمنامه و افزودن زاویهٔ رمانتیک در نهایت تا حدودی حال و هوا را در سکانس پایانی به چالش می‌کشد. با همهٔ نقاط ضعف آشکار، فیلم هنوز ارزش دیدن دارد و اجرای دوهاویلند به‌خصوص، آن را به تجربه‌ای تماشایی تبدیل می‌کند. امتیاز پیشنهادی: 7/10